Η πόλη που καίγεται

19.08.2016

city_fire

Από το παράθυρο χαζεύω μία πόλη που καίγεται. Είναι η πόλη σου και εγώ μοναδικός κάτοικος. Έχει τα δέντρα σου. Έχει τα σπίτια σου. Έχει τις ιδέες σου. Το άρωμά σου. Τη μορφή σου. Σα σκιά σε ακολουθώ. Ένα γατί που τρέχει από πίσω για ένα χάδι στα αυτιά. Να σου νιαουρίσω μες στο βράδυ σαν ουρλιαχτό πάνω στα κεραμίδια. Από εκείνα που δεν είσαι σίγουρος αν είναι από μωρό ή γατί. Έτσι κι εγώ. Δεν είμαι ακόμα σίγουρη πώς σε αναζητώ. Τι τροφή με θρέφει. Αν είναι γάλα που θέλω να βυζάξω ή αν είναι έρωτας. Δεν έχω ακόμα καταλάβει τι με θρέφεις. Με θρέφεις αγάπη σκονισμένη και εγώ θάβομαι κάτω από χώματα και πέτρες μαζί της ή με θρέφεις έρωτα και αιωρούμαι στον ουρανό. Ποιον ουρανό; Το δικό σου. Η πόλη σου ανήκει. Και ο ουρανός της. Και εγώ. Σου ανήκουμε όλοι οι κόσμοι οι περιφερειακοί. Ένας ο γαλαξίας που μας συνθέτει. Που μας σκιαγραφεί. Που μας μαγνητίζει. Από το παράθυρο χαζεύω μια πόλη που καίγεται. Πριν λίγη ώρα την πυρπόλησα. Ούτε που ξέρω το γιατί. Το χέρι τούτο το καχεκτικό το αποφάσισε. Πήρα χαρτί πήρα φωτιά πήρα το σώμα μου και άναψα πάνω του ένα σπίρτο. Πήρα ανάσα. Πήρα την ψυχή μου. Πήρα ό,τι σου έδωσα. Και ό,τι σου είχα αφήσει στο δρόμο και δε μάζεψες ποτέ. Τα άφησες να ζητιανεύουν. Τα άφησα να αλητεύουν. Η πόλη σου καίγεται. Σα χαρτί. Σα δάσος. Κι εγώ ασφυκτικά αναπνέω τα καμένα. Ξεροβήχω και πάλι κοιτάζω. Μαζοχιστικά καθαρά θα καώ μαζί της. Μαζοχιστικά καθαρά έχω ήδη καεί. Μα σε αναπνέω νεκρό και μ’ αρέσει.

 

_

γράφει η Alma Libre

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Τι πετυχημένη αυτή η αντιστοίχιση πόλης-κατοίκου. Μα ακόμα πιο επιτυχημένο και ωραίο είναι όταν ο κάτοικος πυρπολεί την πόλη.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου