Επικλινής σοφία

25.04.2018

Κι έτσι ξεχειλίζει η σκέψη
σαν αέρας με ανεμώνες
Σαν αυτόν που σε έφερε εμπρός μου
Στρόβιλος γεννήθηκε εντός μου
Μια εποχή που δεν τελειώνει...
σπάει το τώρα και παγώνει.

Τ' άπειρο σύμπαν σ' αγαπάει.
Νου μεθάει στ' όνομά σου,
άστρα στέλνει στ' όνειρά σου,
αγγέλους και λεγεώνες.
Καταστάλαγμα της σκόνης
Σάρκας και υγρού πυρρός.

Σα τα πλάσματα του δάσους
Νύμφες, Σάτυροι, Νηρηίδες
μας φυλάν οι Εσπερίδες
και ζητάν απ’ τον καιρό
με προπέτεια σοφίας
στροβίλους και κυκεώνες.

Σε μυρίζω στους αιθέρες
σαν τα δέντρα τα αειθαλή
Ζάλη μ' ήλιου ανατολή
Σμίγουν οι νύχτες με τις μέρες
Σ' έρωτα παραβολή.

Σπείρες από ατόφια έλξη
μεθυσμένοι σοφιστές,
πλέξη μ' αρετές γυμνές,
ζουν το πέρας του σκοπού
κύματος που ακουμπά ακτή.

 

_

γράφει η  Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου