Εριφύλη – Αλεξάνδρα Συρίγου

Έμεινε ορφανή από μητέρα και σε νεαρή ηλικία αναγκάστηκε να εργαστεί για να επιβιώσει. Το όνομά της ενοχλούσε την κυρία της. Ήταν αρχοντικό και δεν ταίριαζε σε μια χωριατοπούλα και η Εριφύλη αγόγγυστα δεχόταν και υπόμενε ό,τι απαιτούσαν οι συνθήκες. Η γυναίκα της ιστορίας θα ξεδιπλώσει καρέ – καρέ τις αναμνήσεις της και εμείς να διαβάζουμε τα γεγονότα της ζωής της. Πιστέψτε με, δεν είναι λίγα και η πορεία της δεν είναι ρόδινη. Πολλά θα συμβούν στη ζωή της, η καρδιά της θα αγαπήσει και θα αγαπηθεί και ο βλαστός του έρωτά της θα τη συντροφεύει και θα φωτίζει συνεχώς τα σκοτάδια της.

Από μικρή κατανόησε πλήρως πως δεν ανήκει ούτε στον πατέρα της, ούτε στον σύζυγό της. Ανήκει μονάχα στον εαυτό της και με αυτό προσπάθησε να γαλουχήσει και την κόρη της Μυρτώ, μα ας μην προτρέχω. Ελάτε παρέα να βρούμε την άκρη του νήματος και να ακολουθήσουμε τα βήματά της.

…γεννήθηκα για να σ’ αγαπώ, καλέ μου, κανέναν άλλο λόγο δεν έχει η ύπαρξή μου…

Η αυλαία θα ανοίξει με τη βαλιτσούλα της Εριφύλης η οποία περιέχει όλη της την περιουσία, με την πρόσκαιρη αλλαγή ονόματος σε Φιλιώ, με τη συνύπαρξή της με την αξιαγάπητη και δίκαιη αρχόντισσα Κασσιανή, με το ταξίδι της τελευταίας πίσω στον χρόνο και τη θύμηση των επτά αλησμόνητων ημερών, αλλά και με ένα πολυκαιρισμένο γράμμα.

Η Εριφύλη μαθαίνει να ζει πλάι στην Κασσιανή, αποκτά τρόπους, διαβάζει και αφήνει την ομορφιά της να ανθίσει. Εννοείται πως αυτό κάποιες τις ενοχλεί, μα ας μην ασχοληθούμε μαζί τους. Άξαφνα η νεαρή θα πέσει θύμα ληστείας, θα γίνει αποδέκτης μιας ερωτικής εξομολόγησης και ένα χαστούκι στο τρυφερό της μάγουλο θα αναβλύσει αίμα, πόνο και θλίψη.

Ο δυνατός θεωρεί πως μπορεί να κερδίσει τα πάντα με τη δύναμή του, μα ευτυχώς όχι τον έρωτα. Αυτό θα συμβεί και στη σημερινή μας ιστορία, μα ακόμη κανείς δεν το γνωρίζει…

Θα διαβάσουμε για την επίσκεψη της Ειρήνης και της Ελβίρας στο κονάκι της μπάμπως Τσέκας, για μια αναγκαστική αλλαγή πλεύσης, για τη μετακόμιση στην Οδησσό, για έναν νέο άνδρα που υπόσχεται ασφάλεια, στοργή και αγάπη, αλλά και για τη Μυρτώ που έρχεται κάτω από αντίξοες συνθήκες να σφραγίσει έναν έρωτα.

Δεν θα αναφερθώ σε όλα τα πρόσωπα της ιστορίας, παρά μονάχα σε εκείνα που αφότου έκλεισα το βιβλίο, παρέμεναν σκαλωμένα στη μνήμη μου. Ένα από αυτά είναι η κουμπάρα Μυρσίνη, η οποία ξεχειλίζει ανιδιοτέλεια, σοφία και πραότητα. Αγκαλιάζει με θέρμη την Εριφύλη, τη νουθετεί όποτε οι συνθήκες το απαιτούν και συνδράμει σε κάθε της βήμα.

Σειρά έχει η δημιουργία της Πολυκλινικής με όνομα Παναγία Μυρτιδιώτισσα, το πείσμα της Λουίζας σχετικά με την επαγγελματική της σταδιοδρομία, μια αξέχαστη για πολλούς και διαφορετικούς λόγους κρουαζιέρα, αλλά και ένα γράμμα ξέχειλο φαρμάκι.

Νέα πορεία πλεύσης για την πρωταγωνίστρια. Δεν σκύβει το κεφάλι. Έχει αξιοπρέπεια, έχει βέλη στη φαρέτρα της και ένα 4χρονο κορίτσι στην αγκαλιά, μα σε τίποτα δεν θα αλλάξει τα σχέδιά της. Απρόσμενα στη ζωή της θα μπει η φίλη Νανά, θα αποδεχτεί την προσφορά του Ανδρόνικου σε αυτή την τόσο δύσκολη συγκυρία στη ζωή της πρωταγωνίστριας και κάπως έτσι ένα απάνεμο λιμάνι θα φιλοξενήσει την ανταριασμένη της ψυχή.

Πολλά μας περιμένουν σε τούτες τις σελίδες. Ένα βαρύ ζεϊμπέκικο καμωμένο με ντέρτια και έρωτα ανεκπλήρωτο. Φοβίες, αναστολές και δεύτερες σκέψεις ικανές να προκαλούν τρικλοποδιές στη ζωή τους. Μια μάζωξη σε ένα πετραλωνίτικο ταβερνάκι, σίγουρα δρομολογημένο από το χέρι της μοίρας. Αλλά και το τάισμα με μπιμπερό της μικρής Νούρια στη φιλόξενη Στέγη της Αγάπης.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Αλεξάνδρας Συρίγου, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…για όλα υπάρχει λύση, φθάνει να την αναζητήσουμε και ν’ ακολουθήσουμε πιστά τις οδηγίες για την εφαρμογή της…

Αχ αυτή η μοίρα, τερτίπια που σκαρώνει. Κανείς δεν φαντάζεται τη συνέχεια της ιστορίας. Κανείς όσο κι αν προσπαθήσει δεν θα καταφέρει να εκμαιεύσει κάτι από τα μυστικά που τους ετοιμάζει.

Ήρθε πια η ώρα οι ψυχές να γαληνέψουν. Η κερκόπορτα του παρελθόντος να κλείσει και πίσω της να σβήσει σκοτούρες και έννοιες. Κακία δεν κρατούν σε κανέναν και η συγχώρεση φορώντας μεγαλοπρεπές φόρεμα κάνει μια βόλτα από τη σκηνή. Λάτρεψα το απρόσεκτο και πολύχρωμο τόπι το οποίο είχε σκαλώσει τόσο στη μνήμη της κατόχου όσο και σε έναν ακόμα ήρωα, χάρηκα με τις απρόσμενες εξελίξεις στη ζωή της Εριφύλης και συγκινήθηκα μπροστά σε ένα οικογενειακό τραπέζι ξέχειλο χαρά.

Η Εριφύλη είχε στη ζωή της τρεις γυναίκες – προστάτιδες. Η μητέρα της Στεργιανή, η γιαγιά Κασσιανή, αλλά και η κουμπάρα Μυρσίνη. Όλες τους στάθηκαν πλάι της νοερά στα δύσκολα και της έδειξαν τον δρόμο. Η ίδια μεγάλωσε την κόρη της με αξιοπρέπεια και όταν πια όλα είχαν τακτοποιηθεί, άνοιξε το κλειδαμπαρωμένο παράθυρο της καρδιάς της για να εισβάλει μέσα η αύρα της αγάπης.

Τόλμησε. Πάλεψε. Δέχτηκε με υπομονή όλα όσα η τύχη της φύλαξε. Πόνεσε. Αγάπησε και τίποτα δεν της χαρίστηκε. Η ζωή της χαμογέλασε ξανά πλάι σε ανθρώπους που την αγαπούν και τη νοιάζονται και πλέον πλέει σε πελάγη ευτυχίας.

Τι άλλο να ζητήσει από τη ζωή; Τώρα πια τίποτα.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

«Δεν είμαι του πατρός μου. Δεν είμαι του αντρός μου. Είμαι ο εαυτός μου!» Αυτά τα λόγια μου έλεγε πάντα η μάνα μου, και, σαν την έχασα νωρίς, τα έκανα οδοδείκτη στη ζωή μου, για να μου θυμίζουν πάντα πως πρέπει να στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις. Στο αρχοντικό των Φωτιάδηδων όλοι με θεωρούσαν παρακατιανή, και μου φέρθηκαν με τον πιο σκληρό τρόπο, μα η γιαγιά Κασσιανή με στήριξε σαν άλλη μάνα. Τολμώ να πω ότι αγαπήθηκα πολύ, και από τον Αργύρη, που η μοίρα δεν το ήθελε να σμίξουμε, μα και από τον Κρατερό, στον οποίο χρωστάω την αλλαγή της πλεύσης μου και τον πολυτιμότερο θησαυρό μου, τη Μυρτώ μου. Μα, όπως φάνηκε, δεν ήταν γραφτό μου να βρω την ευτυχία στην Οδησσό.

Με μια μικρή βαλίτσα στο χέρι που χωρούσε όλα μας τα υπάρχοντα, μαζί με τη Μυρτώ μου βρήκαμε απάνεμο λιμάνι στην Ελλάδα. Ήξερα ότι θα τα καταφέρω, γιατί εγώ θα όριζα πλέον τη ζωή μου. Και δεν λάθεψα. Η Νανά και ο Ανδρόνικος με τύλιξαν προστατευτικά στην αγκαλιά τους, με βοήθησαν να βρω την πορεία μου και να γνωρίσω την αδιαπραγμάτευτη και άνευ όρων αγάπη, που ήρθε και φώλιασε μέσα μου και έκτοτε δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Γιατί αυτό που μετράει, μάτια μου, είναι η εμπιστοσύνη, στον εαυτό μας, στους ανθρώπους που διαλέξαμε για συμπαραστάτες μας και η άδολη και ανιδιοτελής αγάπη.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Γεννήθηκα τον Δεκέμβρη του 1949 από Κυκλαδίτες γονείς στην Αθήνα, που τη λατρεύω, γιατί τη γνώρισα πανέμορφη στα νιάτα της και γερνάω μαζί της. Χόρτασα παιχνίδι στις αλάνες, έγδαρα τους αγκώνες και τα γόνατά μου, για να αποδείξω στον εαυτό μου το περισσότερο, πως δεν υπάρχει τίποτα ακατόρθωτο για ένα μικρό κορίτσι, που δεν έχει κάτι να ζηλέψει από τα συνομήλικα αγόρια της συντροφιάς.
Θεωρώ πως είμαι ευλογημένη, αφού στο τρένο της ζωής μου έχω λατρεμένους συνταξιδιώτες τους δικούς μου ανθρώπους, που επιλέγουν να μένουν πλάι μου στα καλά και στα άσχημα και να μου κρατούν το χέρι στα δύσκολα.

Στα πενήντα επτά μου συναπαντήθηκα πρώτη φορά με τον καρκίνο και από τότε ξεκινήσαμε να παίζουμε κρυφτό μεταξύ μας. Ετούτη η άχαρη συνύπαρξη πέρα απ’ την επιμονή και την υπομονή, μου χάρισε άφθονο ελεύθερο χρόνο για να περιπλανηθώ στις μαγευτικές διαδρομές των μοναχικών γραφιάδων.

Με δύο λόγια, δεν μου στέρησε το δικαίωμα στο όνειρο, στα σχέδια που, κι αν ακόμη δεν ολοκληρωθούν, χαμένα δεν θα πάνε, αρκεί να πέσει ο σπόρος σε γόνιμο έδαφος.
Από τη γιαγιά-Ντάντα θα ήθελα να θυμάστε το κληροδοτούμενο από γενιά σε γενιά, πολύτιμο μυστικό μου: «Μη φοβηθείς να δοκιμάσεις τις δυνάμεις και τις αντοχές σου για να πετύχεις τους στόχους σου! Φθάνει να μην ξεχνάς πως θα χρειαστεί μία φορά να πέσεις και δέκα να σηκωθείς, πατώντας γερά στα πόδια σου με ολόρθη την ψυχή σου!»

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.