Η ατραξιόν του χωριού (5 Μάη)

2.04.2015

 

Μοναχικό τον είπαν και ψέμα δεν είναι.

Μαγκούφης, λιγομίλητος, στρυφνός.

Που σαν του μιλήσεις δε σου απαντάει

σε κοιτάζει μονάχα και φεύγει σκυφτός.

 

Σίγουρα μέσα του ένα σαράκι τον τρώει.

Γυναίκας είναι; Χαμός παιδιού;

Τι ακριβώς, κανείς τους δεν ξέρει

εικασίες ακούς, φαντασίες του μυαλού.

 

Η κοψιά του ταιριάζει με αριστοκράτη,

στο βλέμμα του διακρίνεις την ηρεμία σοφού,

δίχως να πει ή να κάνει κάτι

αποπνέει προς όλους, το αίσθημα σεβασμού.

 

Σε χαρές και σε γλέντια, απόμακρος στέκει

σαν να συλλογάτε δικές του, αλλοτινές εποχές.

Δόξες μάταιες που έχουν περάσει

και τώρα βασανίζουν το νου μ’ ενοχές.

 

Τις νύχτες αντιλάλει στις ρεματιές η φωνή του,

μονολογώντας τρομάζει τα ξωτικά της ψυχής.

Εκλιπαρεί το φεγγάρι να χαθεί απ’ τη ζωή του,

να τον εύρει νεκρό το φως της αυγής.

 

Μοναχά κάθε χρόνο στις πέντε του Μάη

καλοντυμένος γυρίζει τις γειτονιές του χωριού.

Μοιάζει σαν κάτι αυτός να γιορτάζει

κι όλο κερνάει στο καφενείο του «τρελού».

 

Μα σήμερα που ξημέρωσε πέντε του Μάη

το κατώφλι δεν πέρασε του έρμου σπιτιού.

Κι όλο το χωριό αυτόν αποζητάει…

Τον μαγκούφη, τον στρυφνό, την ατραξιόν του χωριού.

Ακολουθήστε μας

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

Βασιλικός ίσον αναμνήσεις

  Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατεί το παιδί την πρώτη του μέρα στο σχολειό• για να πάρει κουράγιο τ' άμοιρο, του τ’ έδωσε η μάνα του• για μια καλή νέα αρχή.  Το ίδιο και η Αρετούλα. Ένα κλωνάρι βασιλικό κρατά περιχαρής στ' αρραβωνιάσματά της. Ένα κλωνάρι βασιλικό...

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Διαβάστε κι αυτά

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    πολύ όμορφο…Μου φέρατε στο μυαλό κάποιες δικές μου τέτοιες φιγούρες…

    [Της Αγίας Ειρήνης…ωραία γιορτή..]

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Η Ατραξιόν του χωριού. Όλοι πιθανόν να έχουμε μια τέτοια ιδιαίτερη μορφή στο μυαλό μας..
    “Παράξενο” τον αποκαλούν συνήθως.. Πολύ γοητευτική ιστορία!!

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Η ατραξιόν του χωριού. Όλοι έχουμε πιθανόν συναντήσει μια τέτοια ιδιαίτερη μορφή…
    Συνήθως τον αποκαλούν “παράξενο”.
    Πολύ γοητευτική ιστορία!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου