Με κανέναν δεν είχε καλές σχέσεις στο χωριό. Δεν ήταν κακιά. Μόνη γυναίκα ήταν, ταλαιπωρημένη και χτυπημένη από τη μοίρα. Θες επειδή την παράτησε ο άντρας της, θες επειδή ο γιος της είχε πάρει τον κακό το δρόμο, την είχαν στο περιθώριο και η συμπεριφορά όλων απέναντί της, τρισάθλια. Παρόλα αυτά, πρόσφερε τη βοήθειά της όπου χρειαζόταν, καλημέριζε τους γείτονές της, έστω κι αν δεν της το ανταπέδιδαν και το χαμόγελο δεν της έλειπε. Οι άνθρωποι, σκληροί μαζί της, αντί να ασχολούνται με τα δικά τους προβλήματα, καθημερινά την κατέκριναν. Η ψυχή της είχε τόση αγάπη μέσα που η αδιαφορία τους δεν την άγγιζε. Μόνη παρηγοριά της, η μικρή Έλλη, που καθώς πήγαινε στο σχολείο, την περίμενε κάθε μέρα και τη φίλευε, άλλοτε κουλουράκια και άλλοτε καραμελίτσες. Η μικρή κατενθουσιασμένη, της έδινε ένα φιλί και μετά ορμούσε στην αγκαλιά της. Όλα αυτά γίνονταν εν αγνοία των γονιών της. Όταν ξαφνικά αρρώστησε, η μόνη που την επισκέφτηκε ήταν η μικρή. Σε λίγες μέρες, δυστυχώς, κατέληξε. Όλο το χωριό παρευρέθηκε στην τελετή και μιλούσαν με τα καλύτερα λόγια για τη συγχωριανή τους. Το γελοίον του πράγματος. Η Έλλη σε μια γωνιά έκλαιγε απαρηγόρητη. Τώρα ποιος θα τη φιλεύει κουλουράκια και καραμέλες;

_

γράφει η Βάσω Καρλή