Κάποιος σε κυνηγάει. Στο βλέμμα σου ο πανικός. Ο φόβος και το τρέμουλο κάνουν το κορμί σου να σμπαραλιάζεται. Σαν γυαλί που σπάει, έχεις σκορπίσει στο πάτωμα. Δίχως αίμα στις πληγές. Με το πρόσωπό σου άδειο, χωρίς κάποιο χαρακτηριστικό. Και γύρω σου να τριγυρίζουν οι δαίμονες. «Φύγετε», ουρλιάζεις γρατζουνώντας με τα νύχια το κορμί σου. «Φύγετε». Γύρω σου τοίχοι λευκοί. Λευκοί, άδειοι τοίχοι. Πάνω τους σκαρφαλώνουν τώρα οι δαίμονες.  Σε περικυκλώνουν. Κι εσύ τρέμεις. Ήρθαν πάλι. Ήρθαν ξανά. Από παλιά έρχονταν. Και πάντα θα έρχονται. Θέλεις πολύ να κλάψεις. Μα, δε μπορείς. Μικροί λυγμοί χοροπηδούν στο στήθος σου και κοντοστέκονται σαν κόμπος σφιχτός στο λαιμό σου. Σε πνίγουν. Θέλεις αέρα. «Λίγο αέρα», ουρλιάζεις. Τρέχεις προς το μοναδικό παράθυρο τού δωματίου. Μα, είναι κλειστό και φραγμένο με κάγκελα. Δεν περνάει παρά ένα αμυδρό φως. Δεν ακούγεται κανένας ήχος. Μόνο εσύ βρίσκεσαι σε αυτό το φρικτό δωμάτιο. Εσύ μ’ εσένα. «Φύγε», φωνάζεις. Μα, δε φεύγεις. Δε μπορείς να φύγεις. Άλλη μια μέρα εδώ, μονάχα εσύ μ’ εσένα. Κι αυτά τα πλάσματα, που έρχονται απ’ το πουθενά και σε βασανίζουν. Δε φταις εσύ που σε βασανίζουν. Δε φταις εσύ που έρχονται. Το μυαλό σου, σου έπαιξε άσχημα παιχνίδια.

«Ανισόρροπη», είπαν. Κοιτάζεις το κενό και βαδίζεις καταπάνω του. Καταπάνω σου. Πέφτεις κι όλα σκοτεινιάζουν. Σήμερα, έπεσες ξανά στο μεγάλο σκοτεινό κενό. Κανείς δεν ξέρει πού αρχίζει και πού τελειώνει. Σ’ έκλεισαν εδώ μέσα για να το βρουν. Θεραπεία στην απομόνωση. Κι η μνήμη σου ένα τεράστιο κενό. Έχεις ξεχάσει πολλά. Και σ’ έχουν ξεχάσει ίσως κι όλοι. Όλοι, εκτός απ’ αυτά τα καταραμένα διαόλια μέσα στο κεφάλι σου. Ακροβάτες στο τεντωμένο σχοινί τού νου. Να σε ταράζουν. Να σε τρομάζουν. Βασανιστικοί είναι ετούτοι οι τρελοί συνοδοιπόροι σου. Ατίθασοι και απείθαρχοι. Σου μιλάνε συνέχεια, ενώ εσύ δε θέλεις. Δεν το βουλώνουν το ρημάδι το στόμα τους. Κι εσύ, το μόνο που θέλεις είναι ησυχία. Και ηρεμία. Μα, αυτοί οι διάολοι είναι πάντα ανήσυχοι και φασαριόζοι. Χαμένοι, τρελαμένοι και βασανισμένοι όπως εσύ. Βουτάνε στο κενό όπως κι εσύ.  Κοιτάζεις τις σκιές τους καθώς πηγαινοέρχονται στον τοίχο μανιασμένες. Το ξέρεις μέσα σου πως δε θα φύγουν ποτέ. Ξέρεις πως τα παιχνίδια που σου παίζει το μυαλό δεν θα σταματήσουν ποτέ, αλλά θέλεις να κατρακυλάς στο κενό πια. Δε θέλεις να είσαι αυτή η τρελή που όλοι λένε. Θέλεις να μάθεις ποια είσαι. Αυτό το κεφάλι δίχως πρόσωπο δε μπορεί να ‘ναι δικό σου. Δε θέλεις να είναι δικό σου. Αυτοί οι δαίμονες θα σε τριγυρίζουν όσο τους το επιτρέπεις. Όχι. Ακουμπάς τα χέρια σου στον λευκό τοίχο και τον ψηλαφίζεις με τα δάχτυλά σου απ’ άκρη σ’ άκρη. Το τρέμουλο παύει ξαφνικά. Μιλάς για να ακούσεις τη φωνή σου. Ήρεμη, σταθερή και αποφασιστική. Ναι. «Κυρίες και κύριοι, το επισκεπτήριο τελείωσε. Αύριο, μάλιστα, παίρνω εξιτήριο. Κι εσείς μπορείτε να πάτε στον αγύριστο».

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη