Κυριάκος Συφιλτζόγλου
Θράκα
ISBN: 978-618-51550-2-5
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία τάση σε νέους δημιουργούς, ποιητές που εμφανίστηκαν στα ελληνικά γράμματα μέσα στην κρίση, να εκπονούν ποιητικές συλλογές που διατηρούν έναν ενιαίο χαρακτήρα. Μάλιστα σε αυτές είναι δύσκολο (αν όχι -κριτικά- επικίνδυνο) να απομονωθούν επιμέρους συνθέσεις, διότι παρά την αυτοτέλεια των ποιημάτων, χάνεται ο συνθετικός χαρακτήρας της συλλογής και κατά συνέπεια το καλλιτεχνικό εγχείρημα ως σύνολο. Έτσι, επιχειρείται μία ασυνείδητη ανανέωση στη λογοτεχνία που προσφέρει πολύτιμο οξυγόνο στην ελληνική ποίηση, που χρήζει ιδιαίτερης μελέτης.
Στην κατηγορία αυτή θα εντάξουμε τις -πρόσφατες σχετικά- συνθέσεις του Αχιλλέα Κατσαρού[1], της Ασημίνας Ξηρογιάννη[2], της Κωνσταντίνας Κορρυβάντη[3], του Θάνου Γώγου[4], του Σπύρου Κατηφόρη[5], του Ζήση Αϊναλή[6] και εσχάτως τη συλλογή του Κυριάκου Συφιλτζόγλου «στο σπίτι του κρεμασμένου» (Θράκα, 2015).
Στη συλλογή ο Συφιλτζόγλου συναντά ποιητικά διάσημους εκπροσώπους όλων των τεχνών μέσα από προσωπικούς εσωτερικούς διαλόγους και αναζητήσεις σε πρόζες -κατά βάση-, που αναδεικνύουν τον στιχουργικό πειραματισμό.
Ο ποιητής εμπνέεται από κριτικές, βιογραφίες και τα ίδια τα έργα τους· αξιοποιεί μία μικρή λεπτομέρεια γύρω από τη ζωή των καλλιτεχνών για να δημιουργήσει ένα σύντομο μύθο σε ποιητικά flash stories. Οι κορυφαίοι καλλιτέχνες, που εμπνέουν τη σύνθεση μέσα σε ένα σουρεαλιστικό κόσμο, ξαφνιάζουν με τον ηρωικό χαρακτήρα στη σύντομη πλοκή.
Η προσέγγιση του δημιουργού δεν είναι όμως ούτε βιογραφική ούτε κριτική. Είναι τρόπον τινά επική μέσα από τη σύνθεση ενός φενάκη βιογραφικού στιγμιότυπου/σημειώματος με κριτική ματιά υπό το αχνό φως ενός ιδιότυπου θεατρικού λυρισμού. Άλλωστε, ο πολυκειμενικός χαρακτήρας της σύνθεσης επιστεγάζει όλες τις εσωτερικές υβριδικές συνδέσεις.
Ο χρόνος και ο χώρος συσπειρώνονται και αμβλύνονται σε μία καινοφανή ποιητική ρευστότητα με χαρακτηριστικά ασπρόμαυρου φιλμ εποχής. Τα πρόσωπα/ήρωες επιπλέουν στις στιχουργικές ροές του Συφιλτζόγλου συνομιλώντας και δρώντας ή γράφοντας επιστολές. Οι εποχές και οι καλλιτέχνες μετατρέπονται σε επισκέψιμο φανταστικό “μουσειακό χώρο” όπου αλληλεπιδρούν μεταξύ τους τα “εκθέματα”.
Με μία λιτή γλώσσα ο Συφιλτζόγλου προσεκτικά σκηνογραφεί και σκηνοθετεί το χώρο δράσης· κάθε τι περιττό εξορίζεται, σαν σε σενάριο. Το παράλογο, παρά τον κίνδυνο να ξεφύγει ο ποιητής, εμποτίζει όλη τη συλλογή.
Εγείρονται, βέβαια, ορισμένες ενστάσεις απέναντι στη σκοπιμότητα δημιουργίας μίας “κλειστής” ποιητικής σύνθεσης, που μακριά από τις προσωπικές υπαρξιακές ή κοινωνικές αναζητήσεις αποτελεί μία ακόμα αυτοαναφορική στροφή της ποίησης προς τον εαυτό της, αντικρούοντας την εξωστρεφή κίνηση προς την κοινωνία και το κοινό. Εντούτοις, ο σχεδιασμός ενός ενιαίου έργου, μίας ολοκληρωμένης ποιητικής σύνθεσης, δεν καταδεικνύει απλά μία ολιστική προσέγγιση, αλλά αποκαλύπτει και τη σοβαρότητα με την οποία ο δημιουργός αντιμετωπίζει την ποιητική τέχνη.
___________________
[1] βλ. Δήμος Χλωπτσιούδης, Η ντανταϊστική παράλογη οπτική του Αχιλλέα Κατσαρού, κριτική στην ποιητική συλλογή «Cabaret Voltaire» (Μίνθη, 2016).
[2] βλ. Δήμος Χλωπτσιούδης, Η γέννηση της ποίησης σε “23 ημέρες”, κριτική στην ποιητική συλλογή «23 ημέρες» (Γρβαιηλίδης, 2015).
[3] βλ. Δήμος Χλωπτσιούδης, Γυναίκα όπως λέμε μυθολογία, κριτική στην ποιητική συλλογή «Μυθογονια» (Μανδραγόρας, 2015).
[4] βλ. Δήμος Χλωπτσιούδης, Η ποιητική περιήγηση του Θάνου Γώγου, κριτική στην ποιητική συλλογή «Γλασκώβη» (Θράκα, 2014).
[5] βλ. Δήμος Χλωπτσιούδης, Η ποιητική “έκρηξη” του Σπύρου Κατηφόρη, κριτική στην ποιητική συλλογή «εξερράγη» (κουκούτσι, 2016).
[6] βλ. Δήμος Χλωπτσιούδης, Η πολιτική οπτική της “σιωπής της Σίβας”, κριτική στην ποιητική συλλογή «η σιωπή της Σίβας» (Vakxikon.gr, 2016).
0 Σχόλια