Το φεγγάρι μού μιλά μου λέει του κόσμου μυστικά τα ντύνει με τοξίνη. Παίρνω κι εγώ όρκο σιωπής έναντι κάποιας αμοιβής μου δείχνει εμπιστοσύνη. Μου λέει νόημα κρυφό πίσω απ’ της γης το φανερό κανείς δεν το ακούει. Σαν αιώνια πίστη σε γυνή πρώτα θα φύγει η ψυχή και...

            Εγώ, έχοντας σώας τα φρένας και κρίση συνειδήσεως με τη σελίδα αυτή ως ομολογία υπερασπίσεως παραδέχομαι όλα τα ελαττώματά μου και τ' αγαπώ πολύ γιατί είναι όλα δικά μου Έχασα δεκάξι χρόνια απ’ όσα δικαιούμουν Έκλαψα...

Απέραντο βασίλειο στα πόδια σου εμπρός Νύφη είν' η σελήνη και ο ήλιος ο γαμπρός Ο οίνος και ο λόγος τους στο στόμα τους πικρός Μάρτυρας όποιος ανόητα εγράφτηκε νεκρός. Η Αυτού μεγαλειότης θεωρείται δεδομένη Η σοφία ένσοφα στον κόσμο μοιρασμένη Μα, ο νους του...

            Ξημέρωσέ με, Θεέ μου, να δω ό,τι έχω αγαπήσει Ξημέρωσέ με στην καρδιά που ‘χω λησμονήσει Αργά αρχίζει η μέρα μου, στη νέα μου ζωή μα δέχομαι σε εμένανε ό,τι είχα απαρνηθεί Έφεση στης συνείδησης το νοητό δικαστή μα του...

Ψάχνω να δω αν ακούει ο Θεός Ψάχνω σημάδια που δίνει ο καιρός Ίσως αν βρέξει μου δείχνει ότι αρνείται Μα ίσως των σύννεφων άλλος ηγείται Ρέκβιεμ για το παρελθόν παραγγέλνω Τάματα, γράμματα στ’ άβατα στέλνω Πόλεμο κηρύσσω στον εαυτό μου αυτόν τον κακό, κουραστικό...

Στο πλάι παρωπίδες, στη σκέψη σου φραγή. Στα αισθήματα ασπίδες φτιαγμένες από ενοχή. Η μέρα σου ταινία κι εσύ απατεώνας θεατής. Κάθε σου γεύση αηδία, του στόματος ή της ζωής Μια ανόητη αναμονή για ένα δρομολόγιο, που δεν έχει καταγραφεί ποτέ σε ημερολόγιο. _ γράφει...

Με έχεις αρρωστήσει Σε ποιον να πω τον πόνο μου που δεν μ’ αφήνει μόνο μου· δε λέει να σταματήσει Ανάγκη ψυχοφθόρα η αγάπη, ή όπως λέγεται Ο εγωισμός μου φλέγεται· Αγάπη αιμοβόρα Να φύγω, λέει, το μυαλό μα η καρδιά τρελαίνεται θα μείνω, όπως φαίνεται Κι οι δυο με...

Δε σε αντέχω όσο κι αν θέλω να σ' αγαπώ και να σε έχω. Δε με αντέχεις μην είσαι ψεύτης το σ' αγαπώ δεν το πιστεύεις. Είμαι συνήθεια είσαι ρουτίνα οι εαυτοί μας σε καραντίνα Συμβιβασμός. Πού καταλήγει; Ένας δεσμός που όλο σε πνίγει. «Μα, πού να πάω;», ρωτάει η...

Του εγώ μου απεσταλμένοι φόβοι κόκκινοι βαμμένοι ανασφάλειες θαμμένες στο συμβιβασμό κρυμμένες. “Ήντα θέτε;” λέω μόνη και η δύναμη τελειώνει Με νικούν στην άγνοιά μου είναι όλα η σκιά μου Μια σκιά που ανασκευάζω το εγώ μου όταν τρομάζω Μάθημα η προδοσία και η...

Αν αυτό το λες αγάπη, μίσησέ με ότι έφταιξα δεν θα παραδεχτώ Με μια άλλη στο κρεβάτι ξέχασέ με η συμπόνοια δε χωρά στο χωρισμό Γιατί είναι η θλίψη μου παλίρροια μια φουσκώνει με κύματα τιτάνια και σαν φύγει, του μυαλού μου τα ντελίρια βγάζουν μίσος και θυμό στην...

Πώς να χωρέσω την ύπαρξή μου σε δυο-τρεις λέξεις; Πώς να ορίσω την απίστευτη δύναμη που ‘χουν οι σκέψεις; Πρώτα γεννιόμαστε, ταμπέλες γινόμαστε, επιρρεπείς στην αδράνεια Ένιωσα κάπου, έξω απ' το τέμπο, να ζω στην παράνοια Όλη η ζωή μου στιγμές διαύγειας, ξανά...

Στην έρημό του εαυτού μου σαν άλλος αλχημιστής μιαν όαση αναζητώ στο γάλα μιας θηλής που ήταν πικρό σαν όξινο και λιγοστό σαν χάρη «Θα φύγω», μου λέει η καψερή, κατακερματισμένη μα σου 'χω την όασή σου εδώ, ζωγραφισμένη Τον δείκτη σηκώνει στ' αύριο, σε μέλλον...

Σου ζητώ να με δεις πως πεθαίνω κι αν πονέσεις φύλαξέ μου το φως Να φωτίσει τη ψυχή καθώς βγαίνω απ' το σώμα που είχα ως θνητός. Σου ζητώ ένα άγγιγμα ακόμα Ίσως ένα 'όλα θα πάνε καλά' κι ένα φίλημα πάνω στο στόμα με τις σκέψεις και τα μάτια κλειστά Σα γροθιά στο...

Θυμάσαι που αργοπέθαινες; Στον εαυτό σου έδινες ωμή κυριαρχία. Χωρίς ημερολόγιο το σήμερα αιώνιο του χρόνου αναρχία. Οι φόβοι του Εγώ σου νταβατζής εσύ πληγωμένος κι αμαθής ξέφρενη συνουσία. Υπόγειος οίκος ανοχής εικόνες πόνου και ντροπής απούσα κοινωνία. Ούτε ο...

Ένοχος αγνώστου ποινής Μίζερης γκρίζας αυγής Σύμπτωση Μου χάρισες κλεμμένο στέμμα Στο πάτωμα μια στάλα αίμα Λύτρωση Στολίζεις με ψευτιά τις αλήθειες και χτίζεις ασυνήθεις συνήθειες Κόρεσα Κομμάτι γυαλί καθρεφτίζον Ζωγραφισμένο το Εγώ ιριδίζον Σ' αγόρασα Γυρεύεις να...

Ξέρω πώς είναι να ξυπνάς μες στ’ αγκάθια, που καρφώνουν μόνο την ψυχή σου την άθλια Και πώς βράζουν σαν τον ήλιο τα σωθικά σου όσο στιγμές της ζωής σου περνάνε μπροστά σου Ψάχνεις να βρεις μια στιγμή να πιαστείς Την στιγμή που σε έκανε να θες να σωθείς Μα κι αυτή...

Παρών στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, γραμμένος σε λάθος περγαμηνή. Άδικος και μαύρος ο ουρανός φαντάζει… Ο καθρέπτης σε κοιτά και ψέματα μιλάει, χρειάζεσαι όση χαρά όση η τσέπη σου βαστάει. Άνεμοι βοριάδες και όξινο χαλάζι… Έπαινο στην ανοχή και στον εγωισμό...

Πάλι δε μπορώ να κοιμηθώ, όσο και να θέλω να το αποφύγω. Τη σιωπή της νύχτας δε θα φοβηθώ, και διάλογο με το τίποτα ανοίγω. Μοιάζει σαν το σύμπαν να κοιμάται κι έχει βάλει εμένα να φυλάω, έμψυχα κι άψυχα που συναντάτε, όλα όσα μισώ και όσα αγαπάω. Στο δωμάτιο...

Δέρμα ατλάζι Δεν ξεχωρίζω σάρκα δικιά του δικά μου μέλη Σφίξε με κι άλλο Κόρωσε η φύση Του θεού Έρωτα πύρινα βέλη Λεπτή η γραμμή Δε διαφέρει πραγματικότητα και ψευδαισθήσεις Τρομαχτικό Με ξέρεις τόσο πριν καν προλάβεις να με γνωρίσεις Πολλά δε θέλω Δώσε μου μόνο...

Τρέχω ασταμάτητα, χωρίς ν’ αλλάζω θέση, ζω μα δεν είμαι πουθενά, τίποτα δεν μ’ αρέσει. Ουρλιάζω μες στη νύχτα μα δεν ακούει κανείς, ίσως γιατί δεν βγαίνει άχνα καμιάς φωνής. Μόνο για ψέμα ακούγομαι, αναγκαίο κακό, σε μια λίμνη μ’ αίμα πνίγεται το άλλο μου εγώ. Αυτό...