Φωτογραφία: Φοίβος Σταμπολιάδης

 

Βουβά κορμιά, μαλλιά πλεγμένα… στου καιρού τα μπερδέματα.

Ρημαγμένα κάλλη…

Χαμένη νιότη, σμιλεμένη στην σκουριά του κόσμου και του αλμυρού πελάγους.

Φως εκ φωτός, γέννημα του κορμιού και της ψυχής το συναπάντημα.

Αδέρφι μας με σχοινιά στον λαιμό, σε τράβηξαν στην άβυσσο της μοναξιάς και την προσμονή των αιώνων.

Στήθη, βορά στων απανταχού ορδών το αντίτιμο. 

Ξεψυχισμένων  ερώτων, τάχα το καθρέφτισμα.

 

_

γράφει ο Φοίβος Σταμπολιάδης