Η γνωριμία

27.05.2016

rain_love_b

Του βελουδένιου δέρματός σου την υφή,
σαν σου 'πιασα το χέρι,
μια κρύα νύχτα, βροχερή,
ποτέ δεν θα ξεχάσω.
Ήσουν πεσμένη καταγής.
Το γλίστρημα που σου 'λαχε,
δεν μπόρεσες να αποφύγεις.
Κι εγώ,
σαν μία δύναμη να μ’ έσπρωχνε
με ευλάβεια κοντά σου,
το χέρι μου έτεινα, να πιάσω το δικό σου.
Πεσμένη εκεί, μες στη βροχή,
λουλούδι σπάνιο που το νερό ποτίζει.
Σηκώθηκες περήφανη, μα και με ευγνωμοσύνη.
Πριγκίπισσα σ’ έχρισα μεμιάς,
με έχρισες ιππότη.
Ο Έρωτας έπαιζε βιολί,
και με ακρίβεια στόχευε τα βέλη του
στο κέντρο των καρδιών μας.
Και του ανέμου, μανιασμένη η βοή,
κρύα και παγωμένη.
Πιστή παρέα πάντοτε η φύση,
στις ξαφνικές τις συναντήσεις,
που Έρωτες όμοιους με Γίγαντες,
γεννούν.
Μόνοι μας τελείως,
σε τόσο κόσμο μέσα.
Χαθήκαμε και οι δύο,
σ’ ένα ταξίδι, που μόλις είχε ξεκινήσει.
Κοιτάζοντας μονάχα,
ο ένας του άλλου τη μορφή,
με το χαμόγελο του πάθους,
στα πρόσωπά μας φορεμένο.
Τα πιο ωραία λόγια ειπώθηκαν με θέρμη,
χωρίς κανένας απ’ τους δυο,
το στόμα του να ανοίξει.
Και σαν νεράιδα ήρθε η Άνοιξη,
στο μέσον του Χειμώνα.
Εγώ εδώ κι εσύ εκεί,
σαν μια αιώνια στιγμή,
που δεν χωράει σε εικόνα.

 

_

γράφει ο Ιωάννης Γιαννόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Πόσο όμορφο!
    Πόσο ποιητικό!
    ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ!

    Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Πολύ, πολύ ωραίο και ρομαντικό!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου