Κάποτε, είπες
αν η αγάπη ανέβει ψηλά, στον ουρανό
γίνεται αστέρι
αν η αγάπη αγκαλιάσει την καρδιά
γίνεται έρωτας.
Μα αν η αγάπη, γίνει άγρια και δυνατή
γίνεται άνεμος.
Γιατί η αγάπη είναι, η ίδια η ζωή.
Αυτή που χορογραφεί, τις πνοές των ονείρων μας
που σμιλεύει μακάρια, τους πόθους μας
που συντροφεύει, τους καημούς μας.
Γιατί η ζωή δεν είναι
παρά μια πινελιά ιμπρεσιονιστική
στον απέραντο καμβά της ύπαρξης.
Ένα λουλούδι που αναδύει, το άρωμα της ψυχής μας.
Μια νότα μελωδική
στην απέραντη συγχορδία, των ονείρων μας.
Γιατί η αγάπη είναι η πιο γλυκιά συνιστώσα της ζωής.
Αυτή, που σαν αγκαλιάσει την καρδιά, γίνεται έρωτας.
Αυτή που σαν αγκαλιάσει την ζωή, γίνεται πάθος.
Αυτή, που σαν αγκαλιάσει την ψυχή
γίνεται όνειρο.
_
γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος








0 Σχόλια