Γράφει ο Αντώνης Τσόκος

Ένα χελιδόνι μπορεί να μη φέρνει την άνοιξη, ένα θερινό σινεμά όμως φέρνει το καλοκαίρι. Παλιότερα, το «καλοκαιρινό στίγμα» έδιναν οι χειμερινές αίθουσες με το χαρακτηριστικά γραμμένο με φαρδύ μαρκαδόρο μήνυμα «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη».  Στις μέρες μας, τα ραντεβού με τον Σεπτέμβρη λιγοστεύουν χρόνο με το χρόνο. Το μήνυμα πια είναι ξεκάθαρο: «Η αίθουσα κλιματίζεται».

Έκτος από το νοσταλγικό ραντεβού που δίνεται πλέον από λιγοστούς αμετανόητους λάτρεις των παλιών κινηματογράφων, άρχισαν να χάνονται μια μια και οι παλιές κινηματογραφικές αίθουσες.

Στην καθημερινότητά μας έχουν μπει χρόνια τώρα τα «multiplex cinemas». Ένας διαφορετικός κινηματογραφικός κόσμος. Καλογυαλισμένος. Τέλειος ήχος, κρυστάλλινη εικόνα, αναπαυτικές καρέκλες και μυρωδιά αμερικανοθρεμμένου ποπ κορν απ’ άκρη σε άκρη.

Στο στόχαστρο των πολυκινηματογράφων μπήκαν όμως και τα θερινά σινεμά. Το πιο νοσταλγικό και ταυτόχρονα το πιο ζωντανό κομμάτι της μεγάλης οθόνης.

Μπουλντόζες και κλιματιστικά προσπάθησαν – μάταια ωστόσο – να αποπροσανατολίσουν κοινό και κριτικούς.

Ευτυχώς η προσπάθεια τους έπεσε στο κενό. Τα θερινά σινεμά όρθωσαν εγκαίρως το ανάστημά τους.  Ανακαινιστήκαν τόσο όσο ώστε να μη χάσουν την ταυτότητά τους. Τα χαλίκια έδωσαν τη θέση τους στα πλακάκια. Οι άβολες καρέκλες στις αναπαυτικές κινηματογραφικές πολυθρόνες, ενώ ο ήχος κι η εικόνα βελτιώθηκαν αισθητά.

Μονάχα η ατμόσφαιρα δεν άλλαξε κοστούμι. Οι ήχοι. Ο θόρυβος. Γιατί το θέρος θέλει θόρυβο. Πολύ θόρυβο! Μωρά να κλαίνε απ’ τις απέναντι πολυκατοικίες, τηλεοράσεις ανοιχτές, μπουκάλια μπύρας να σπάνε.

Θέλει η νύχτα ν’ αποσπά την προσοχή των θεατών. Ψίθυρους, γέλια, αγκαλιές…

Στα θερινά τα σινεμά δεν πηγαίνεις για την ταινία, πηγαίνεις για τη μαγεία. Τιμή σε όσους «ποτίζουν» σεκανς τα καλοκαιρινά μας βράδια.

Τιμή ή respect όπως θα έλεγε ένας δεκαεφτάχρονος για κάθε πλάνο που μοιράζονται μαζί μας.