Η μπλε γραμμή, της Μάχης Τζουγανάκη

16.01.2015

 

 

Στο δωμάτιο τριγυρίζει πάνω κάτω. Πότε σταματά. Πότε προχωράει γρήγορα. Πότε κάνει κύκλους. Πότε κρατάει το τηλέφωνο. Πότε το αφήνει. Σαν κοριτσούδι πρώτο-ερωτευμένο που σκέφτεται τι να πει και τι να μην πει. Σταματάει και κοιτάζει από το παράθυρο τα παιδιά που τρέχουν στο απέναντι πάρκο, τη μαμά που κάνει βόλτα το καρότσι, τα αυτοκίνητα που κορνάρουν και τους ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν στην καφετέρια.

Όλα τόσο ίδια και όλα τόσο διαφορετικά. Γελάει. Και μετά κλαίει. Και μετά σκουπίζει τα δάκρυα και ξαναγελάει. Το κορμί της τρέμει. Πηγαίνει στο μπάνιο και ξαναγυρνά. Και ξαναπηγαίνει. Και κοιτά τον καθρέφτη. Και στριφογυρνά. Σαν να ετοιμάζεται για το πρώτο ραντεβού. Φτιάχνει τα μαλλιά της. Στρώνει την μπλούζα της. Την ξαναστρώνει. Γυρίζει στο πλάι. Προφίλ. Και μετά ανφάς. Και μετά κάνει γκριμάτσες αστείες. Και μετά γελάει. Και μετά κλαίει.

Αυτή είναι η Ελπίδα. Ίσως και να μη τη λένε έτσι. Μα ωραίο ακούγεται. Και ήταν πάντα γελαστή. Μα τώρα είναι πράγματι γελαστή. Αστείο ε; Και θλιβερό. Μα πιο πολύ αστείο. Γιατί είναι αληθινό. Και ξαφνικά ο χρόνος σταμάτησε. Και όλα όσα έλεγχε έχουνε αναποδογυρίσει. Ξαφνικά όλα είναι πιο όμορφα. Τικ τακ. Αυτή είναι η καρδιά της Ελπίδας. Λάθος αυτή ήταν η καρδιά της Ελπίδας. Σαν 0 και 1 ψηφιακό και στεγνό. Πότε ειρωνικό και πότε θλιμμένο. Πότε μοναχικό και πότε μπερδεμένο. Με καμένη τη motherboard ξανά και ξανά. Τικ τακ τικ. Η καρδιά της Ελπίδας. Σαν να μέθυσε η καρδιά και χώρεσε άλλο ένα βήμα. Σαν πεντοζάλη. Σαν σούστα. Σαν χορός αντικριστός ίσως. Σαν μουσική όμως. Σίγουρα σαν μουσική.

Η Ελπίδα. Μια τυχαία Ελπίδα. Εκεί ανάμεσα στις τόσες Ελπίδες. Και ένα τυχαίο σπίτι. Μια τυχαία στιγμή. Μα και μια τόσο μη τυχαία στιγμή. Από όλες τις στιγμές, από όλες τις ώρες, από όλα τα δευτερόλεπτα αυτά δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Το ρολόι της κουζίνας ταράζει την ησυχία ολόκληρου του σπιτιού. Μια γλυκιά αναμονή έχει απλώσει τα δίχτυα της στον αέρα του σπιτιού. Δε μοιάζει με καμιά άλλη αναμονή. Δε χωρά κανένα μπουκωμένο συναίσθημα. Μα σαν καλός και έξυπνος ψαράς…το ξέρει…ότι σε λίγο καιρό θα πιάσει εκείνο το πολύχρωμο ψάρι.

Γέμισε το σπίτι νερά θαλασσινά. Η στάθμη ανεβαίνει. Η Ελπίδα χαζεύει το νέο της βυθό. Με μάτια ορθάνοιχτα. Σα γοργόνα λικνίζεται στα γνώριμα βράχια των μοναχικών της ωρών. Και φυτρώνουν φύκια πολύχρωμα. Κοχύλια και μικρά χρυσόψαρα, καβούρια και πεταλίδες τα σκαρφαλώνουν, όπως σκαρφαλώνει κανείς ένα βουνό από μαλακά μαξιλάρια, όπως περπατά κανείς σε ένα χωράφι από χιλιάδες κλέφτες. Με ένα φου μιας ευαίσθητης ανάσας και τρυφερής, τούτοι οι κλέφτες θα μάθουνε σήμερα να κολυμπάνε. Θα κάνουν βουτιές μαζί με τα δελφίνια, θα τα κρατήσουν για ομπρέλες οι περαστικοί ιππόκαμποι. Η Ελπίδα κάνει μπουρμπουλήθρες με το γέλιο της. Η Ελπίδα κάνει μπουρμπουλήθρες με το κλάμα της.

Μια βαρκούλα τυχερή, καταφέρνει να τρυπώσει από το παράθυρο. Ένας ναύτης τη χαιρετά. Με γνώριμο πρόσωπο. Είναι ο ναύτης της. Και ο καπετάνιος. Και ο συνταξιδιώτης. Τα γλαρόπουλα σχηματίζουν μια τεράστια καρδιά γύρω από το βαρκάκι. Και εκείνος σκαρφαλώνει στα πανιά και βάζοντας τα χέρια στο στόμα της φωνάζει «Ελπίδααααααα σε αγαπώωωωωωωω» και εκείνη τον χαιρετά από το βράχο με τον ήλιο να κοκκινίζει τα μαλλιά της.

Τα κύματα ξεπλένουν την καρδιά. Οι αράχνες των αναμνήσεων πήραν όπως- όπως τις βαλίτσες τους και το σκάνε από όποια χαραμάδα βρουν. Η Ελπίδα αναπνέει μέσα στο νερό. Στα χέρια της κρατά έναν σταυρό. Με ένα μπλε στη μέση. Σαν πετράδι φυλαχτό και σαν ματάκι. Το τρίβει και το χαϊδεύει. Και εκείνο γυαλίζει ακόμα περισσότερο. Και πλησιάζουν γύρω από το χέρι της μικρά αγγελόψαρα. Και ακούστηκε τότε γέλιο αθώο. Μέσα από το πετράδι σαν μαργαριτάρι πολύτιμο κρυμμένο. Και η θάλασσα σταμάτησε τον παφλασμό. Ο ήλιος έγειρε να ακούσει. Το βαρκάκι έριξε άγκυρα εκεί δα και ο ναύτης έκανε μια αθόρυβη βουτιά. Στα Θεοφάνια της καρδιάς του, βουτά να πιάσει το σταυρό να πάρει την ευχή. Κι εκείνη εκεί με τα μαλλιά να χορεύουν του απλώνει το χέρι…

Το κουδούνι χτυπά. Στη μέση του σαλονιού η Ελπίδα μαζεύει ολόκληρη τη θάλασσα στα χέρια της. Ανοίγει την πόρτα. Ο Αντρέας την κοιτάζει στα μάτια. Ποτέ δεν τα είδε πιο λαμπερά. Πιο ήρεμα. Του γέλασε και αμίλητη του άνοιξε τις χούφτες. Ολόκληρος ο θαλασσινός της παράδεισος μέσα σε μια αθώα τρυφερή γραμμή. Ο Αντρέας την κοιτάζει βουρκωμένος.

- «Νεφέλη» του είπε γελώντας… «…θα ναι κορίτσι και θα το πούμε Νεφέλη» είπε και έβαλε το τεστ εγκυμοσύνης με την ξεκάθαρη μπλε γραμμή στην καρδιά της…

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

8 σχόλια

8 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Η Ελπίδα αναπνέει μέσα στο νερό. Στα χέρια της κρατά έναν σταυρό. Με ένα μπλε στη μέση. Σαν πετράδι φυλαχτό και σαν ματάκι. Το τρίβει και το χαϊδεύει. Και εκείνο γυαλίζει ακόμα περισσότερο.”

    Τυχαία η επιλογή του αποσπάσματος από ένα κείμενο γεμάτο εικόνες, τρυφερότητα κι αγάπη. Μια τόσο όμορφη θαλασσινή τοιχογραφία μιας τόσο όμορφης και μοναδικής στιγμής, μιας τόσο όμορφης και μοναδικής είδησης!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      οι λέξεις σχηματίζονται μόνες τους…σχεδόν χοροπηδάνε στο χαρτί…όταν περιγράφεις μια τέτοια μοναδική είδηση…

      Σας ευχαριστώ..

      Απάντηση
  2. Άννα Ρουμελιώτη

    Δεν βρίσκω λόγια μένω και κοιτώ με δέος την Ελπίδα να κρατάει τη θάλασσα στα χέρια της!!!!Υπεροχο απλά!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Κι εγώ δε βρίσκω λόγια να σας απαντήσω. Απλά χαμογελάω…

      Σας ευχαριστώ…και σας καλησπερίζω γλυκά

      Απάντηση
  3. Μαριάνθη Πλειώνη

    Τρυφερό,γεμάτο εικόνες και συναισθήματα που βγαίνουν αβίαστα,υπέροχο!!!

    Απάντηση
  4. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια…

    Απάντηση
  5. Σουλελέ Χριστίνα

    Και το δικό μου σαλόνι γέμισε χαρά , όμορφες εικόνες, παιχνιδιάρικες και αισιόδοξες καθώς το διάβαζα. Πολύ όμορφες εικόνες. Τι όμορφος τρόπος να περιγράψει κανείς τη χαρά. Μπράβο!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ…. είναι η χαρά που φτιάχνει αυθόρμητα τέτοιες εικόνες….

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου