Ευλογημένη βροχή

22.10.2020

Βρέχει!

Ψιλές, πυκνές ψιχάλες που, στο συναπάντημά τους με τα φώτα, στα αδηφάγα μάτια μου πάνω στο ιδρωμένο τζάμι, φαντάζουν χρυσαλίδες… Άκρως εκνευριστικές! Χάθηκε να ’ναι απόγευμα; Χάθηκε να ’ναι Κυριακή; Να χουχουλιάζω στα ζεστά, πίσω από τεράστιες τζαμαρίες με διάφανη ορατότητα; Αυτή η αγαπημένη μου βροχή, είτε παρουσιάζεται χρυσή στο βλέμμα μου, είτε ασημένια.

Τώρα! Εννιά το βράδυ, καταπονημένη μετά από ένα οκτάωρο εργασίας, κρέμομαι από μια χειρολαβή, φορτωμένη. Νεαρή είμαι και ανυπόμονη. Ποθώ να φτάσω στο σπίτι το συντομότερο και ύστερα από ένα καυτό μπάνιο να απολαύσω λίγη ξεκούραση.

Βρέχει και έχει κίνηση. Αυτό το σβησμένο φανάρι μάλλον θα ευθύνεται, σα να ξεκολλήσαμε λιγάκι. Επιτέλους, φλερτάρουμε από τα δεξιά το Χίλτον, στρίβουμε στη Βασιλίσσης Σοφίας, που ξεδιπλώνεται, προς μεγάλη μου έκπληξη, σκοτεινή και ολομόναχη, πρόωρα εγκαταλειμμένη απ’ τους υπεράριθμους εραστές της. Θα κατέβω στην πρώτη στάση, ν’ αλλάξω συγκοινωνία. Προσπαθώ να συντονιστώ, συνάμα να ισορροπήσω, να σηκώσω στο ένα χέρι μου τα βάρη ώστε να έχω την ομπρέλα πρόχειρη στο άλλο. Το όχημα ακινητοποιείται, πανέτοιμη και σε εγρήγορση θα βυθιστώ στη βροχή που έχει στο μεταξύ δυναμώσει αισθητά. Κατεβαίνω, ανοίγοντας ταυτόχρονα με τον αυτοματισμό την ομπρέλα και… Ω, τι άτυχη συγκυρία! Το επόμενο λεωφορείο μου, στο αντίθετο ρεύμα πλησιάζει επικίνδυνα στη στάση μα εγώ πάση θυσία θα γίνω επιβάτης του! Ανακόπτω βιαστικά την πορεία του τρόλεϊ στο ρεύμα μου και να μαι στο μεσοδιάζωμα. Δεν έχω καιρό για σκέψεις! Μια σύντομη μισή φευγαλέα εντελώς ματιά, σα να ’ναι η εξασφάλιση της ζωής μου το πλέον περιττό και… φούρια φούρια ξεχύνομαι στο δρόμο. Στριγγλιές απ’ το απότομο φρενάρισμα, ξαφνιασμένα τα ουρλιαχτά και παρατεταμένη η κόρνα συνταράζουν την πόλη των Αθηνών, σπάζουν τη μονοτονία της νεροποντής και… μπαπ! 

«Αχ, κορίτσι μου, τι μου ’κανες απόψε!»

Παράπονο και ανησυχία, διάχυτη, στα λόγια του ευγενικού οδηγού. Ε ναι, συμβαίνουνε και θαύματα, δεν είναι όλοι ευέξαπτοι ή ανάγωγοι! 

Ο πόνος μού διαπερνάει το αριστερό μου γόνατο και καλπάζοντας χτυπάει στα μηνίγγια. Ένα αχ ξεφεύγει από τα ματωμένα χείλη μου πέφτοντας, ο αγκώνας μου ξεσκίζεται, ομπρέλα, ψώνια, εκσφενδονίζονται στην άσφαλτο. 

Η ευκαιρία σου, Βασίλισσα Σοφία μου, να ξεπλυθείς στις σκόνες μου, να ξεβγαλθείς στο μέλι και το γάλα μου. 

Τι ήταν αυτό που με χτύπησε και από πού ξεφύτρωσε; Δεν ήμουν η απόλυτη κυρίαρχος του δρόμου; Μάνα, πατέρας, αδελφός… εικόνα ανάκατη συγκεχυμένη στο μυαλό μου. Μία στιγμή, πόσο αρκετή για να τους έρθει κατακέφαλα το στερέωμα! 

Μα! Να πάω και από… Φίατ; Ετών δεκαεννιά; Κρίμα, μωρέ, και άδικο! Ας ήταν B.M.W. τουλάχιστον! Τούτη την ύστατη ώρα, ας ζήσω και κάτι σημαντικό! Μου το χρωστάει εξάλλου η σύντομη ζωή μου! 

Τα γυαλιά μου! Ευτυχώς, δε σπάσανε. Πού πήγε το ρολόι, ο χρόνος μού είναι πολύτιμος. Ψεύτικη και αυτή η ομπρέλα, διαλύθηκε με μια κατραπακιά!

Μα τι κάνω, Θεέ μου, σκέφτομαι! Σε ευχαριστώ, υπάρχω! Ακόμα ζω! Και εσείς, καλέ μου κύριε, ηρεμήστε και συγχωρήστε με! Δε βλέπετε, είμαι όρθια! Μούσκεψα μόνο, μούσκεψα, από την ευλογημένη υπέροχη βροχή. Γιατίιι… αν υπήρχε μεγαλύτερο περιθώριο ταχύτητας απόψε, ή αν τα αντανακλαστικά σας δεν αντιδρούσαν άμεσα, χμ… Ας το αφήσουμε καλύτερα, δε συμφωνείτε;

 

_

γράφει η Φωτεινή Αζαμοπούλου

Ακολουθήστε μας

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου