Εσύ, βιβλιόφιλε, το έχεις σκεφτεί;

14.12.2018

Το πέρασμα μιας χρονιάς και ο ερχομός μιας νέας αποτελούν αφετηρία για αρκετούς από εμάς -όρκο δεν παίρνω- να κάνουμε απολογισμό των πεπραγμένων μας. Ερωτήματα για το κατά πόσο ή όχι έγιναν οι σωστές κινήσεις, πάρθηκαν οι σωστές αποφάσεις, διαγράφηκαν τα σωστά άτομα ή προγραμματίστηκαν κατάλληλα τα γεγονότα της ζωής μας τη χρονιά που πέρασε, εμφανίζονται μπροστά μας ζητώντας τις απαντήσεις τους.

Για έναν βιβλιόφιλο ένα από όλα τα ερωτήματα είναι το αν διάβασε τα σωστά βιβλία. Τι είναι, όμως, σωστό, όταν μιλάμε για λογοτεχνία και συγγραφή;

Είναι σωστό και κατάλληλο αυτό για το οποίο μας μίλησε με τόσο ενθουσιασμό ο βιβλιοπώλης της γειτονιάς μας; Μήπως εκείνο το βιβλίο που βρισκόταν στο πρώτο τραπέζι μπροστά στην είσοδο του πολυκαταστήματος; Ή μπορεί και εκείνο για το οποίο μιλούσαν με τόσο επαινετικά λόγια στη βιβλιόφιλη ομάδα στο Facebook; Ίσως, να είναι κι εκείνο που έχει πουλήσει αριθμό αντιτύπων με πολλά μηδενικά στο τέλος του.

Αλήθεια, τι μπορεί να κάνει ένα βιβλίο πραγματικά κατάλληλο για τον καθένα μας;

Βγάζοντας τη στολή του επαγγελματία του χώρου, θα μιλήσω ως μια απλή, ταπεινή αναγνώστρια που παλεύει κάθε εβδομάδα να πιάσει το σωστό βιβλίο από το ράφι. Για εμένα, λοιπόν, που διαβάζω λες και αύριο δεν θα ανατείλει ο ήλιος, που είμαι -τουλάχιστον ήμουν μέχρι πρόσφατα- μέλος σε ομάδες και που έχω και συνδρομή -εννοείται- στη Δημοτική Βιβλιοθήκη το κατάλληλο βιβλίο έχει ένα και μόνο χαρακτηριστικό: ζωή μέσα του.

Θα μου κλείσει το μάτι πονηρά στην εικοστή του σελίδα, θα με πιάσει από το χέρι και θα μου ανοίξει την πόρτα της ιστορίας του, θα μου δώσει χαρτομάντηλο να κλάψω ή θα με χτυπήσει στον ώμο ακούγοντας το γέλιο μου, θα μου κάνει καφέ να πιώ με τους ήρωές του στην τελευταία του σελίδα, μα πάνω απ’ όλα θα με κάνει να το θυμάμαι -αν όχι για χρόνια- τουλάχιστον για μήνες. Δεν είναι το κάθε σχόλιο κάτω από την κοινοποίηση και τη φωτογραφία που θα με τσιγκλήσει να το βάλω στη λίστα με τα «προσεχώς» -ξέρουμε όλοι πώς γράφονται τα σχόλια, άλλωστε- ούτε, φυσικά, το αν θα μου πει κάποιος γνωστός το πόσο το ευχαριστήθηκε – καλοδεχούμενη η άποψη, αλλά όχι… Προτιμώ το «ιδίοις όμμασι». Για εμένα είναι οι παλμοί που θα νιώσω, όταν το πάρω στα χέρια μου και θα διαβάσω το οπισθόφυλλο.

Τι κι αν όλοι λένε ότι δεν ικανοποιήθηκαν, ότι δεν ήταν αυτό που περίμεναν ή ότι κλαίνε τα λεφτά που έδωσαν. Εμένα μπορεί κάτι να μου πει. Ίσως, αυτό που δεν είπε στους υπόλοιπους. Ίσως, γράφτηκε για να μεταφέρει μήνυμα μόνο σε εμένα. Κι αυτό επιτυχία θεωρείται, κι ας αποτελώ μονάδα.

Στο «διά ταύτα», λοιπόν, το κατάλληλο βιβλίο είναι εκείνο που γράφτηκε με σκοπό να εκφράσει την ιδέα, το συναίσθημα, την κραυγή του συγγραφέα, κι ας επηρεάσει μονάχα μια μονάδα. Εκείνο το βιβλίο θα σε κάνει να το κλείσεις, να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να νιώσεις την πληρότητα ως αναγνώστης.

Εσύ, βιβλιόφιλε, το έχεις σκεφτεί ότι το μηδέν χωρίς τη μονάδα είναι τίποτα;

_

γράφει η Μαρία Βασιλειάδου

Ακολουθήστε μας

Μνήμη Αλέκου Φασιανού

Μνήμη Αλέκου Φασιανού

  Μνήμη Αλέκου Φασιανού «Τρεις γείτονες τον συνόδευσαν στο τελευταίο του σπίτι. Τρεις γείτονες, όχι φίλοι. Τρεις μαύρες ομπρέλες ανοίχτηκαν. Να συγκρατήσουν τα δάκρυα της βροχής που κυλούσαν για συμπαράσταση» (Βαγγέλης Χρόνης, ‘Οι μαύρες ομπρέλες’). _ γράφει ο...

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’)

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’)

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου -  Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’) (δείτε το Α' μέρος του αφιερώματος εδώ) Ο Κάμπος στις φλόγες Το 1953 εκδίδεται η συλλογή δεκαεφτά διηγημάτων με τίτλο «Ο Κάμπος στις φλόγες», λίγο πριν το «Πέδρο Πάραμο», δύο έργα ικανά να...

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Β’)

Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Α’)

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου -  Αφιέρωμα στον Χουάν Ρούλφο (μέρος Α’) (δείτε το Β' μέρος του αφιερώματος εδώ)  Πέδρο Πάραμο Ο Χουάν Προυσιάδο υπόσχεται στο νεκροκρέβατο της μητέρας του Ντολόρες πως θα πάει στην αγαπημένη της Κομάλα για να βρει τον πατέρα του, τον...

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη, μια αναγκαιότητα

Η αληθινή τέχνη διαθέτει τη δύναμη να προκαλέσει καίριες μεταβολές στη συλλογική συνείδηση, μέσα από τη δημιουργική επινόηση, από το γόνιμο και από τον ουσιώδη διαλογισμό, από το αισθητικό της περιεχόμενο και από την εφαρμόσιμη γνώση της.  Από τα απαραίτητα στοιχεία...

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης μεταφράζει αριστοτεχνικά ποιήσεις του Stefan Mallarme

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης μεταφράζει αριστοτεχνικά ποιήσεις του Stefan Mallarme

  γράφει ο Αντώνης Χρ. Περδικούλης Η εντέλεια της μετάφρασης δεν έγκειται απλά στη μορφολογική μεταφορά της αντίστοιχης επιλεγμένης λέξης, ούτε αρκείται σε μια αυστηρή απόδοση των εκφραστικών μέσων και εννοιών του πρωτοτύπου. Aυτή ενδημεί μέσα στο αισθητήριο των...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης μεταφράζει αριστοτεχνικά ποιήσεις του Stefan Mallarme

Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης μεταφράζει αριστοτεχνικά ποιήσεις του Stefan Mallarme

  γράφει ο Αντώνης Χρ. Περδικούλης Η εντέλεια της μετάφρασης δεν έγκειται απλά στη μορφολογική μεταφορά της αντίστοιχης επιλεγμένης λέξης, ούτε αρκείται σε μια αυστηρή απόδοση των εκφραστικών μέσων και εννοιών του πρωτοτύπου. Aυτή ενδημεί μέσα στο αισθητήριο των...

Αριστοτέλης, Dune και Game of Thrones

Αριστοτέλης, Dune και Game of Thrones

- γράφει ο Ανδρέας Αντωνίου - διὸ ὥσπερ εἴπομεν ἤδη καὶ ταύτῃ θεσπέσιος ἂν φανείη Ὅμηρος παρὰ τοὺς ἄλλους, τῷ μηδὲ τὸν πόλεμον καίπερ ἔχοντα ἀρχὴν καὶ τέλος ἐπιχειρῆσαι ποιεῖν ὅλον· λίαν γὰρ ἂν μέγας καὶ οὐκ εὐσύνοπτος ἔμελλεν ἔσεσθαι ὁ μῦθος, ἢ τῷ μεγέθει μετριάζοντα...

Τα βιβλία των Χριστουγέννων

Τα βιβλία των Χριστουγέννων

Οι γιορτές του Δεκέμβρη. Μεγάλες μέρες, με ταξίδια, επιστροφές, φαγητά, μοναξιά, χαρά, ελπίδες, συναντήσεις, δοκιμές. Εκ των πραγμάτων αυτές οι γιορτές για όλους κάτι σημαίνουν: θετικό, αρνητικό, θρησκευτικό, πνευματικό. Κανείς δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος, ακόμη και...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου