Ιθάκη

18.01.2019

Ξαναδιαβάζοντας το ποίημα του Καβάφη, αναρωτιέμαι τι είναι

τέλος πάντων αυτή η περίτρανη Ιθάκη: ένα ταξίδι μακρινό προς

τη φωτιά που κατά την πορεία του ζεματίζεσαι από τη λάβα

των εμπειριών, περιπετειών, παθών;

Μια αιμοσταγής κόλαση ατέρμονων (φαινομενικά) πόνων,

κραυγών βοηθείας που, αφού βιώσεις δυνατά, έξαφνα

αναρριχάσαι στην επιφάνεια νηφάλιος και καθαρός σαν

να’ σουν πάντα τέτοιος;

Ή, τέλος, κάτι άλλο που είναι και τα δυο παραπάνω συνάμα,

η ψυχή σου με μύριες γωνίες, σκαλοπάτια, πόρτες αμπαρωμένες.

Αν η Ιθάκη είναι κάτι τέτοιο, ομολογώ πως είναι ανέφικτο για

μένα να την αγγίξω.

Γιατί: «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΝΙΩΣΩ ΟΛΑ».

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου