Οι ανταύγειες του ήλιου συνταράσσουν την καταγάλανη μάτια του, τα βλέφαρά του μετακινούνται, κλείνουν ελαφρά και υπόσχονται πως θα ανοίξουν αιφνιδίως στο επόμενο δευτερόλεπτο. Ο χρόνος λιγοστός για όνειρα, για απατηλά παιχνιδίσματα του νου, για λιγοψυχίες.

Έπρεπε να αφήσει πίσω καθετί που του γέμιζε τη ζωή, που του έφτιαχνε τη σχεδόν πάντα μισοχαλασμένη του διάθεση, καθετί που γινόταν η αφορμή για να αντικρούσει τη σκληρή αλήθεια της ζωής του. Έπρεπε να ντύσει την ομιλία του με μια νέα προφορά, να ζήσει σε καινούργια πόλη, μακριά από εχθρούς και φίλους, μακριά από την καθημερινότητα που είχε κάπως συνηθίσει πια, μακριά από τα πάντα που αναγνώριζε και τον αναγνώριζαν.

Η πτήση θα ξεκινούσε, θα ήταν επιβάτης ενός αεροπλάνου, τα δικά του φτερά θα είχαν κοπεί, θα μεταφερόταν με άλλα, μηχανικά, ίσως και πιο σίγουρα, μιας και τα δικά του από καιρό τώρα δεν άνοιγαν, δεν τον πήγαιναν παρά μόνο στη δουλειά, σε ένα γραφείο γεμάτο πλήξη και απέραντη ρουτίνα, σε ένα σπίτι που δεν τον περίμενε κανείς, σε ένα συρτάρι που έκαναν παρέλαση χάπια αντικαταθλιπτικά.

Η ώρα είναι έξι και τέταρτο, ώρα πρωινή. Τίποτα δε φαντάζει πιο αβέβαιο αυτή την ώρα. Θα φύγει, θα μείνει, θα προλάβει; Ένα μόνο είναι σίγουρο… κάτι θα κοπεί. Έχει ετοιμάσει μια βαλίτσα, δεν έχει ξεχάσει τίποτα και κατεβαίνει τα σκαλιά σέρνοντας βαριά την ανάσα του, με κόμπους στο λαιμό που αλλεπάλληλα τον πνίγουν.

Έξω απ’ το σπίτι του υπάρχει ένας πελώριος πλάτανος που η περηφάνια των χρόνων του και η γοητεία του που μαγεύει κάθε περαστικό τον μετέτρεψε σε σημείο συνάντησης και ατέλειωτων αποχαιρετισμών.

Αντί να πάει στο αυτοκίνητο, πάει στον πλάτανο. Η ώρα είναι έξι και τριάντα ακριβώς και η καρδιά του τον προδίδει βίαια, πέφτει σαν φύλλο ξερό και ο ισχυρός άνεμος παρασύρει το καπέλο του σε έναν χορό, εκεί γύρω-γύρω. Η ζωή θα τον πήγαινε αλλού, η καρδιά του τον άφησε εκεί, εκεί που γεννήθηκε.

Σε λίγο το αεροπλάνο απογειώνεται, με μια θέση κενή, τη δική του. Η βαλίτσα θα είναι στον πλάτανο, μέχρι να ακουστεί ο παγερός ήχος του ασθενοφόρου που έρχεται…

_

γράφει η Πόπη Κλειδαρά