Ψιχαλίζει.

Η γνωστή αποβάθρα

γεμάτη φύλλα, ως συνήθως.

 

Είναι Αύγουστος,

αλλά εδώ βρέχει.

Φθινοπώριασε κιόλας.

 

Η γνωστή αποβάθρα

με το ίδιο φθαρμένο γκρίζο ξύλο.

Εγώ μισόγυμνη,

κοιτούσα το νερό.

 

Δεν είναι κανείς εδώ.

 

Το νερό μαύρο.

Κρύο.

Το ποτάμι δυνατό.

 

Το δέρμα μου μοιάζει

τόσο λευκό.

Τα χέρια μου τόσο μικρά.

Ανατρίχιασα.

Έχει πάντα σύννεφα εδώ.

Μου φαίνεται

το πράσινο έγινε ο θόλος μας.

Λιβάδια, βρύα, καλαμιές.

Το Δάσος.

 

Το Δάσος έγινε στερέωμα.

Οι ασημένιες φυλλωσιές.

Μούδιασα.

 

Και τότε συνειδητοποίησα το φως.

 

Το νερό συνέχισε να είναι

μαύρο.

Οι κορμοί σκοτεινοί.

Οι φυλλωσιές αδιαπέραστες.

 

Ναι, αλλά ξέρεις κάτι;

Ο ουρανός εδώ,

είναι πιο γαλάζιος.

 

 

της Δήμητρας Τζελαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!