Παρών στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή,
γραμμένος σε λάθος περγαμηνή.
Άδικος και μαύρος ο ουρανός φαντάζει…

Ο καθρέπτης σε κοιτά και ψέματα μιλάει,
χρειάζεσαι όση χαρά όση η τσέπη σου βαστάει.
Άνεμοι βοριάδες και όξινο χαλάζι…

Έπαινο στην ανοχή και στον εγωισμό μνημείο,
επαναλαμβανόμενο στο σόι σου το αρχείο.
Γέμισε το είναι σου μ’ αρχές φιλοσοφίας…

Άτυχη και ακούσια αλληλουχία γεγονότων,
άγνωστοι και γνωστοί πεθαίνουνε στον πόλεμο των πρώτων.
Η ελπίδα με σάβανο, συγγενής εξ αγχιστείας…

Κυνηγάς τον εφιάλτη σου μα δεν είναι πια ο ίδιος,
ζητάς την περιπέτεια χωρίς κινδύνου ίχνος.
Μια αμνησία προσωρινή, να ξεχάσεις τ’ όνομά σου…

Σε άγιο ερυθρό ποταμό δαιμόνιο κυλάει,
προδομένο μυστικό που σε ακολουθάει.
Παίχτης αναπληρωματικός χωρίς να ‘ρθει η σειρά σου…

Μου λες: «μισώ τον εαυτό μου, τον θέλω νεκρό,
μα αν τον σκοτώσω, θα φύγω κι εγώ.
Αλήθεια δεν ξέρω αν κάποιος θα κλάψει…».

Χωρίς αισθήματα, η ακεραιότητα σε δίκη,
ψυχές που σου στάθηκαν, λίγες, στη φρίκη.
Προσήμανση κατάληξης ένα τούνελ με λάμψη.

Και σπας τον καθρέπτη να τον φτιάξεις αλλιώς,
χαρακίρι σου κάνει σαν μαστροπός.
Περίεργο να μάχεσαι μες στην αδράνεια…

Εφτά χρόνια άτυχος θα είναι ο καιρός σου,
ανυποχώρητος και τιμωρός σου.
Σαπίζεις από μέσα προς την επιφάνεια.

Στο κορμί σου με καύκαλο γραμμένες δυο λέξεις,
να τις πω δυνατά; Δεν ξέρω αν θα τ’ αντέξεις.
Σύντομα θα σου αποθέτουνε λουλούδια και στεφάνια.

_

γράφει η Δώρα Βαξεβανοπούλου