Η απόλυτη ολοκλήρωση

13.12.2017

Αν με ρωτούσε κάποιος να ορίσω τον έρωτα, θα απαντούσα με μια πολυσύλλαβη λέξη, αυτοκαταστροφή.
Αυτό το τόσο σπάνιο συναίσθημα που όμως ελάχιστοι έχουν νιώσει με την πιο βαθειά και σκοτεινή έννοιά του.
Ο έρωτας είναι συνώνυμο του πόνου, του πάθους, της ολοκληρωτικής ταπείνωσης.
Άκρως εγωιστικό και κτητικό.
Αυτή η ατελείωτη ευθεία που πατάς τέρμα το γκάζι δίχως φόβο κι έγνοιες,  παρόλο που ξέρεις ότι πιθανότατα στο τέλος της ευθείας βρίσκεται ένας γκρεμός.
Δε σε ενδιαφέρει, βλέπεις, το τέλος.
Η κάψα της διαδρομής, οι ποταμοί συναισθημάτων που σε κατακλύζουν αλλά αδυνατείς να αντιληφθείς τι ακριβώς νιώθεις.
Αφήνεσαι στην ευωδία της απόλυτης ολοκλήρωσής σου ως άνθρωπος, ξεχνάς οτιδήποτε σε έχει πληγώσει στο παρελθόν και απλά προσφέρεις δίχως δεύτερη σκέψη την ψυχή σου στον άλλον.
Τον αποδέχεσαι με τα χέρια ορθάνοιχτα και δε σε νοιάζει ποιος  είναι και τι έχει κάνει.
Το μόνο που σε νοιάζει είναι αυτά τα δευτερόλεπτα ευτυχίας όταν τα κορμιά σας ξαναγίνονται ένα.
Αυτός ο άνθρωπος που θα παρατούσες τα πάντα γι αυτόν, μόνο και μόνο για να τον δεις ακόμα μία φορά.
Να του μιλήσεις ακόμα μία φορά.
Αυτός ο άνθρωπος που πάντα θα είναι ένα κομμάτι του εαυτού σου.
Όσο τσιγάρα κι αν καπνίσεις όσα μπουκάλια κι αν κατεβάσεις αυτός θα παραμένει μέσα σου.
Σε εξαγριώνει που είναι ακόμα εκεί, ξεχνάς ή μάλλον επιλέγεις να ξεχάσεις ότι εσυ ο ίδιος έδωσες ολοκληρωτικά τον εαυτό σου σε αυτά τα δυο μάτια.
Παλεύεις συνεχώς να το αποβάλεις από μέσα σου, σαν κάποιο μικρόβιο που δεν μπορείς να βγάλεις από τον οργανισμό σου.
Προσπαθείς να βρεις μια διέξοδο.
Εφήμερες σχέσεις, αδιάφοροι άνθρωποι.
Φίλοι, οικογένεια.
Ώσπου τελικά αντιλαμβάνεσαι ότι κανείς απ΄ όλους αυτούς δεν ξέρει πραγματικά εσύ τι έχεις νιώσει γι΄ αυτόν τον άνθρωπο.
Εσύ ανήμπορος να εξηγήσεις κι αυτοί ανήμποροι να καταλάβουν.
Κάπως έτσι αρχίζεις και αποδέχεσαι σιγά σιγά αυτό το «μικρόβιο»
Το δέχεσαι μέσα σου και το φοράς καθημερινά σαν το αγαπημένο σου ρούχο.
Σαν ένα κομμάτι σου.
Ο έρωτας. Η απόλυτη ολοκλήρωση.

_

γράφει η Γεωργία Μπερμπέρογλου

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου