Ιθάκη

18.01.2019

Ξαναδιαβάζοντας το ποίημα του Καβάφη, αναρωτιέμαι τι είναι

τέλος πάντων αυτή η περίτρανη Ιθάκη: ένα ταξίδι μακρινό προς

τη φωτιά που κατά την πορεία του ζεματίζεσαι από τη λάβα

των εμπειριών, περιπετειών, παθών;

Μια αιμοσταγής κόλαση ατέρμονων (φαινομενικά) πόνων,

κραυγών βοηθείας που, αφού βιώσεις δυνατά, έξαφνα

αναρριχάσαι στην επιφάνεια νηφάλιος και καθαρός σαν

να’ σουν πάντα τέτοιος;

Ή, τέλος, κάτι άλλο που είναι και τα δυο παραπάνω συνάμα,

η ψυχή σου με μύριες γωνίες, σκαλοπάτια, πόρτες αμπαρωμένες.

Αν η Ιθάκη είναι κάτι τέτοιο, ομολογώ πως είναι ανέφικτο για

μένα να την αγγίξω.

Γιατί: «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΝΙΩΣΩ ΟΛΑ».

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άσματα σειρήνων

Άσματα σειρήνων

Ο πυρετός τσακίζει την προσμονή του ορίζοντα μακραίνει η γραμμή. Τη νύχτα κλονίζονται οι θείες σιωπές είναι οι ώρες που πεθαίνουν οι αντοχές και οι αναμονές στου χρόνου τις εσοχές Το είναι μου Πηνελόπη ταξιδεύει σε σένα τα μάτια παραμένουν στην αντένα δεμένα. Τη...

Η πληγή της σιγής

Η πληγή της σιγής

Τα ξυράφια τής μνήμης, χαρακώναν τους ελεύθερους ήλιους, που σημαδεύαν οι άνθρωποι με τα δόρατα τους.   Κι όταν ανοίξαν τα στήθια τους, να μιλήσουν, ζωστήκαν την αθανασία, που την λιτάνευες σε μια σάρκα φθαρτή.   Οι κόρφοι σηκώναν την υπερηφάνεια της ύλης,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου