Ετικέτα: Δώρα Βαξεβανοπούλου

Η απόλυτη αντανάκλαση της Αγάπης

Το φιλί σου τρεμάμενο χέρι που μ’ αγγίζει σε ό,τι απόκρυφο ζει Η ανάσα σου μοιάζει με αστέρι ομορφαίνει τη θέα απ’ τη γη Μες στα μάτια σου αιώνας το σύμπαν με τις κόρες γυμνές στο κρεβάτι τα κομμάτια της ψυχής μου που ‘λείπαν μου δωρίσαν ένα άγιο γινάτι Είσαι όσα ελπίζει η αγάπη Είσαι ό,τι φωτίζει το φως […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Όμορφη ψυχή

Ήρθες σαν τον άνεμο από το πουθενά Μια μεταμόρφωση της γκρίζας μου της στάχτης Πρότυπα του πώς πρέπει κανείς να αγαπά χωρίς κανένα όριο ορθό ή αυταπάτης Άμαθη σοφή ψυχή, αιώνια και ωραία που ’ναι ακόμα στον πρόλογο ετούτης της ζωής με βοηθό τον πόθο του Ουρανού, τη μάνα Γαία έγνεψε ένα όνειρο συνείδησης γυμνής Όσο το μυαλό να νουθετεί και να προσδίδει έννοιες και αναλύσεις στο τι το κάθε εστί στην αυθεντία επίκληση, σε λόγια του Αρχιμήδη “Δώστε μου μέρος να σταθώ και μετακινώ τη γη”. […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Ομολογία υπερασπίσεως

Εγώ, έχοντας σώας τα φρένας και κρίση συνειδήσεως με τη σελίδα αυτή ως ομολογία υπερασπίσεως παραδέχομαι όλα τα ελαττώματά μου και τ’ αγαπώ πολύ γιατί είναι όλα δικά μου Έχασα δεκάξι χρόνια απ’ όσα δικαιούμουν Έκλαψα αληθινά, μα άλλοτε προσποιούμουν Πούλησα την ψυχή μου στο κακό και το απαρνήθηκα Ακόμα έχω αμυχές απ’ τη κόλαση που σύρθηκα […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Η Αυτού μεγαλειότης

Απέραντο βασίλειο στα πόδια σου εμπρός Νύφη είν’ η σελήνη και ο ήλιος ο γαμπρός Ο οίνος και ο λόγος τους στο στόμα τους πικρός Μάρτυρας όποιος ανόητα εγράφτηκε νεκρός. Η Αυτού μεγαλειότης θεωρείται δεδομένη Η σοφία ένσοφα στον κόσμο μοιρασμένη Μα, ο νους του ανθρώπου μπρος Του απίστευτα μικρός Ποτέ δε βλέπει ότι δίπλα του υπάρχει ο Θεός. Στις λίμνες που είν’ σα ζωγραφιά, στα άδυτα του βάλτου στα χρώματα του ουρανού, στο γίνεται του αδυνάτου στ’ αστέρια που όλο τρέχουνε λες και αργήσαν κάπου στην πρώτη ανάσα της ζωής, στο τέλος του θανάτου. Άγγελοι με λευκά φτερά,...

Διαβάστε περισσότερα

Ξημέρωσέ με

  Ξημέρωσέ με, Θεέ μου, να δω ό,τι έχω αγαπήσει Ξημέρωσέ με στην καρδιά που ‘χω λησμονήσει Αργά αρχίζει η μέρα μου, στη νέα μου ζωή μα δέχομαι σε εμένανε ό,τι είχα απαρνηθεί Έφεση στης συνείδησης το νοητό δικαστή μα του εαυτού κριτές, Θεέ, είμαστε εγώ κι Εσύ Σκληροί οι νόμοι Σου κι οι παραβάσεις ήττα Ισόβια αναστολή, με εγγυήσεις βγήκα Κι ετράβηξα τη ρότα μου για απόμακρο νησί […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Ψάχνω

Ψάχνω να δω αν ακούει ο Θεός Ψάχνω σημάδια που δίνει ο καιρός Ίσως αν βρέξει μου δείχνει ότι αρνείται Μα ίσως των σύννεφων άλλος ηγείται Ρέκβιεμ για το παρελθόν παραγγέλνω Τάματα, γράμματα στ’ άβατα στέλνω Πόλεμο κηρύσσω στον εαυτό μου αυτόν τον κακό, κουραστικό αρχηγό μου Τη μάχη όταν χάνω κλαίω σα χήρα και αναθεματίζω τη μαύρη μου μοίρα Μα όταν φτάνω στου Άδη τη θύρα γυρνάω στον αδερφό του που μου λέει “μαρτύρα” […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Αγάπη ψυχοφθόρα

Με έχεις αρρωστήσει Σε ποιον να πω τον πόνο μου που δεν μ’ αφήνει μόνο μου· δε λέει να σταματήσει Ανάγκη ψυχοφθόρα η αγάπη, ή όπως λέγεται Ο εγωισμός μου φλέγεται· Αγάπη αιμοβόρα Να φύγω, λέει, το μυαλό μα η καρδιά τρελαίνεται θα μείνω, όπως φαίνεται Κι οι δυο με λεν’ δειλό Δε θέλω άλλο τη ζωή Με κούρασαν τα λάθη μου και στη ψυχής τα βάθη μου μονάχα πόνος αντηχεί […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Το δεδομένο

Δε σε αντέχω όσο κι αν θέλω να σ’ αγαπώ και να σε έχω. Δε με αντέχεις μην είσαι ψεύτης το σ’ αγαπώ δεν το πιστεύεις. Είμαι συνήθεια είσαι ρουτίνα οι εαυτοί μας σε καραντίνα Συμβιβασμός. Πού καταλήγει; Ένας δεσμός που όλο σε πνίγει. «Μα, πού να πάω;», ρωτάει η αλήθεια. […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Το τίποτα φοβάμαι

Του εγώ μου απεσταλμένοι φόβοι κόκκινοι βαμμένοι ανασφάλειες θαμμένες στο συμβιβασμό κρυμμένες. “Ήντα θέτε;” λέω μόνη και η δύναμη τελειώνει Με νικούν στην άγνοιά μου είναι όλα η σκιά μου Μια σκιά που ανασκευάζω το εγώ μου όταν τρομάζω Μάθημα η προδοσία και η αυτοδυναμία […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Μίσησέ με

Αν αυτό το λες αγάπη, μίσησέ με ότι έφταιξα δεν θα παραδεχτώ Με μια άλλη στο κρεβάτι ξέχασέ με η συμπόνοια δε χωρά στο χωρισμό Γιατί είναι η θλίψη μου παλίρροια μια φουσκώνει με κύματα τιτάνια και σαν φύγει, του μυαλού μου τα ντελίρια […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Άνοδος

Πώς να χωρέσω την ύπαρξή μου σε δυο-τρεις λέξεις; Πώς να ορίσω την απίστευτη δύναμη που ‘χουν οι σκέψεις; Πρώτα γεννιόμαστε, ταμπέλες γινόμαστε, επιρρεπείς στην αδράνεια Ένιωσα κάπου, έξω απ’ το τέμπο, να ζω στην παράνοια Όλη η ζωή μου στιγμές διαύγειας, ξανά υπνωτισμένη Σε μακάβρια πτήση έψαχνα θέση απελπισμένη Σε αποσύνδεση· κλείδωσα μέρη που μου ‘βγαλαν άχρηστα Η ψυχή μου προς πώληση, δώρο σε ανθρώπους και πλάσματα αχάριστα […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Η έρημος

Στην έρημό του εαυτού μου σαν άλλος αλχημιστής μιαν όαση αναζητώ στο γάλα μιας θηλής που ήταν πικρό σαν όξινο και λιγοστό σαν χάρη «Θα φύγω», μου λέει η καψερή, κατακερματισμένη μα σου ‘χω την όασή σου εδώ, ζωγραφισμένη Τον δείκτη σηκώνει στ’ αύριο, σε μέλλον κοντινό «Κάνε εσύ όσα ικέτευα να βρω απ’ το Θεό» Ανήξερη αγάπης πώς να πρωταγαπήσεις Σκλάβα της ανάγκης το χρέος πώς να σβήσεις; […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Κυκλοθυμικό

Σου ζητώ να με δεις πως πεθαίνω κι αν πονέσεις φύλαξέ μου το φως Να φωτίσει τη ψυχή καθώς βγαίνω απ’ το σώμα που είχα ως θνητός. Σου ζητώ ένα άγγιγμα ακόμα Ίσως ένα ‘όλα θα πάνε καλά’ κι ένα φίλημα πάνω στο στόμα με τις σκέψεις και τα μάτια κλειστά Σα γροθιά στο στομάχι το αντίο Μη το λες, το συζητάν οι καρδιές Καλοκαίρι και το σώμα μου κρύο Παγωμένο στο κρεβάτι από χτες […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Ούτε ο Θεός

Θυμάσαι που αργοπέθαινες; Στον εαυτό σου έδινες ωμή κυριαρχία. Χωρίς ημερολόγιο το σήμερα αιώνιο του χρόνου αναρχία. Οι φόβοι του Εγώ σου νταβατζής εσύ πληγωμένος κι αμαθής […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Επανάσταση ενός καθρέφτη

Ένοχος αγνώστου ποινής Μίζερης γκρίζας αυγής Σύμπτωση Μου χάρισες κλεμμένο στέμμα Στο πάτωμα μια στάλα αίμα Λύτρωση Στολίζεις με ψευτιά τις αλήθειες και χτίζεις ασυνήθεις συνήθειες […] _ γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Ξέρεις;

Ξέρω πώς είναι να ξυπνάς μες στ’ αγκάθια, που καρφώνουν μόνο την ψυχή σου την άθλια Και πώς βράζουν σαν τον ήλιο τα σωθικά σου όσο στιγμές της ζωής σου περνάνε μπροστά σου Ψάχνεις να βρεις μια στιγμή να πιαστείς Την στιγμή που σε έκανε να θες να σωθείς Μα κι αυτή μοιάζει να φοράει μαύρη πλερέζα, δολοπλόκα αρτίστα, του εχθρού σου μαιτρέσσα […] – γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Συγκυρίες της ζωής και του θανάτου

Παρών στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, γραμμένος σε λάθος περγαμηνή. Άδικος και μαύρος ο ουρανός φαντάζει… Ο καθρέπτης σε κοιτά και ψέματα μιλάει, χρειάζεσαι όση χαρά όση η τσέπη σου βαστάει. Άνεμοι βοριάδες και όξινο χαλάζι… Έπαινο στην ανοχή και στον εγωισμό μνημείο, επαναλαμβανόμενο στο σόι σου το αρχείο. Γέμισε το είναι σου μ’ αρχές φιλοσοφίας… Άτυχη και ακούσια αλληλουχία γεγονότων, άγνωστοι και γνωστοί πεθαίνουνε στον πόλεμο των πρώτων. Η ελπίδα με σάβανο, συγγενής εξ αγχιστείας… Κυνηγάς τον εφιάλτη σου μα δεν είναι πια ο ίδιος, ζητάς την περιπέτεια χωρίς κινδύνου ίχνος. Μια αμνησία προσωρινή, να ξεχάσεις τ’...

Διαβάστε περισσότερα

Της ατυχίας η πεμπτουσία

Πάλι δε μπορώ να κοιμηθώ, όσο και να θέλω να το αποφύγω. Τη σιωπή της νύχτας δε θα φοβηθώ, και διάλογο με το τίποτα ανοίγω. Μοιάζει σαν το σύμπαν να κοιμάται κι έχει βάλει εμένα να φυλάω, έμψυχα κι άψυχα που συναντάτε, όλα όσα μισώ και όσα αγαπάω. […] – γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Σφίξε με κι άλλο

            Δέρμα ατλάζι Δεν ξεχωρίζω σάρκα δικιά του δικά μου μέλη Σφίξε με κι άλλο Κόρωσε η φύση Του θεού Έρωτα πύρινα βέλη Λεπτή η γραμμή Δε διαφέρει πραγματικότητα και ψευδαισθήσεις […]   – γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Το άλλο μου εγώ

Τρέχω ασταμάτητα, χωρίς ν’ αλλάζω θέση, ζω μα δεν είμαι πουθενά, τίποτα δεν μ’ αρέσει. Ουρλιάζω μες στη νύχτα μα δεν ακούει κανείς, ίσως γιατί δεν βγαίνει άχνα καμιάς φωνής. Μόνο για ψέμα ακούγομαι, αναγκαίο κακό, σε μια λίμνη μ’ αίμα πνίγεται το άλλο μου εγώ. […] – γράφει η Δώρα...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος