Εργόχειρο

Εργόχειρο

chair_field_b

Μια σκέψη παλεύει σε πράξεις εγκωμιαστικές
του δρόμου, του σπιτιού των αίθριων ουτοπιών.
Γιατί άραγε οι καλοκαιρινές νύχτες ποτισμένες είναι
από παραισθήσεις μεθυσιών που δεν έγιναν
από κορμιά που βυθίζονται στη λίμνη του ιδρώτα;
Κάπου στο βάθος της εικόνας κοιτάζω
το σώμα μου να επικολλάται από την αρχή
να έχει υπόσταση σε νέες σκέψεις
απώλειες τύπου υπάρχει το παρελθόν
που στοίχειωσε το δόσιμο σε τεμάχια
και χαμόγελα βάσει προτύπων.
Οι δάσκαλοι της μνήμης με παρασύρουν σε νέα γνώση
μα οι εξετάσεις πάντα αφορούν τη διδακτέα ύλη.
Αγωνίζομαι κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή
να αρχίσω το κέντημα με τα πουλιά και τα ψηλά δέντρα
να αφήσω ένα κενό στη μέση
να καταφέρω να χωρέσω στο εργόχειρο
που δεν θα τελειώσει ποτέ.

 

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ' αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ' αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    ……..να καταφέρω να χωρέσω στο εργόχειρο που δεν θα τελειώσει ποτέ…….
    Κέντημα….
    Κι ίσως έτσι να αγγίξεις την αιωνιότητα!!!!
    Μπράβο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος