Ο Ήλιος τον Δεκέμβρη μοιάζει τόσο υποκριτής, όσο και οι άνθρωποι -πάντα. Αλήθεια, ξέρεις τι είναι να περιμένεις για μιαν απάντηση; Επί μήνες. Να σε τρώει μία αγωνία, ώρα την ώρα. Για μιαν αλλιώτικη ζωή. Μα, τελικά το θάβεις μέσα σου -αν μπορείς, και συνεχίζεις. Και το αφήνεις.

Αυτό θα γίνει μια πληγή. Κόκκινη. Βαθιά. Αιώνιο μαρτύριο. Και το μάθημα δε θα το πάρεις. Όσες κι αν γίνουν οι πληγές. Θα ιδρώνεις για να μην τις ξύσεις. Και όμως, αυτές θα ανοίγουν. Θα ματώνουν. Θα πονάνε. Θα φωνάζουν παρών σε κάθε υποψία αγνόησης.

Απλά, κάποια στιγμή σκέφτεσαι πως δε σου αξίζει αυτό το πράγμα. Σε κανέναν δεν αξίζει. Και κάτι πρέπει να γίνει. Και κάτι πρέπει να αλλάξει. Και φοβάσαι. Όποιον δρόμο κι αν πάρεις στο ίδιο σημείο μηδέν θα καταλήξεις. Διότι, έτσι είσαι. Διότι, αυτός είσαι.

Χωρίς εναλλακτικές. Χωρίς άσσους στο μανίκι. Χωρίς τύχη. Και στο τέλος μένει στον αέρα μονάχα μια μονόπλευρη προσπάθεια για επαφή. Για να σου υπενθυμίζει το πόσο χαζός ήσουνα. Πόσες ελπίδες πάλι πρόλαβαν να θεριέψουν μέσα σου;

Από το τίποτα. Και όντως, τίποτα!

_

γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης