Ευλογημένη αντιστέκεσαι χειμώνες,

ζωή γεννάς μήτρα εσύ τόσους αιώνες,

Κάτω απ’ το χιόνι η επανάσταση θα αρχίσει

χρώμα και φως, μόλις φανείς θα πλημμυρίσει.

 

Δεν ψάχνεις γι’ άρματα ντουφέκια ούτε τύχη,

χαμογελάς σαν ήλιος πάνω σε περβάζι.

Η επανάσταση και φέτος θα πετύχει,

δεν σε τρομάζει ουτ’ η βροχή, ούτε τ’ αγιάζι.

 

Και σαν οι κάμποι με πορφύρα θα γεμίσουν.

Κι όταν στα βράχια τα κυκλάμινα θ’ ανθίσουν,

θα είσαι κει… μοναδικέ μου επαναστάτη

δίχως μια στάλα να χυθεί αίμα εργάτη!

 

Και τότε γύρω σου θα στήσουν γαϊτανάκι!

Καρποί λουλούδια μυρουδιές όλο αγάπη

κι εσύ εκεί, το ακατόρθωτο θα έχεις καταφέρει

κλαδί ελιάς να χει στο στόμα περιστέρι!

 

Κι έτσι η άνοιξη πανέμορφη θα λάμψει,

με νήμα εξαίσιο του μύθου της υφάδι

και ήλιου φως όλη την πλάση θα αναστήσει,

με αιώνων δύναμη κύκλους ζωής θε να γυρίσει!!!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

 

_____

Το ποίημα πήρε το 5ο βραβείο στον ομώνυμο διαγωνισμό

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!