Ερωτικό

26.09.2019

Μύρο χυμένο στη γη, γλυκό κρασί τα χείλη σου και το κορμί σου 

ένας ανθοφόρος ορίζοντας γιομάτος αμαρυλλίδες, χρυσάνθεμα, κυκλάμινα

και γιασεμιά.

Με τη δύναμη της ανεξίτηλης γοητείας σου παρασέρνεις τα πάντα 

στο πέρασμά σου κι ο αντίλαλος της φωνής σου, άπλετο φως,

που ιστιοδρομεί στις αφύλαχτες κι απερίφρακτες νύχτες…

Ακάματος οδοιπόρος περιδιαβαίνω στις ίδιες διαδρομές

χωρίς να μπορώ να κατασιγάσω τις υλικές και τις ψυχικές μου αναζητήσεις.

Ένα κομμάτι χρόνου που ανήκει στη δική σου αιωνιότητα διεκδικώ 

κι ότι έζησα δίπλα σου το κουβαλάω ακέραιο μέσα μου.

Και στον ήλιο και στη βροχή απολαμβάνω την πνοή της θαλασσινής σου αύρας που ακκίζεται στους λασπωμένους χωματόδρομους,

στα γόνιμα χωράφια με τους ηλίανθους και τ’ αραποσίτια,

στα χορταριασμένα περάσματα που συνταξιδεύουν οι ελπίδες, οι λαχτάρες και τα όνειρα.

 

Καμιά εποχή του χρόνου δε διαθέτει τη δική σου ωραιότητα!

Για τον οίστρο σου μιλώ, για το βλέμμα που ανανεώνεται στο αυγινό φως 

και γίνεται καθάριος ουρανός, για την ερωτευμένη σου καρδιά που πάλλεται

από αιφνίδια κι από αμετρίαστα συναισθήματα.

Στα ουρανοθέμελα που διασταυρώνονται η ύλη και το πνεύμα των ανθρώπων και των άστρων γύρεψα να βρω την ταυτοπροσωπία μου

κι όταν βρέθηκα μπροστά στη δική σου θέαση αποφάσισα πάραυτα

να πράξω εκείνο που λιμπιζόμουν πάντα. Δώσε μου μόνο μιαν υπόσχεση…

Τι όμορφη που είσαι! 

Τώρα πια, έχω αποκτήσει αξία κι υπόσταση 

γιατί υπάρχει χαραγμένο στο νου μου το δικό σου απολλώνιο πρότυπο. 

Μέλι στ’ ανθισμένα κρίνα κύλισε από τα κοραλλένια χείλη σου 

που ‘ναι κόκκινα  σαν το αίμα κι ένθερμα σαν το κάμα του καλοκαιριού.

Εγώ σ’ ακολουθώ κι εσύ, σαν το κρυσταλλένιο νερό που αναδύεται 

από τα έγκατα της γης, εγκωμιάζεις μιαν πρωτόβγαλτη κι ανεξάσκητη άνοιξη.

 

Ένα λουλούδι άνθισε στη δροσεράδα του κήπου μου κι ανήγγειλε 

τον εξάγγελο της εξεγερμένης νιότης σου. Κι είναι πλέον απόλυτα κατανοητό κι αναγνωρίσιμο: στην ακαθόριστη κίνηση των γεγονότων, 

στο χρόνο που κυλά με τον ίδιο ρυθμό προς μια μοναδική κατεύθυνση,

ότι κι αν παρακμάσει στο σώμα μου μπορεί κάλλιστα ν’ απογίνει 

πύρινη λαίλαπα στην ψυχή μου!

Θα υπογραμμίσω τα γράμματα, τις λέξεις και τα νοήματα,

για να εκθειάσω την τελειομανία της πλάσης που σμίλεψε τ’ ακριβά σου μάτια!

Κι θα ‘μαι πάντα σ’ ετοιμότητα να εντοπίσω ότι πιο ευρηματικό και γόνιμο θα φανερωθεί στη μαγεία που εκπέμπει το γλαυκό σου βλέμμα.

Στο βαθύ ωκεανό του θεϊκού σου κάλλους θα κατοπτεύσω 

τα μαργαριτοφόρα στρείδια, τα άδολα αγαθά της άμεμπτης κι άπλετης ελευθερίας σου, τ’ αρίφνητα πλούτη της ψυχής σου!

Όταν χαμογελάς, χαμογελούν μαζί κι οι ανοιχτοί ορίζοντες

με κείνη την εξεζητημένη ηδύτητα, με τη ζωτικότητα

και με τη θελκτική δύναμη που ξεπερνά κάθε εμπειρική γνώση,

που αλλάζει εμπεριστατωμένα κι αποτελεσματικά την κοινωνική ολότητα,

το χαρακτήρα και τη μορφή των ομοφρόνων ζηλωτών,

την ηθική συνείδηση των ενάρετων ανθρώπων που έχουν αφιερωθεί 

στη δική σου δόξα!

 

Σε κοιτώ στα μάτια… Η θλίψη μου αθωώνεται 

κι ένα παράφορο σαγήνευμα διεισδύει απολέμητο στο άλικο αίμα 

της καρδιάς μου.

Τώρα πια ξέρω που θα βρω τον εξαγνισμό, την αποκατάσταση

και την απελευθέρωση, αφού έχω εντοπίσει το υπέρλαμπρο άστρο σου

στον περιαυγή κι ευοίωνο ουρανό μου,…

 

_

γράφει ο Γεώργιος Μπίμης

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου