Θέα Θάλασσα

8.04.2021

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”

 

Καστέλα 1948

Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη μπροστά στο μεγάλο παράθυρο κοιτώντας την θάλασσα μοιάζοντας με ζωγραφικό πίνακα. 

Πέρασε το φθινόπωρο, ήρθε χειμώνας και τώρα, στις αρχές μιας Άνοιξης που χαμογελούσε, αυτή εκεί στη θέση της, αγνάντευε από το παράθυρο της μεγάλης σάλας του σπιτιού στην Καστέλα και άφηνε το νου της να ταξιδεύει στο μικρό της νησί. Ένα άγονο πετρώδες κομμάτι γης τριγυρισμένο με θάλασσα που δεν μπορούσε να θρέψει ούτε τους ίδιους του τους ανθρώπους. 

Ένιωθε τόσο μόνη στο σπίτι αυτό η Κατίνα. Τριγύριζε ώρες ατέλειωτες στα μεγάλα σιωπηλά δωμάτια προσπαθώντας να τα νιώσει δικά της. Μα ήταν; Κυρά και αφέντρα την άφησε ο καπετάνιος σαν έφυγε, μα η Κατίνα δυσκολευόταν.

Ξένη στον τόπο, χωρίς φίλους και συγγενείς έμεινε να σουλατσάρει στα άδεια δωμάτια του σπιτιού παλεύοντας με τον εαυτό της να μην το βάλει στα πόδια. 

Όταν κατάλαβε ότι στα σπλάχνα της μεγαλώνει παιδί, ο τρόμος φώλιασε στην ψυχή της.

Καλά καλά δεν ήξερε τον πάτερα. Τι και αν με “δόξα και τιμή” ήταν γυναίκα του; Δέκα μέρες είχε ζήσει μαζί του και μετά αυτός μπάρκαρε για μπάρκο μεγάλο στην Αμέρικα. Άγνωστο πότε θα τον ξανάβλεπε.

Μα και η ίδια η Κατίνα ήταν ακόμη παιδί. Δεν είχε προλάβει να κλείσει τα 17 και ο πατέρας της την έστειλε νύφη στην Αθήνα για να γλυτώσει από τη φτώχεια και να “ζήσει σαν άνθρωπος”.

Έχει λεφτά ο καπετάνιος της είπε και θέλει γυναίκα από τον τόπο του. Έτσι η Κατίνα, χωρίς πολλά λόγια, φορτώθηκε στο πλοίο της γραμμής που έφευγε απ΄ τον Ταξιάρχη κάθε Τετάρτη απόγευμα και ήρθε νύφη στην Καστέλα με συνοδούς δυο μπαούλα ασπρόρουχα που κένταγε η μάνα της για την “ώρα την καλή” από τη στιγμή που γεννήθηκε. Ο καπετάνιος την παρέλαβε στο λιμάνι και την οδήγησε στο σπίτι διστακτικός μη ξέροντας και ο ίδιος πως να φερθεί.

Ο γάμος, τρεις μέρες μετά, βρήκε την Κατίνα να συμμετέχει αμίλητη και ζαλισμένη. Σαν όλα τούτα που γίνονταν να μην την αφορούσαν. 

Δέκα μέρες αργότερα ο καπετάνιος μπάρκαρε για Αμέρικα για μπάρκο μεγάλο. Ήσυχος και ευχαριστημένος που τακτοποίησε τη ζωή του εμπιστεύτηκε το βιός του και το κλειδί του σπιτιού στη Κατίνα και έφυγε για τις μεγάλες θάλασσες. 

Μόνη, στο μεγάλο σπίτι η Κατίνα ένιωθε αιχμάλωτη μη ξέροντας τι να κάνει. Αφού άφησε μερικές μέρες να περάσουνε άσκοπα, βρήκε τη θέση της μπροστά στο παράθυρο. Εκεί ναι μπορούσε να νιώσει ελεύθερη. Καρφωμένη σε μια καρέκλα άφηνε το μυαλό της να καλπάζει στις δαντελωτές ακρογιαλιές του μικρού της νησιού με την καρδιά και το μυαλό της μακριά από τις συμβάσεις που δεν γνώριζε και την ατέλειωτη μοναξιά.

Αποτραβηγμένη σε ένα κόσμο δικό της, δεν έδινε σημασία σε όσα γινόταν έξω απ’ το μεγάλο παράθυρο. Η ζωή της πόλης – μια πόλης που δεν θέλησε ποτέ να γνωρίσει- δεν την αφορούσε. Τι και αν γύρω της η κοινωνία πάσχιζε να επουλώσει τις πληγές και να πάει μπροστά, η Κατίνα απείχε. 

Αποκομμένη, στον κόσμο της δεν την απασχολούσε παρά το μικρό πλάσμα που μεγάλωνε μέσα της και το απέραντο μπλε του νερού. Όσο οι μήνες περνούσαν η Κατίνα ένιωθε στα σπλάχνα της το μεγάλωμα του παιδιού. Ένα μικρό ανεπαίσθητο σκίρτημα στην αρχή, ένα φτερούγισμα λίγο αργότερα και σταθερές κινήσεις τώρα στο τέλος. Έκλεινε τα μάτια και προσπαθούσε να φανταστεί τη μορφή του, τα μάτια του. Ανυπομονούσε να γεννηθεί. Ήταν το δικό της παιδί και ας την έδενε για πάντα με τον καπετάνιο και το μεγάλο του σπίτι. 

Η Κατίνα ακολούθησε πιστά τις οδηγίες του γιατρού που σταλμένος από τον καπετάνιο επισκεπτόταν το σπίτι στην Καστέλα σε τακτικές ημερομηνίες. Φρόντιζε πολύ το τι έτρωγε και πρόσεχε σχολαστικά τα βάρη όπως πολύ αυστηρά της τόνισε ο γιατρός. 

Όμως ούτε μια μέρα δεν σταμάτησε να αγναντεύει τη θάλασσα απ’ το μεγάλο παράθυρο και να λαχταράει τον τόπο της. Ονειρευόταν μια μέρα να δείξει στο μικρό πλάσμα που μεγάλωνε μέσα της τις ομορφιές του όσο άγονος και φτωχός και αν ήταν. Για αυτήν, οι ρίζες και η ψυχή της ήταν ακόμη εκεί και ας είχε πάρει η ζωή της μιαν άλλη ρότα.

Την μέρα που ο ταχυδρόμος χτύπησε το κουδούνι η Κατίνα βρισκόταν και πάλι μπροστά στο παράθυρο. Οκτώ μηνών έγκυος μετρούσε ανάποδα τις μέρες που η ζωή της θα άλλαζε ριζικά. Οι κινήσεις του μωρού έντονες πια την επανάφεραν τακτικά απ’ το ατέλειωτο ονειροπόλημα. Ήξερε άλλωστε πως σύντομα όλο αυτό θα τελειώσει. Το γράμμα δεν πρόλαβε να το διαβάσει. Έμεινε τσαλακωμένο και πεσμένο στο πάτωμα τη στιγμή που ζεστά νερά πλημμύριζαν τα πόδια της και ασυναίσθητα το χέρι της άγγιζε την κοιλιά της. 

 

Μέρες μετά, η Κατίνα καθισμένη και πάλι μπροστά στο μεγάλο παράθυρο κάρφωνε το βλέμμα της στο κενό. Τίποτε πια δεν την έδενε πια με το σπίτι. Το παιδί δεν τα κατάφερε της είπαν και της το δείξαν νεκρό. Την ίδια την κοίμισαν γιατί την κρίσιμη ώρα δεν ήθελαν να καταλάβει και πολλά. Κάτι της είπαν για τον λώρο και την καρδιά. Ούτε κατάλαβε. Η θάλασσα στα μάτια της είχε αγριέψει και ο αέρας λυσσομανούσε στο κεφάλι της. 

Ο καπετάνιος ήταν ακόμη στη λίστα με τους αγνοούμενους όπως τυπικά την ενημέρωνε η πλοιοκτήτρια εταιρία στο γράμμα που έστεκε ακόμη τσαλακωμένο στα πόδια της. 

Ένα αγρίμι ούρλιαζε μέσα της από κείνη την ώρα και το μόνο που έβλεπε ήταν μόνο φουρτουνιασμένη θάλασσα και ας ήταν Άνοιξη και αυτή στα 17.

 

_

γράφει η Βικτωρία Ανθοπούλου

Ακολουθήστε μας

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

Ιστορίες καραντίνας

Ιστορίες καραντίνας

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - Ι. ΤΙ ΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Είναι Κυριακή. Όχι είναι Τρίτη. Αποκλείεται να είναι Κυριακή σήμερα, γιατί τότε σημαίνει πως χθες που έκανα φασόλια ήταν Σάββατο. Δεν είναι μέρα για φασόλια το Σάββατο. Και αν χθες ήταν Σάββατο κι εμείς...

Όνειρο ήταν θαρρώ

Όνειρο ήταν θαρρώ

Παράπονο το είχε να δει τους δικούς της στα όνειρά της, ώσπου η επιθυμία της επιτέλους ικανοποιήθηκε. Ξημερώνοντας Κυριακή, την επισκέφθηκαν, αλλά δεν ήταν αγαπημένοι όπως συνήθως. Υπήρχε μια σχετική ένταση και διαπληκτίζονταν καθόλη τη διάρκεια του ονείρου. Έστω και...

O Φυλακισμένος

O Φυλακισμένος

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Ο ουρανός είναι γκρίζος και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τα θυμωμένα σύννεφα. Τα πράσινα δέντρα στέκονται επιβλητικά κοιτώντας προς όλες τις πλευρές σαν άγρυπνοι φρουροί. Λες και χρειαζόμασταν περισσότερους από...

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γλυκό ψέμα

Γλυκό ψέμα

Ο Πέτρος, βαδίζει με τον σκύλο του στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο, φτάνουν στην είσοδο της πολυκατοικίας, ο Πέτρος κοντοστέκεται για δυό στιγμές και κάνει να γυρίσει πίσω, όμως ο σκύλος του τον σταματάει. Το χέρι του Πέτρου, υπακούοντας στον σκύλο, χτυπά το κουδούνι του...

διττή μνήμη

διττή μνήμη

Ο χρόνος δεν κυλάει εδώ. Είναι ο χώρος φαρδύς, μια άπλα ανάμεσα σε δυο δάση, από εδώ με πεύκα, στην άλλη με ελιές και ο χρόνος, αν και υπάρχει τεράστια έκταση, παίρνει εκείνο το στενό ρυάκι, ήταν κάποτε ένα χειμαρρώδες ποτάμι και προχωρεί ο χρόνος, σκοντάφτει στις...

Α-ΝΟΣΤΟΣ

Α-ΝΟΣΤΟΣ

_ γράφει η Αγγελίνα Σοφιάδη - O Κωστής ένιωσε πολύ τυχερός όταν βρήκε τραπεζάκι στο καφέ. Τρία τραπέζια όλα κι όλα, στον πεζόδρομο, Σάββατο πρωί και η ανοιχτή αγορά του Πορτομπέλο είχε ήδη αρχίσει να αγκομαχά από τον κόσμο, κάτω από τον ανέλπιστο ήλιο του Λονδίνου. ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου