Η Ποίηση

21.03.2015

 

 

Απ' τ' άσπρο το παράθυρο κρύβεται μια γυναίκα

με αγαλμάτινη μορφή, πίσω απ' την κουρτίνα

Δειλά απλώνει τη ματιά στο φόρεμα της μέρας

αφήνοντας το χνώτο της στο τζάμι, σα ζωγράφος

 

Τα όμορφα της δάχτυλα, γράμματα σχηματίζουν

γεμίζει η ανάσα της, γεμίζουν και οι λέξεις

Το παραθύρι γίνεται, τετράδιο ανοιγμένο

ο αέρας το ξεφύλλισε σαν άνοιξε λιγάκι

 

Λόγια από άσπρα δάχτυλα το τζάμι ξεδιπλώνει

μελωδικά απλώνονται σαν χάδεμα μιας άρπας 

λόγια που φτιάξαν έρωτα και πόνο και αγάπη

φεύγουν απ' το παράθυρο στο κάλεσμα του ήλιου

 

Τα φώτισε τα ζέστανε, στα σύννεφα τα φτάνει

στο πάπλωμά τους ξάπλωσαν και γλυκαναστενάζουν

μωράκια νεογέννητα, νταχτάρισμα ζητάνε

τα χέρια τους απλώνουνε και αγκαλιά προσμένουν

 

Τα σύννεφα μαλώνουνε ποιο θα τα πρωτοπαίξει

καβγάς αρχίζει στα ψηλά κι ο ουρανός χλομιάζει

αρχίζει τότε μια βροχή, παιχνίδι τους χαρίζει

τσουλήθρες κάνουν όλα τους, στον ουρανό γλιστράνε.

 

Παντρεύονται οι σταγόνες της, με γράμματα, με λέξεις

ήχοι σε φα, ήχοι σε ντο, σε σολ, σε λα μινόρε

οι παφλασμοί που κάνουνε στα σπίτια των ανθρώπων

στους κήπους και στη θάλασσα, στα μοναχά τα δέντρα

 

Χαζεύουνε οι άνθρωποι το θαύμα της ημέρας

άλλοι χορεύουν στη βροχή, βαθιά ερωτευμένοι

άλλοι το ζωγραφίζουνε το όμορφο τοπίο

κι άλλοι απλώνουνε χαρτιά τις λέξεις να φυλάξουν

 

Απ' το παράθυρο ψηλά, η έξυπνη μαέστρος

τα όμορφά της δάχτυλα λικνίζει στον αέρα

οι λέξεις μπαίνουν σε σειρά και το τοπίο λάμπει

ο ήλιος ερωτεύεται, οι άνθρωποι σωπαίνουν…

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει σήμερα!!Ένα τόσο ωραίο ποίημα τόσο ωραίο!!!!!!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Εξαιρετικό, πολύ όμορφο πραγματικά!! Αρκετά ιδιαίτερη άποψη!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου