Ιθάκη

18.01.2019

Ξαναδιαβάζοντας το ποίημα του Καβάφη, αναρωτιέμαι τι είναι

τέλος πάντων αυτή η περίτρανη Ιθάκη: ένα ταξίδι μακρινό προς

τη φωτιά που κατά την πορεία του ζεματίζεσαι από τη λάβα

των εμπειριών, περιπετειών, παθών;

Μια αιμοσταγής κόλαση ατέρμονων (φαινομενικά) πόνων,

κραυγών βοηθείας που, αφού βιώσεις δυνατά, έξαφνα

αναρριχάσαι στην επιφάνεια νηφάλιος και καθαρός σαν

να’ σουν πάντα τέτοιος;

Ή, τέλος, κάτι άλλο που είναι και τα δυο παραπάνω συνάμα,

η ψυχή σου με μύριες γωνίες, σκαλοπάτια, πόρτες αμπαρωμένες.

Αν η Ιθάκη είναι κάτι τέτοιο, ομολογώ πως είναι ανέφικτο για

μένα να την αγγίξω.

Γιατί: «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΛΕΥΤΕΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΝΙΩΣΩ ΟΛΑ».

γράφει η Βασιλική Κουτσανδριά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου