Και να που για πρώτη φορά είδαμε την υπομονή να φεύγει πρώτη. Να που βγήκε μπροστά και μείναμε πίσω λαχανιασμένοι.

Καιρούς ήξερε να περιμένει, τι την έπιασε ξαφνικά; Kαι σκεφτόμαστε ότι την κράτησε αυτό που ίδιοι αφήσαμε. Συνήθως δεν μιλάμε γι’ αυτά μέσα στους πολλούς. Αλλά και στους λίγους ακόμη, εφευρίσκουμε υπεκφυγές μιας χρήσεως, να περάσουμε απέναντι, μη και μας αμφισβητήσει καμιά σύμπτωση, που δεν είναι και τόσο συμπτωματική. Η ζωή μας, οι επιλογές μας. Εμείς οι ίδιοι να μην αμφισβητηθούμε. Γιατί μάλλον δεν κάνει να λέμε πως πέσαμε έξω, και η σιωπή πάλι δεν μας ταιριάζει. Και στις δύο περιπτώσεις, παίζουμε εμείς. Κι είναι πράγματι πτώσεις.

Και μένουμε στη στάση που χρόνια τώρα μας βολεύει και ξαφνικά μας ειρωνεύονται ένα σωρό κενά, αυτά που αράζαμε επάνω τους χτίζοντας τη γεμάτη ζωή, που τελικά δε μας περίμενε ποτέ, μονάχα μας αναστάτωσε τον ύπνο με μια αναπάντητη ονείρων. Ίσως απορήσαμε μια στιγμή, αλλά κι απορία ήταν η αφορμή να αλλάξουμε πλευρό και να βολευτούμε καλύτερα. Και ύστερα λέμε για τα χρόνια πως δε δούλεψαν καλά. Κι όμως ονειρευτήκαμε και δεν το φωνάξαμε…

Νοσταλγούμε μόνο τη στιγμή που αφήσαμε τη ζωή να καλεί επανειλημμένα, και δεν σκεφτήκαμε να βάλουμε την κλήση σε αναμονή, τουλάχιστον να μην τρόμαζε τόσο, να περίμενε, και ίσως στο και δέκα να ήταν αλλιώς.

Τώρα όμως δεν είμαστε και τόσο γενναίοι, αλλάξανε τα πράγματα, δύο στενά πιο κάτω τόσους είδαμε να κλαίνε. Είδαμε και ζευγάρια να αγκαλιάζονται. Και δεν έχουμε ανάγκη να το κρύψουμε. Και τι που ανακαλύψαμε πως είμαστε αδύναμοι; Καλύτερα θα ζήσουμε. Ας προσπαθήσουμε πάλι.

Τώρα ψάχνουμε το ιστορικό κλήσεων μιας ολόκληρης ζωής, μήπως και ξέπεσε κάπου ο αριθμός της. «Ο αριθμός που καλέσατε είναι κατειλημμένος. Η κλήση σας προωθείται…»
-Μα πού μιλάει ασταμάτητα;
-Θα καλεί τους επόμενους.

Σκέψου μόνο πόση καρδιά θέλει να τους προετοιμάσει: Ένα παρελθόν που έφταιξε αρκετά στον παρόν μας και ένα μέλλον που μένει αναπάντητο. Ας προσπαθήσουμε ξανά. Ας είναι μια φορά, η δεύτερη φορά, που προσπαθούμε για κάτι. 

_

γράφει ο Μάριος Λεβέντης