Εξομολόγηση

8.03.2016

open_book

Κι αν τη σιωπή μου τις ώρες της νύχτας έλυνα
ήθελα εσύ να  'ρθεις στο φως της μέρας
με του ήλιου την πρώτη ανατολή
για να μου πεις... για να μου δείξεις ό,τι μέσα σου έκρυβες.
Δίχως γιατί...
Δίχως εάν...
Δίχως εφόσον...
Γιατί εγώ δεν έβαλα ταμπέλες στης καρδιάς μου το χτύπο
μόνο το απέραντο γαλάζιο στα χέρια ζήτησα να πιάσω.
Εσύ…μέγας απών
Μονάχα όταν σαν τα μάτια κλείνω
νυχοπατώντας έρχεσαι κρυφά σαν κλέφτης...
Να ψάξεις στα κιτρινισμένα φύλλα
ενός παλιού τετραδίου ξεχασμένου κάπου από καιρό
για το τι ήσουν και τι υπήρξες για μένα...
Κάποτε...
Μα αν θελήσεις το δρόμο να βρεις
μέσα στο σκοτάδι
ίσως να ανάψω το σβησμένο εκείνο το κερί
να σε οδηγήσει
Αγαπημένε...

 

_

γράφει η Σμαραγδή Μητροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου