Επιβάτης του χρόνου

12.02.2016

old_suitcase

Οι ανταύγειες του ήλιου συνταράσσουν την καταγάλανη μάτια του, τα βλέφαρά του μετακινούνται, κλείνουν ελαφρά και υπόσχονται πως θα ανοίξουν αιφνιδίως στο επόμενο δευτερόλεπτο. Ο χρόνος λιγοστός για όνειρα, για απατηλά παιχνιδίσματα του νου, για λιγοψυχίες.

Έπρεπε να αφήσει πίσω καθετί που του γέμιζε τη ζωή, που του έφτιαχνε τη σχεδόν πάντα μισοχαλασμένη του διάθεση, καθετί που γινόταν η αφορμή για να αντικρούσει τη σκληρή αλήθεια της ζωής του. Έπρεπε να ντύσει την ομιλία του με μια νέα προφορά, να ζήσει σε καινούργια πόλη, μακριά από εχθρούς και φίλους, μακριά από την καθημερινότητα που είχε κάπως συνηθίσει πια, μακριά από τα πάντα που αναγνώριζε και τον αναγνώριζαν.

Η πτήση θα ξεκινούσε, θα ήταν επιβάτης ενός αεροπλάνου, τα δικά του φτερά θα είχαν κοπεί, θα μεταφερόταν με άλλα, μηχανικά, ίσως και πιο σίγουρα, μιας και τα δικά του από καιρό τώρα δεν άνοιγαν, δεν τον πήγαιναν παρά μόνο στη δουλειά, σε ένα γραφείο γεμάτο πλήξη και απέραντη ρουτίνα, σε ένα σπίτι που δεν τον περίμενε κανείς, σε ένα συρτάρι που έκαναν παρέλαση χάπια αντικαταθλιπτικά.

Η ώρα είναι έξι και τέταρτο, ώρα πρωινή. Τίποτα δε φαντάζει πιο αβέβαιο αυτή την ώρα. Θα φύγει, θα μείνει, θα προλάβει; Ένα μόνο είναι σίγουρο… κάτι θα κοπεί. Έχει ετοιμάσει μια βαλίτσα, δεν έχει ξεχάσει τίποτα και κατεβαίνει τα σκαλιά σέρνοντας βαριά την ανάσα του, με κόμπους στο λαιμό που αλλεπάλληλα τον πνίγουν.

Έξω απ’ το σπίτι του υπάρχει ένας πελώριος πλάτανος που η περηφάνια των χρόνων του και η γοητεία του που μαγεύει κάθε περαστικό τον μετέτρεψε σε σημείο συνάντησης και ατέλειωτων αποχαιρετισμών.

Αντί να πάει στο αυτοκίνητο, πάει στον πλάτανο. Η ώρα είναι έξι και τριάντα ακριβώς και η καρδιά του τον προδίδει βίαια, πέφτει σαν φύλλο ξερό και ο ισχυρός άνεμος παρασύρει το καπέλο του σε έναν χορό, εκεί γύρω-γύρω. Η ζωή θα τον πήγαινε αλλού, η καρδιά του τον άφησε εκεί, εκεί που γεννήθηκε.

Σε λίγο το αεροπλάνο απογειώνεται, με μια θέση κενή, τη δική του. Η βαλίτσα θα είναι στον πλάτανο, μέχρι να ακουστεί ο παγερός ήχος του ασθενοφόρου που έρχεται…

 

_

γράφει η Πόπη Κλειδαρά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Σοφία Ντούπη

    Δυνατό… ανατρεπτικό… μπράβο σας! Η δράση έξι και τριάντα συνεχίζει δυναμικά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου