Η αποβάθρα

5.03.2014

 

 

Ψιχαλίζει.

Η γνωστή αποβάθρα

γεμάτη φύλλα, ως συνήθως.

 

Είναι Αύγουστος,

αλλά εδώ βρέχει.

Φθινοπώριασε κιόλας.

 

Η γνωστή αποβάθρα

με το ίδιο φθαρμένο γκρίζο ξύλο.

Εγώ μισόγυμνη,

κοιτούσα το νερό.

 

Δεν είναι κανείς εδώ.

 

Το νερό μαύρο.

Κρύο.

Το ποτάμι δυνατό.

 

Το δέρμα μου μοιάζει

τόσο λευκό.

Τα χέρια μου τόσο μικρά.

Ανατρίχιασα.

Έχει πάντα σύννεφα εδώ.

Μου φαίνεται

το πράσινο έγινε ο θόλος μας.

Λιβάδια, βρύα, καλαμιές.

Το Δάσος.

 

Το Δάσος έγινε στερέωμα.

Οι ασημένιες φυλλωσιές.

Μούδιασα.

 

Και τότε συνειδητοποίησα το φως.

 

Το νερό συνέχισε να είναι

μαύρο.

Οι κορμοί σκοτεινοί.

Οι φυλλωσιές αδιαπέραστες.

 

Ναι, αλλά ξέρεις κάτι;

Ο ουρανός εδώ,

είναι πιο γαλάζιος.

 

 

της Δήμητρας Τζελαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

Το αλάτι της ζωής

Το αλάτι της ζωής

Ίσως είναι το μητρικό σου αλάτι γλώσσα μου,  που σήμερα με έφερε κοντά σου. Το αλάτι σου που άνοιξε την πόρτα του ουρανού μου κι έσκασε μέσα μου σαν ρόδι, σαν πυροτέχνημα, σαν κύμα… Το αλάτι σου που πασχίζει να επιβιώσει μες  τα ανεμόδαρτα τα ρήματα, τα ρόδινα τα...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    “Ναι, αλλά ξέρεις κάτι;

    Ο ουρανός εδώ,

    είναι πιο γαλάζιος

    Πράγματι ο ουρανός είναι πιο γαλάζιος στις αποβάθρες Δήμητρα Τζελαλίδου. Έτσι μου φαίνεται κι εμένα….τα μάτια βλέπουν αλλιώς τον ορίζοντα και το νερό της θάλασσας νομίζω παύει να είναι μαύρο. Μπράβο!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σε ευχαριστώ πολύ 🙂

      Απάντηση
  2. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Είναι Αύγουστος αλλά νωρίς φθινοπώριασε. Όλα είναι γκρίζα και μουντά. Το κορμί μόνο φαντάζει λευκό μέσα στο σκούρο φόντο. Όμως κάτι ίσως μέσα στην ψυχή της βλέπει φως. Κάτι στην καρδιά της ατενίζει γαλάζιο ουρανό. Ή μπορεί και τα ίδια της τα μάτια να αντικρίζουν το καθάριο θόλο εκεί πάνω. Αυτό που με γοητεύει εδώ στο ποίημα τούτο της Δήμητρας Τζελαλίδου είναι η απόπειρά μου να ανιχνεύσω που είναι η απτή πραγματικότητα και που η ψυχική εικόνα. Με μάγεψες Δήμητρα με τις εικόνες σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου