Η Πηνελόπη της άνοιξης

20.02.2016

tzouganaki_spring

Φωτογραφία: Μάχη Τζουγανάκη

 

Το μαύρο των ματιών σου,

που κάθε ελιάς καρπός ζηλεύει

Μέσα στη θάλασσα του κόσμου

κάνει πως χάνεται,

μα ταξιδεύει.

 

Σε όρη απόκρημνα επιβιώνει

Ανάμεσα σε ξεχασμένους

-που δεν έπρεπε να ξεχαστούν-

Καθώς ξανά κοντοζυγώνει,

η ώρα τους να εκδικηθούν.

 

Μα, πού το χάνεις πού το βρίσκεις,

να ψάχνει μες στο γαλανό ουρανό

τη μέρα της επιστροφής μου

μα είμαι ελπίδα

κι όλο αργώ.

 

Σαν έρθει πια η μέρα εκείνη

Θα καταρρεύσει ο ουρανός

Κάτω στο χώμα θα κατέβει

και θα ικετεύει σαν τρελός

«Ένα λουλούδι ας ανθίσει

κι ας κρατήσει ένα λεπτό

θέλω να δω τη γη να τρέμει,

την Άνοιξη* που καρτερώ!»

 

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

 

 

*Σύντομος σχολιασμός του τίτλου: Η χρήση του ονόματος Πηνελόπη δεν είναι, βεβαίως, τυχαία και παραπέμπει στην Πηνελόπη, γυναίκα του Οδυσσέα, που αδημονούσε νυχθημερόν για την επιστροφή του στην πατρίδα του, την Ιθάκη. Η λύτρωση της άφιξης του μπορεί να ταυτιστεί με τη δίψα μας για αλλαγή, στη σήμερον ημέρα. Με την ανάγκη της ψυχής μας να νιώσει την Άνοιξη, να νιώσει τη γαλήνη και τη ζεστασιά που ακολουθούν μια δύσκολη μέρα, καθώς έχουμε πια γεμίσει από τέτοιες. Ο καθένας μας επιδιώκει να απελευθερωθεί απ’ τα δεσμά της μοναξιάς και της απόγνωσης. Ο καθένας μας έχει ανάγκη και αξίζει μια δική του Άνοιξη. Και θα την κερδίσει, όσο δεν παύει να ελπίζει σ’ αυτή και να την κυνηγά με όλες του τις δυνάμεις. Στο παραπάνω ποίημα, λοιπόν, η Πηνελόπη δεν καρτερεί τον Οδυσσέα, αλλά την Άνοιξη. Γιατί, η Πηνελόπη, είναι όλοι εμείς που τόσο υπομονετικά περιμένουμε τον δικό μας Οδυσσέα, τη δική μας Άνοιξη.

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Ελένη μου όμορφη γραφή, ευαισθησία που την είδαμε και στα προηγούμενά σου ποιήματα (Έτερος εγώ), χαίρομαι που μας…αποκαλύφθηκες και περιμένουμε και άλλα όμορφα από εσένα… Ως φαν της Άνοιξης μεταφορικής και κυριολεκτικής το ποίημα σου μου άρεσε πολύ..όπως και το μήνυμά σου. Καλό ξημέρωμα!

    Απάντηση
  2. Ελένη Βαρδαξόγλου

    Πόσο όμορφα και κολακευτικά τα λόγια σου !

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Γραφή με την οποία ταυτίζομαι…. πολυ όμορφη η παρέα σου , η παρουσία σου, τα μηνύματά σου μεσα από ετούτη τη γραφή!

    Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Πολύ όμορφο το ποίημα σας κα Βαρδάξογλου… χαρισματική η γραφή σας ακόμη και στην ανάλυση του… καλώς ήρθατε κοντά μας και ¨επώνυμη¨ πια. Καλή σας μέρα.

    Απάντηση
  5. Ελένη Βαρδαξόγλου

    Καλώς σας βρήκα και σας ευχαριστώ θερμά για το χρόνο αλλά και την ενθάρρυνση σας !

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου