Επιβεβαίωση, του Παναγιώτη Στανίτσα

12.08.2015

 

 

Δροσερός ορμούσε ο μαΐστρος

πάνω στην καυτή την παραλία,

πειράζοντας επίμονα τη θάλασσα.

Με  πείσμα, αυτή, αντιστεκόταν κι άφριζε,

βάφοντας  λευκά τα βλέφαρά της.

Στο βάθος, δεκάδες πανιά, 

στον ήλιο παιχνιδιάρικα τινάζονταν

τα κύματα καρτερικά δαμάζοντας.

Δίπλα μου, κάστρα χτίζονταν και έπεφταν,

τείχη υψώνονταν ψηλά, που ήταν γραφτό τους για να πέσουν,

φωνές παιδιών, γεμάτες έξαψη και πάθος.

Κι εγώ, νωχελικά και ξέγνοιαστα

στα δικά μου οχυρωνόμουν τείχη,

πότε χτίζοντας κι άλλοτε θρηνώντας,

στης πρώτης νιότης πάνω τα χαλάσματα.

Ξάφνου, ο ουρανός σκοτείνιασε,

και μια βουή τα πάντα, στο πέρασμά της, σάρωσε

ξυπνώντας μνήμες, γκρίζες φθινοπώρου.

Τρόμαξα κι έφυγα.

 

Απ’ το τηλέφωνο -νύχτα αργά- με ειδοποίησαν

για το έκτακτο της νοσηλείας σου συμβάν.

Οι φόβοι μου επαληθεύτηκαν.

 

_

γράφει ο Παναγιώτης Στανίτσας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Χριστινα

    Τελειο! Τελειο! Τελειο!
    Μπράβο! Συνέχισε να γραφείς τόσο όμορφα….

    Απάντηση
  2. Αννα Ρουμελιωτη

    Εξαιρετικο!!!

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Παναγιώτη υπέροχη η επιβεβαίωσή σας!!!
    Εικόνες ολοζώντανες!!
    Με κάνατε να ταξιδέψω για λίγο στον άνεμο, στα κύματα, στην αμμουδιά…

    Απάντηση
  4. Παναγιώτης Στανίτσας

    Σας ευχαριστώ πολύ όλες σας για τα σχόλιά σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου