Η ατραξιόν του χωριού (5 Μάη)

2.04.2015

 

Μοναχικό τον είπαν και ψέμα δεν είναι.

Μαγκούφης, λιγομίλητος, στρυφνός.

Που σαν του μιλήσεις δε σου απαντάει

σε κοιτάζει μονάχα και φεύγει σκυφτός.

 

Σίγουρα μέσα του ένα σαράκι τον τρώει.

Γυναίκας είναι; Χαμός παιδιού;

Τι ακριβώς, κανείς τους δεν ξέρει

εικασίες ακούς, φαντασίες του μυαλού.

 

Η κοψιά του ταιριάζει με αριστοκράτη,

στο βλέμμα του διακρίνεις την ηρεμία σοφού,

δίχως να πει ή να κάνει κάτι

αποπνέει προς όλους, το αίσθημα σεβασμού.

 

Σε χαρές και σε γλέντια, απόμακρος στέκει

σαν να συλλογάτε δικές του, αλλοτινές εποχές.

Δόξες μάταιες που έχουν περάσει

και τώρα βασανίζουν το νου μ’ ενοχές.

 

Τις νύχτες αντιλάλει στις ρεματιές η φωνή του,

μονολογώντας τρομάζει τα ξωτικά της ψυχής.

Εκλιπαρεί το φεγγάρι να χαθεί απ’ τη ζωή του,

να τον εύρει νεκρό το φως της αυγής.

 

Μοναχά κάθε χρόνο στις πέντε του Μάη

καλοντυμένος γυρίζει τις γειτονιές του χωριού.

Μοιάζει σαν κάτι αυτός να γιορτάζει

κι όλο κερνάει στο καφενείο του «τρελού».

 

Μα σήμερα που ξημέρωσε πέντε του Μάη

το κατώφλι δεν πέρασε του έρμου σπιτιού.

Κι όλο το χωριό αυτόν αποζητάει…

Τον μαγκούφη, τον στρυφνό, την ατραξιόν του χωριού.

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    πολύ όμορφο…Μου φέρατε στο μυαλό κάποιες δικές μου τέτοιες φιγούρες…

    [Της Αγίας Ειρήνης…ωραία γιορτή..]

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Η Ατραξιόν του χωριού. Όλοι πιθανόν να έχουμε μια τέτοια ιδιαίτερη μορφή στο μυαλό μας..
    “Παράξενο” τον αποκαλούν συνήθως.. Πολύ γοητευτική ιστορία!!

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Η ατραξιόν του χωριού. Όλοι έχουμε πιθανόν συναντήσει μια τέτοια ιδιαίτερη μορφή…
    Συνήθως τον αποκαλούν “παράξενο”.
    Πολύ γοητευτική ιστορία!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου