Εσύ, βιβλιόφιλε, το έχεις σκεφτεί;

14.12.2018

Το πέρασμα μιας χρονιάς και ο ερχομός μιας νέας αποτελούν αφετηρία για αρκετούς από εμάς -όρκο δεν παίρνω- να κάνουμε απολογισμό των πεπραγμένων μας. Ερωτήματα για το κατά πόσο ή όχι έγιναν οι σωστές κινήσεις, πάρθηκαν οι σωστές αποφάσεις, διαγράφηκαν τα σωστά άτομα ή προγραμματίστηκαν κατάλληλα τα γεγονότα της ζωής μας τη χρονιά που πέρασε, εμφανίζονται μπροστά μας ζητώντας τις απαντήσεις τους.

Για έναν βιβλιόφιλο ένα από όλα τα ερωτήματα είναι το αν διάβασε τα σωστά βιβλία. Τι είναι, όμως, σωστό, όταν μιλάμε για λογοτεχνία και συγγραφή;

Είναι σωστό και κατάλληλο αυτό για το οποίο μας μίλησε με τόσο ενθουσιασμό ο βιβλιοπώλης της γειτονιάς μας; Μήπως εκείνο το βιβλίο που βρισκόταν στο πρώτο τραπέζι μπροστά στην είσοδο του πολυκαταστήματος; Ή μπορεί και εκείνο για το οποίο μιλούσαν με τόσο επαινετικά λόγια στη βιβλιόφιλη ομάδα στο Facebook; Ίσως, να είναι κι εκείνο που έχει πουλήσει αριθμό αντιτύπων με πολλά μηδενικά στο τέλος του.

Αλήθεια, τι μπορεί να κάνει ένα βιβλίο πραγματικά κατάλληλο για τον καθένα μας;

Βγάζοντας τη στολή του επαγγελματία του χώρου, θα μιλήσω ως μια απλή, ταπεινή αναγνώστρια που παλεύει κάθε εβδομάδα να πιάσει το σωστό βιβλίο από το ράφι. Για εμένα, λοιπόν, που διαβάζω λες και αύριο δεν θα ανατείλει ο ήλιος, που είμαι -τουλάχιστον ήμουν μέχρι πρόσφατα- μέλος σε ομάδες και που έχω και συνδρομή -εννοείται- στη Δημοτική Βιβλιοθήκη το κατάλληλο βιβλίο έχει ένα και μόνο χαρακτηριστικό: ζωή μέσα του.

Θα μου κλείσει το μάτι πονηρά στην εικοστή του σελίδα, θα με πιάσει από το χέρι και θα μου ανοίξει την πόρτα της ιστορίας του, θα μου δώσει χαρτομάντηλο να κλάψω ή θα με χτυπήσει στον ώμο ακούγοντας το γέλιο μου, θα μου κάνει καφέ να πιώ με τους ήρωές του στην τελευταία του σελίδα, μα πάνω απ’ όλα θα με κάνει να το θυμάμαι -αν όχι για χρόνια- τουλάχιστον για μήνες. Δεν είναι το κάθε σχόλιο κάτω από την κοινοποίηση και τη φωτογραφία που θα με τσιγκλήσει να το βάλω στη λίστα με τα «προσεχώς» -ξέρουμε όλοι πώς γράφονται τα σχόλια, άλλωστε- ούτε, φυσικά, το αν θα μου πει κάποιος γνωστός το πόσο το ευχαριστήθηκε – καλοδεχούμενη η άποψη, αλλά όχι… Προτιμώ το «ιδίοις όμμασι». Για εμένα είναι οι παλμοί που θα νιώσω, όταν το πάρω στα χέρια μου και θα διαβάσω το οπισθόφυλλο.

Τι κι αν όλοι λένε ότι δεν ικανοποιήθηκαν, ότι δεν ήταν αυτό που περίμεναν ή ότι κλαίνε τα λεφτά που έδωσαν. Εμένα μπορεί κάτι να μου πει. Ίσως, αυτό που δεν είπε στους υπόλοιπους. Ίσως, γράφτηκε για να μεταφέρει μήνυμα μόνο σε εμένα. Κι αυτό επιτυχία θεωρείται, κι ας αποτελώ μονάδα.

Στο «διά ταύτα», λοιπόν, το κατάλληλο βιβλίο είναι εκείνο που γράφτηκε με σκοπό να εκφράσει την ιδέα, το συναίσθημα, την κραυγή του συγγραφέα, κι ας επηρεάσει μονάχα μια μονάδα. Εκείνο το βιβλίο θα σε κάνει να το κλείσεις, να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να νιώσεις την πληρότητα ως αναγνώστης.

Εσύ, βιβλιόφιλε, το έχεις σκεφτεί ότι το μηδέν χωρίς τη μονάδα είναι τίποτα;

_

γράφει η Μαρία Βασιλειάδου

Ακολουθήστε μας

Η Ποίηση στον κινηματογράφο

Η Ποίηση στον κινηματογράφο

- - γράφει η Βάλια Καραμάνου - Όταν η Ποίηση «εισβάλλει» στον χώρο της έβδομης Τέχνης προκύπτουν μικρά αριστουργήματα που συμπληρώνουν την μουσική, τις ερμηνείες και τα σκηνικά υπογραμμίζοντας κάθε καρέ της ιστορίας που λαμβάνει σάρκα και οστά. Παραθέτω μερικές μόνο...

Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν

Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν   Αν μείνουν τα πράγματα, όπως έχουν, είστε ηττημένοι. Ο φίλος σας είναι η αλλαγή. Η συμμαχία σας είναι το δίλλημα. Από το τίποτα, εσείς πρέπει να κάνετε το κάτι. Ωστόσο και το παντοδύναμο οφείλει να...

Ακούγοντας λογοτεχνία

Ακούγοντας λογοτεχνία

Σήμερα, όταν αναφερόμαστε στον όρο «λογοτεχνία» εννοούμε τα έντυπα βιβλία και ίσως να συμπεριλαμβάνουμε σε αυτά και τις ιστοσελίδες λογοτεχνικού περιεχομένου στο διαδίκτυο, τα ιστολόγια (blogs) συγγραφέων και τις πύλες εκδοτών ή πανεπιστημιακών ιδρυμάτων. Έτσι, τα...

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Πότε γράφτηκαν τα ομηρικά έπη; Οι φιλόλογοι απαντούν

Σύμφωνα με το ενδιαφέρον άρθρο του Βαγγέλη Κανσίζογλου στο lavart.gr, "η απόλυτη χρονολόγηση συγκρότησης των ομηρικών επών είναι αδύνατη, εικάζεται ότι αυτά, στη μνημειώδη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα, συντέθηκαν ήδη κατά τον 8o προχριστιανικό αιώνα, δηλαδή ακριβώς την...

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Παρ’ ολίγον μέλλον!

Είναι εξόχως αυθαίρετη η σκέψη πως η επιλογή και η ‘διαλογή’ μπορεί να λειτουργήσει θετικά μέσα στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Θαλασσινοί θρήνοι

Θαλασσινοί θρήνοι

- γράφει η Βάλια Καραμάνου - Η μοναξιά, το αναπόφευκτο του θανάτου και η πανίσχυρη Μοίρα είναι θέματα που απαντώνται συχνά στην λογοτεχνία και μάλιστα συχνά σε ειδυλλιακά φυσικά τοπία. Ίσως γιατί ο αφανισμός είναι κομμάτι της υπόστασής μας και κατ’ επέκταση της φύσης...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου