Κι έτσι ξεχειλίζει η σκέψη
σαν αέρας με ανεμώνες
Σαν αυτόν που σε έφερε εμπρός μου
Στρόβιλος γεννήθηκε εντός μου
Μια εποχή που δεν τελειώνει...
σπάει το τώρα και παγώνει.

Τ' άπειρο σύμπαν σ' αγαπάει.
Νου μεθάει στ' όνομά σου,
άστρα στέλνει στ' όνειρά σου,
αγγέλους και λεγεώνες.
Καταστάλαγμα της σκόνης
Σάρκας και υγρού πυρρός.

Σα τα πλάσματα του δάσους
Νύμφες, Σάτυροι, Νηρηίδες
μας φυλάν οι Εσπερίδες
και ζητάν απ’ τον καιρό
με προπέτεια σοφίας
στροβίλους και κυκεώνες.

Σε μυρίζω στους αιθέρες
σαν τα δέντρα τα αειθαλή
Ζάλη μ' ήλιου ανατολή
Σμίγουν οι νύχτες με τις μέρες
Σ' έρωτα παραβολή.

Σπείρες από ατόφια έλξη
μεθυσμένοι σοφιστές,
πλέξη μ' αρετές γυμνές,
ζουν το πέρας του σκοπού
κύματος που ακουμπά ακτή.

 

_

γράφει η  Δώρα Βαξεβανοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!