Η σχεδία

26.11.2018

Τα χρόνια δύσκολα, κακοτράχαλα τα μονοπάτια της ζωής της.

Δεν είχε βρει πουθενά παρηγοριά, τα πάντα τής τριβέλιζαν το μυαλό και της έφερναν στο νου παραστάσεις, σχετικές με τις τρικυμίες και τις δίνες καταστροφής της ύπαρξής της.

Ζητούσε μια σανίδα σωτηρίας μέσα απ’ τις κραυγές απελπισίας της, μα σιωπούσαν και δεν ακουγόταν ακόμα ο παραμικρός ήχος.

Ως πότε θα το κατάφερνε αυτό και θα κατάπνιγε τα θέλω της και θα ξόρκιζε τα όνειρά της;

Ίσως και να είχε έρθει η στιγμή να σωθεί, να βρει τη λύτρωσή της, μέσα από μια σχεδία, χωρίς καν να την έχει κατασκευάσει η ίδια, αλλά μάλλον ο καλός Πλάστης, που ως Δημιουργός φρόντισε και μερίμνησε για την έξοδό της, από το τούνελ της γραφής.

Πού να το ήξερε πως μέσα απ’ αυτήν θα ταξίδευε και θα επιδίωκε, όχι μόνο να σταθεί στα πόδια της και να συμπαρασταθεί στα παιδιά της και τις ανάγκες τους, αλλά πως θα γνώριζε αξιολογότατα άτομα, συγγραφείς, ποιητές, δημοσιογράφους, αρθογράφους, άτομα άμεσα συσχετιζόμενα και συνδεόμενα με τον χώρο της ηχοληψίας, της αναμετάδοσης, των σταθμών εκείνων, που έδειχναν να δέχονται τις γραφές της και να τις αποδέχονται, κρίνοντάς τες και προβάλλοντάς τες με τον καλύτερο δυνατό και εφικτότερο, αμεσότερο τρόπο και χρόνο παρουσίασής της…

Πού να το φανταζόταν πως θα γνώριζε εκδότες, άτομα που ούτε καν περνούσε απ’ το μυαλό της, που θα ασχολούνταν με τα δικά της κείμενα, να της τα εκθειάζουν και να τα συμπεριλαμβάνουν σε εφημερίδες, ηλεκτρονικά περιοδικά και ολοένα και περισσότερο, τα όνειρά της και τα θέλω της να αποκτούν σάρκα και οστά.

Δεν ήταν λίγα τα βράδια, οι μέρες, που σκεπτική έφερνε στο νου της τα παλιά, τα περασμένα, που κινδύνεψε να αλλοιωθεί η σκέψη της από την τρομοκρατία και τον εκφοβισμό μεν, αλλά ανίδεοι πως ήταν κατάλαβε απ’ την πρώτη στιγμή, δεν τους έκανε το χατίρι να την ευνουχίσουν, όσο και όπως θα ήθελαν, και βγήκε νικήτρια, όπως καιρό τώρα το δηλώνει και το φανερώνει, αφού την κοινή λογική και τον έκδηλο παραλογισμό βρήκε τη δύναμη να τα αντικρούσει και να προσκρούσει σε εκείνα τα τοιχώματα, που τον καθιστούν καιρό τώρα, χρόνια, υπεύθυνο και άμεσα εμπλεκόμενο, με τη φοβία και την τρομοκρατία του μυαλού και της ψυχής της.

Μα, όπως όλοι λέμε και υποστηρίζουμε, ο ΘΕΟΣ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ και η τύχη του, η μοίρα του τού χαμογελά, κατόπιν δικής του παρεμβολής και επιδίωξης να φανεί η αλήθεια του και να ευοδώσει κάθε του ακόμα και παραμικρή προσπάθεια, για να υπερτερεί η δική του στάση ζωής και όχι η απόγνωση και η απομάκρυνση από αυτή.

Έτσι, χωρίς να το καταλάβει, η σχεδία ήταν ήδη έτοιμη, έπεσε να επιπλεύσει και μάλιστα στα βαθιά νερά, αφού είχε γεννηθεί για τα δύσκολα και όχι μόνο για τα εύκολα της ζωής.

Άλλωστε το είχε αποδείξει περίτρανα, απ’ την πρώτη στιγμή της ζωής της, που γεννήθηκε μαχητής και νικητής στο στίβο, που λέγεται μάχη όχι για επιβίωση, αλλά μάχη ενάντια σε κάτι ψυχές, που θέλουν να τιτλοφορούνται γονείς και να ’χουν μερτικό, πού στην αγάπη της; Εε, όχι δα !!!

Ζει και βασιλεύει, χρόνια τώρα, σε ένα βασίλειο αληθινό αγάπης και πλούτου ψυχής, που μόνο αυτό τη νοιάζει και την απασχολεί, τα χρήματα είναι μεν καλά, να καλύπτεις ανάγκες σου, αλλά το παν και το σημαντικότερο δεν είναι η άδεια σου ψυχή κενή από αισθήματα, αλλά να κατέχεις τους θησαυρούς σου, άξια πολέμια και εχθρός του συμφέροντος και της λαμογιάς.

γράφει η  Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου