Η αποβάθρα

5.03.2014

 

 

Ψιχαλίζει.

Η γνωστή αποβάθρα

γεμάτη φύλλα, ως συνήθως.

 

Είναι Αύγουστος,

αλλά εδώ βρέχει.

Φθινοπώριασε κιόλας.

 

Η γνωστή αποβάθρα

με το ίδιο φθαρμένο γκρίζο ξύλο.

Εγώ μισόγυμνη,

κοιτούσα το νερό.

 

Δεν είναι κανείς εδώ.

 

Το νερό μαύρο.

Κρύο.

Το ποτάμι δυνατό.

 

Το δέρμα μου μοιάζει

τόσο λευκό.

Τα χέρια μου τόσο μικρά.

Ανατρίχιασα.

Έχει πάντα σύννεφα εδώ.

Μου φαίνεται

το πράσινο έγινε ο θόλος μας.

Λιβάδια, βρύα, καλαμιές.

Το Δάσος.

 

Το Δάσος έγινε στερέωμα.

Οι ασημένιες φυλλωσιές.

Μούδιασα.

 

Και τότε συνειδητοποίησα το φως.

 

Το νερό συνέχισε να είναι

μαύρο.

Οι κορμοί σκοτεινοί.

Οι φυλλωσιές αδιαπέραστες.

 

Ναι, αλλά ξέρεις κάτι;

Ο ουρανός εδώ,

είναι πιο γαλάζιος.

 

 

της Δήμητρας Τζελαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “Ναι, αλλά ξέρεις κάτι;

    Ο ουρανός εδώ,

    είναι πιο γαλάζιος

    Πράγματι ο ουρανός είναι πιο γαλάζιος στις αποβάθρες Δήμητρα Τζελαλίδου. Έτσι μου φαίνεται κι εμένα….τα μάτια βλέπουν αλλιώς τον ορίζοντα και το νερό της θάλασσας νομίζω παύει να είναι μαύρο. Μπράβο!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σε ευχαριστώ πολύ 🙂

      Απάντηση
  2. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Είναι Αύγουστος αλλά νωρίς φθινοπώριασε. Όλα είναι γκρίζα και μουντά. Το κορμί μόνο φαντάζει λευκό μέσα στο σκούρο φόντο. Όμως κάτι ίσως μέσα στην ψυχή της βλέπει φως. Κάτι στην καρδιά της ατενίζει γαλάζιο ουρανό. Ή μπορεί και τα ίδια της τα μάτια να αντικρίζουν το καθάριο θόλο εκεί πάνω. Αυτό που με γοητεύει εδώ στο ποίημα τούτο της Δήμητρας Τζελαλίδου είναι η απόπειρά μου να ανιχνεύσω που είναι η απτή πραγματικότητα και που η ψυχική εικόνα. Με μάγεψες Δήμητρα με τις εικόνες σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου