Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κ’ επήγα.
Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές,
μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν,
επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα.
Κ’ ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

“Επήγα” – Κ.Π. Καβάφης  (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Επήγα; Θα πάω;
Η απάντηση αόριστη, μεσοβέζικη, συγκαταβατική, μετέωρη – αμφιταλάντευση. Σίγουρα όμως τα άυλα, τα νοητά δεσμά ώρα να θρυμματιστούν, να θραυσθούν εκείνες οι κατασκευασμένες τροχοπέδες οι αποτρεπτικές της χαράς και της χειραφέτησης, να κατατροπωθούν και να εξοβελισθούν στο επέκεινα οι αναστολές που επιβραδύνουν το βήμα, κανονίζουν την ανάσα και μετατρέπουν το απρόβλεπτο και μαγικό ταξίδι σε πληκτικό, προβλέψιμο, ατέρμονα επαναλαμβανόμενο στατικό σημειωτόν ένα-δύο, μέχρι να ανοίξεις στο δάπεδο την οπή που μέσα της θα σε ρουφήξει.

Με τον δαίμονά μας ιχνηλάτη και οδηγό να πάμε, και ας μας βγει και σε κακό – χειρότερο όμως δεν θα είναι από τη ζωή την οριοθετημένη και την εγκλωβισμένη στις στενωπούς της άτεγκτης της λογικής, της φρονιμάδας των γνωστικών. Κι αν τα εκλεκτά και δυσεύρετα κρασιά που προορίζονται μόνο για τους ανδρείους της φαντασίας και της ηδονής θολώσουν την κρίση σου και σε μεθύσουν, πάντα θα έχεις να λες πως αξιώθηκες το μερίδιο του ουρανού που σου αναλογεί και απεμπολούσες, πως σε αναθέρμαναν οι ακτίνες του ήλιου σου που έκρυβες πίσω από τα μαύρα νέφη της άγνοιας και του δισταγμού, πως πάτησες τα ακροδάχτυλά σου στον κολασμένο σου παράδεισο, τη γη την απαγορευμένη και τρομερή για τους πολλούς της σύνεσης και του υπολογισμού.

_

γράφει ο Σπύρος Ανδρουλάκης