Η χελώνα και ο σκύλος

27.10.2016

tortoise

Μια χελώνα κάθεται στου λιβαδιού την άκρη
κι από τα μάτια έκρυβε να μη φανεί το δάκρυ.
Μονάχη πάντα γύριζε πολύ αργά το βράδυ
κι αποζητούσε η φτωχή του βιαστικού ένα χάδι.
Κανείς δεν εστεκότανε παρέα να της κάνει
κι ας ήταν χίλια πρόβατα στη διπλανή τη στάνη.
Τα πρόβατα γλακούσανε να πιουν να ξεδιψάσουν
να φάνε το τριφύλλι τους τ’ αρνάκια να σακάσουν.
Ο σκύλος που τα φύλαγε λοξά την εκοιτούσε
και να της πει τον πόνο του κι εκείνος λαχταρούσε.
“Τι με κοιτάς και θλίβεσαι; Για δε θωρείς κι εμένα
που μου ’χουν χίλια βάσανα στην πλάτη φορτωμένα;
Πρέπει να τρέξω το πρωί στα πλάγια να μαζέψω
χίλιες ψυχές που χάνονται στον ποταμό απ’ έξω.
Να τα φυλάξω ο καψερός απ’ του εχθρού το στόμα.
-Του λύκου η δαγκωματιά καλά πονεί με ακόμα!
Κι αν τύχει τάξε και χαθεί οζό στον Ψηλορείτη
τα όσα θα μου σούρουνε θα τα γροικά όλη η Κρήτη!
Τρέχω σα σφαίρα ο καψερός σαν ο καιρός αλλάξει
να διώξω όλα τα ζωντανά απ’ του βοριά τη χάση.
Κι αν πεις πως με προσέχουνε, μεγάλο θα ’ναι ψέμα
αφού τα πόδια μου πονούν στου ήλιου μας το γέρμα.
Φίλους ποτέ δεν έκαμα, γιατί δεν έχω χρόνο!
Μα εσύ ποτέ δεν ένιωσες ετούτονε τον πόνο!
Ολονυχτίς κι ολημερίς σουλάτσο κανονίζεις
και σπίτι για την πάρτη σου ανάθεμα και χτίζεις!
Έχεις το καβουκάκι σου που θέτεις και κοιμάσαι
κι αν βρέχει ή χιονοκοπά καθόλου δε λυπάσαι!”
Τον άκουσε με προσοχή η φίλη η χελώνα
και παραλίγο απ’ τον καημό να πέσει απ’ την κοτρώνα.
Και τότε πήρε να μιλά και να του εξηγάει
πως τη ζωή της “σιγανής” διόλου δεν αγαπάει.
“Θέλω να τρέξω λεύτερη σαν τον τρελό αέρα
να μη με νοιάζει φίλε μου αν έφυγε η μέρα.
Να βλέπω τόπους μακρινούς να χαίρετ’ η καρδιά μου
να παίρνω στράτα και δρομί όσο θωρεί η ματιά μου!”
Τότε εκείνη τη στιγμή, χρυσός αητός εφάνει
και τη χελώνα μονομιάς στη ράχη του τη βάνει.
Από ψηλά σαν όνειρο της μοιάζει το ταξίδι
κι εκόλλησε στη ράχη του ωσάν να ήταν στρείδι.
Ο σκύλος δα απόμεινε να αποκαμαρώνει
την παρ’ ολίγο φίλη του που πια δεν είναι μόνη.
“Βρε πώς γυρίζει ο καιρός και παν’ τ’ απάνω κάτω
κι αυτοί που όλο κερδίζανε εμείνανε στον πάτο!
Ο πόνος καλοπλήσσιανε κι εδά που ’μαι μονάχος
μπορεί κουβέντα να μου πει της μοναξιάς μου ο βράχος.”

-

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. sofia25164

    Υπέροχο Χρυσούλα μου και τόσο διδακτικό για εμάς τους ανθρώπους που δεν είμαστε ευχαριστημένοι με τίποτα και μακαρίζουμε πάντα τον απέναντι μας!!! Τι να πω είναι μοναδική η πένα σου, που κεντά τα λόγια με τόση αγάπη όση έχεις και στην ψυχούλα σου!!! Χαίρομαι που αντάμωσαν οι δρόμοι μας, χαίρομαι που σε λογαριάζω φίλη μου!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Αγαπημένη μου Σοφία,
      ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!!!!!!!!!!!

      Πάντα στοχεύεις στην καρδιά με της ψυχής τα λόγια..
      Την όμορφη φιλία μας …τη βάνεις στα ανώγεια..
      Εκεί που αγάπη, σεβασμός μα και τιμή είν’ αντάμα…
      ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΟΤΕ καλά…εγώ θα κάμω τάμα!
      Γιατ’ είναι πράγμα σπάνιο… να βρεις να σ’ αγαπάνε…
      και να σου δείχνουν με ψυχή το πόσο σε τιμάνε!

      ΚΑΛΟ ΣΑΣ ΒΡΑΔΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Αγαπητή κυρία Χρυσούλα, διαβάζοντας το υπέροχο ποίημά σας νόμιζα πως διάβαζα έναν μύθο του Αισώπου σε έμμετρη μορφή!!!
    Σπουδαία η έμπνευσή σας και η απόδοσή της. Συγχαρητήρια!!!! Διαβάζω τα ποιήματά σας με μεγάλη χαρά και ενδιαφέρον. Καλό βράδυ.

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Καλημέρα Μάρθα μου,

      Σε ευχαριστώ πολύ για τα πάντα προσεγμένα σχόλιά σου που με τιμούν!
      Με τη φτωχή μου πένα προσπαθώ να περάσω – όσο είναι δυνατόν – μηνύματα για τη ζωή μας…
      Χαίρομαι που διαβάζεις ‘τα πνευματικά μου παιδιά’ με ενδιαφέρον…
      Να είσαι καλά!

      Καλή συνέχεια!

      Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Υπέροχο το ποίημά σου Χρυσούλα. Διαβάζοντάς το σε καθηλώνει και αισθάνεσαι και πάλι παιδί. Μου άρεσε πάρα πολύ. Μπράβο σου!!!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Σε ευχαριστώ πολύ Βάσω μου….
    Χαίρομαι που σου άρεσε η αλληγορική μορφή αυτού του ποιήματος…
    Να είσαι καλά!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου