Select Page

Κατασκήνωση

Κατασκήνωση

(αναμνήσεις)

Οκτάχρονο Λυκόπουλο. Κατασκήνωση στο δάσος. Πρώτο ταξίδι μακριά από την οικογένεια. Τρισευτυχισμένος. Μόνος και κύριος υπεύθυνος για τη φροντίδα του εαυτού μου. Λίγο το ‘χεις;
Σειρά μου για σκοπιά.
Νύχτα.
Με το προσκοπικό μου κοντάρι, εν είδει όπλου, σουλατσάρω πέρα δώθε όπως μου υπέδειξαν οι αρχηγοί.
Σκοτάδι. Των αστεριών το φως μόνο. Ψιλοφοβάμαι μεν, αλλά είμαι και υπερήφανος. Ολόκληρη κατασκήνωση κοιμάται και εγώ ξαγρυπνώ και την φυλάω, κρατώντας μακριά τον κάθε κακόβουλο.
Δεντροσκιές χορεύουν με το αεράκι. Ήχοι μυστηριακοί και ένας γκιώνης μού κάνει παρέα. Τον ευγνωμονώ για την αποψινή του αϋπνία. Το μονότονο τραγούδι του μοιάζει απόψε στ’ αφτιά μου σαν θεία μελωδία μέσα στην αγριευτική σιωπή του δάσους. Κάτι τέτοιες ώρες δεν είναι που βγαίνουν οι νεράιδες και οι δράκοι; Σμίγουν σε ανομολόγητες αγάπες και παίρνουν τη λαλιά όποιου ανθρώπου έχει την ατυχία να τις συναπαντήσει μέσα στο σκιερό δάσος την ώρα του χορού τους. Μπρ μπρ μπρ…
Δροσούλα. "Αγιάζι" κατά πώς την αποκαλεί τη δροσούλα η γιαγιά… (κάποιες λέξεις στο λεξιλόγιο των γερόντων πόσο υπέροχες είναι!). Κατακαλόκαιρο και όμως κρυώνω και δεν είναι μόνο το αγιάζι που φταίει, είναι και ο φόβος, ψέματα να πω;
Ξάφνου, θόρυβος. Με κόβει κρύος ιδρώτας που λένε. Κάνω προσπάθεια να καταλάβω από πού προέρχεται αυτό το υπόκωφο ύπουλο σούρσιμο και κάτι σαν το πλατάγιασμα που κάνει με το στόμα του κάποιος που τρώει λαίμαργα, μην ακολουθώντας και τους πιο στοιχειώδεις κανόνες του savoir vivre, πλατς πλουτς ένα πράγμα. Σκέτη αηδία.
Τον εντοπίζω. Ο θόρυβος σίγουρα προέρχεται από την υπαίθρια κουζίνα της κατασκήνωσης. Και να πω ότι ίσως βρίσκεται εκεί κάποιος καθ’ ύλην αρμόδιος; Μα με το σκοτάδι, το έρεβος που βασίλευε εκεί, σαν τι μπορούσε δηλαδή να κάνει ο αρμόδιος μέσα στα άγρια μεσάνυχτα στην κουζίνα μέσα;
Η καρδιά μου να κτυπά και να χοροπηδά με ξέφρενους ρυθμούς χορεύοντας έναν πεντοζάλη πιο γρήγορο κι απ’ αυτόν ακόμη που μας δίδασκε ο δάσκαλος δημοτικών χορών στο σχολείο μου. Παρ’ όλον το φόβο μου και το μούδιασμα που νιώθω στο κορμί μου, από το τριχωτό της κεφαλής μου μέχρι τα νύχια των ποδιών μου, το μυαλό μου λειτουργεί άψογα.
Πλησιάζω προς την πηγή του αχνοθορύβου νυχοπατώντας…
"Τι σ’ ει;", φωνάζω σαλταρισμένος μεν, αποφασισμένος δε να αντιμετωπίσω τον εχθρό.
Κάτι αργοσαλεύει. Κάτι ογκώδες. Δράκος; Αερικό;
Μα απόκριση καμιά.
"Τι σ’ ει;", ξαναρωτώ πιο αποφασιστικά και με τα χείλια μου να έχουν παραδόξως αποβάλει το τρέμουλό τους όπως και τα δόντια μου που είχαν πάψει να κροταλίζουν σαν σπανιόλικες καστανιέτες.
Μην διακρίνοντας αφενός τίποτα και κυρίως μην ακούγοντας πια απολύτως κανέναν θόρυβο ρωτώ για τελευταία φορά αγριεμένος και με το κοντάρι μου προτεταμένο ακριβώς σαν τον Δον Κιχώτη μπροστά στους ανεμόμυλούς του, όπως έβλεπα στις ζωγραφιές των Κλασικών Εικονογραφημένων στη βιβλιοθήκη του παππού μου, που τρελαινόμουν να διαβάζω ξανά και ξανά. Αναμφίβολα η όλη σκηνή εκεί παρέπεμπε και απ΄ όλο το σκηνικό μόνο ο πιστός Σάντζο Πάντζα έλλειπε.
Ρωτώ λοιπόν, μα όπως είπα, απόκριση καμιά…
Να δεις που ήταν η ιδέα μου, σκέφτηκα. Ή ακόμη μπορεί το όποιο στοιχειό του δάσους να σκιάχτηκε από την ανθρώπινη παρουσία και να το έβαλε στα πόδια. Αναστέναξα με ανακούφιση, που όμως δεν πρόλαβε να γεμίσει τα πνευμόνια μου με την τριπλή και βάλε δόση οξυγόνου που… τους προσέφερε ο αναστεναγμός μου και ακούω ξανά τον θόρυβο πολύ πιο κοντά μου τη φορά αυτή.
«Β Ο Η Θ Ε Ι Α Α Α Α Α», ξεφωνίζω.
Η κατασκήνωση πετάχτηκε στο πόδι.
Άστραψαν φακοί (σημ. σ’ εμένα δεν είχαν δώσει. Γιατί; Σκοπός δεν ήμουνα; Τι διάβολο, βιονικά μάτια νόμιζαν ότι έχω;)
Τους έδειξα με το χέρι την κουζίνα χωρίς από το στόμα μου να βγαίνει λαλιά. Τι έγινε η μιλιά μου;
Α όχι κι αυτό. Όχι να πρόλαβαν τα αερικά να μου τη πάρουν γιατί τα πρόδωσα;
Μ’ αυτή τη σκέψη δοκίμασα τη φωνή μου λέγοντας: «Στην κουζίνα…». Ευτυχώς μιλούσα!
Και ω του γελοίου της υπόθεσης.
Ένας πεινασμένος γάιδαρος, απτόητος, έγλυφε απολαυστικά του καζανιού τα υπολείμματα! Είχε καταφέρει να φέρει το καζάνι τούμπα και ο ίδιος ήταν μισός μέσα σ΄ αυτό, μισός έξω. Καταφανής η προσπάθειά του και η αποφασιστικότητά του να μην αφήσει μέσα ίχνος τροφής.

«Λάθος σου πρόσκοπε που δεν φώναξες νωρίτερα. Κι αν ήταν θεριό; Κι αν ήταν κανένας λύκος, κανένα τσακάλι, καμιά ύαινα; Κινδυνεύαμε όλοι…».

Κοίτα να δεις που κάτι τέτοιο από το μυαλό μου δεν είχε περάσει. Για αερικά φοβόμουνα, γάιδαρος μας προέκυψε και μάλιστα ένα άκακο πεινασμένο γαϊδουράκι που ποιος ξέρει από πότε είχε να φάει! Αυτό τουλάχιστον έδειχνε με το ν’ αψηφήσει τιμωρίες και ανθρώπινες καμουτσιές προκειμένου να φάει κάτι που οι άνθρωποι δεν το ήθελαν και το είχαν παρατήσει στα τοιχώματα και στον πάτο ενός καζανιού, που με το φέγγος της ημέρας ο μάγειρας θα το έπλενε και τόση λιχουδιά θα πήγαινε χαμένη. Πού ήταν το κακό;

 Κάτι κρυφοχαμόγελα των συναδέλφων μου λυκόπουλων υπήρξαν βέβαια, που όμως δεν είχαν συνέχεια και συνέπεια, προφανώς γιατί κατάλαβαν ότι και εκείνοι στη θέση μου κάπως έτσι θα ενεργούσαν.

Σχεδόν ογδόντα χρόνων τώρα πια!
Μόλις δω προσκοπάκι θυμάμαι εκείνη την αξέχαστη κατασκήνωση και με πιάνουν κάτι γέλια! Για λίγο ξαναγίνομαι παιδί και πρόσκοπος σε βάρδια σκοπιάς. Τόσες φορές φύλαξα σκοπιά έκτοτε σαν φαντάρος, μα η θύμηση εκείνης της πρώτης φοράς παρέα με το γκιώνη μού γλυκαίνει τις αναμνήσεις.
 
Και βέβαια μήτε το γάιδαρο ξέχασα (απόδειξη η διήγηση που κάνω, τόσα χρόνια μετά) μηδέ τις συμβουλές των αρχηγών μου. Ήταν σοφές, κακά τα ψέματα, και τις τηρούσα πάντοτε με θρησκευτική ευλάβεια. Ποτέ μου δεν υποτίμησα τη σοφία των νέων ανθρώπων ξέρετε…

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Νίκος Φάκος

Μελισσουργώ, διαβάζω και γράφω. Σ’ αυτά τα τρία αντίβαρα ακροβατώ και ζω στιγμές. Σ’ αυτήν την πορεία βρέθηκα στην όμορφη οικογένεια του δικτυακού τόπου τοβιβλίο.net όπου φιλοξενούνται γραπτά μου. Πιστεύω ότι η δύναμη της γλώσσας έχει μία απειρίζουσα εντροπία και η γραφή είναι ο μοχλός που αποτυπώνει την ύπαρξή μας. Ίσως και τη ματαιοδοξία μας. Ζω στην όμορφη Κύμη και έχω ως το σημείο ισορροπίας μου τις δυο μου κόρες.

19 Σχόλια

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Τι όμορφες που είναι οι παιδικές αναμνήσεις! Ανάλογα, μάλιστα, και σε ποια ηλικία θυμάσαι ένα περισταστικό, βλέπεις και μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων 🙂

    Καυστική, πνευματώδης και ανατρεπτική όπως πάντα η Λένα μας!

    Καλό Σαβ/κο!!

    Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Να σε ευχαριστήσω Ελένα γα τα καλά σου λόγια μα πάνω απ’ όλα να σ’ ευχαριστήσω για το υπέροχο κτητικό σου ”ΜΑΣ”. Να’ σαι καλά μικρή μου φίλη…

    Απάντηση
    • Λένα Μαυρουδή Μούλιου

      Πώς αλλιώς να δικαιολογήσω Άννα τον ροκ χαρακτηρισμό σου ; Ευχαριστώ.

      Απάντηση
  3. Kosmas

    Παιδι 10 ετων τρεμει απο φοβο μονο στο σπιτι του σε καθε αγνωστο θορυβο …….Στην κατασκηνωση το βραδυ μεσα στο δασος τι θα κανει καποτε ημουν και εγω μικρο προσκοπακι τοτε και απο το φοβομου ελεγα προσευχες και τραγουδια και εκανα το σταυρο μου στο αγγελο μου να περασει η ωρα της σκοπιας αν και τοτε υπηρχε σκοπος στο θαλαμο και σκοπος σε καθε πορτα της σχοινης……Τωρα περασαν τα χρονια ……Δεν εζησε ποτε ανθρωπος χωρις ονειρα αλλα οσο φτανει σε μεγαλη ηλικια τα ονειρα του ειναι πλεον η παρεα του και τον συντροφευουν….

    Απάντηση
    • Λένα Μαυρουδή Μούλιου

      ΆΡΑ Κοσμά καλά μού τα έλεγε ο σύζυγός μου, γιατί περί αληθινής ιστορίας που του συνέβη πρόκειται όπως θα κατάλαβες.Τι τα θέλεις, παρά την υπερβολή στις διηγήσεις που έχετε εσείς οι άντρες αυτές οι ιστορίες σας είναι πανέμορφες γι’ αυτό και τις θυμόμαστε για χρόνια και χρόνια. Σ’ ευχαριστώ

      Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Λένα μου τι όμορφη ιστορία είναι πάλι αυτή; Και πόσο ζωντανές είναι τελικά οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων!…Άσε που μέχρι να διαβάσω για το γαϊδουράκι η καρδιά μου έκανε παρέα με αυτήν του μικρού της ιστορίας σου! Σου αρέσει να μας κρατάς πάντα σε αγωνία!!! Αύριο θα τη διαβάσω και στους μικρούς μου… την αγάπη μου… και καλό σου βράδυ!

    Απάντηση
  5. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Κάποια στιγμή λέω Σοφία μου να συγκεντρώσω αυτές τις ιστορίες που έχουν να κάνουν με παιδιά σε ξεχωριστό βιβλίο . Μοιάζουν με παραμύθια μα παραμύθια δεν είναι Τίτλος:”Παιδικές αναμνήσεις”. Σ΄ευχαριστώ κα τα φιλιά μου σε σένα και τους μικρούς μου φίλους.

    Απάντηση
  6. Πόπη Κλειδαρά

    Μπράβο, Λένα! Ωραία ιστορία και η γραφή σου εξαιρετική!

    Απάντηση
    • Λένα Μαυρουδή Μούλιου

      Πόπη είχα απαντήσει στο σχόλιό σου μα για άγνωστους λόγους έγινε αόρατη η απάντησή μου. Δεν πειράζει ξαναγράφω λοιπόν λέγοντας ότι πολύ σ’ αυχαριστώ για τα λόγια τα καλά σου . Καλό σου μεσημέρι.

      Απάντηση
  7. Μάχη Τζουγανάκη

    Βρε το πεινασμένο το γαϊδουράκι σου λαχτάρα που έδωσε. Εγώ τα αγαπώ τα γαϊδουράκια..πολύ περισσότερο σαφώς από κάποιους που παίρνουν τον χαρακτηρισμό..! Οι παιδικές ιστορίες είναι πολύτιμες. Χωρούν σε μια συρταριέρα που παίρνουμε πάντα ή που πρέπει να παίρνουμε πάντα σε κάθε μετακόμιση που κάνουμε στη ζωή μας.. Καλή σου μέρα Λένα..μου αρέσει όταν ρίχνεις μια ματιά στο παρελθόν..διαλέγεις σαν τζου μποξ μια ιστορία από τα παλιά και τη φέρνεις με όμορφες περιγραφές και εικόνες. Τα φιλιά μου

    Απάντηση
  8. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Ξέρεις, επειδή οι παιδικές ιστορίες γράφτηκαν σε άγραφτο σχεδόν σκληρό δίσκο έχουν πάντα μία ιδιαίτερη ευκρίνεια και τις νομίζεις τις νιώθεις φρέσκες. Δεν είναι παραμύθια, αλλά αρέσουν στα παιδιά γιατί οι αλήθειες τους τα αγγίζουν. Αυτά…

    Απάντηση
  9. Χριστίνα Σουλελέ

    Υπέροχη και ανατρεπτική η ιστορία σου Λένα! Μου αρέσει όπως αγκαλιάζεις τις ιστορίες σου με μυστήριο.

    Απάντηση
    • Λένα Μαυρουδή Μούλιου

      Οι ίδιες οι ιστορίες με βοηθούν στο να τις αγκαλιάσει λίγο μυστήριο, όπως χαρακτηριστικά λες . Ευχαριστώ ορειβάτισσα τολμηρή μου.

      Απάντηση
  10. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Μια ιστορία δοσμένη με πολλή ζωντάνια , αρκετό χιούμορ και μπόλικη δόση ανατρεπτικών καταστάσεων… Πολύ όμορφα γραμμένη… Μπράβο Λένα!!!!!

    Απάντηση
    • Λένα Μαυρουδή Μούλιου

      Ευχαριστώ καλή μου Χρυσούλα για τα πολύ όμορφα λόγια. Μού δινουν φτερά για απρόσμενο πέταγμα. Αλήθεια σου λέω. Καλό σου απόγευμα.

      Απάντηση
  11. Λενα Δεσυλλα.

    Λενα μου , τι ομορφη ιστορια!!!!!!!!!!!!! Θα μου επιτρεψεις να την κοινοποιησω και να την αφιερωσω στους φιλους μου τους Παλαιους Προσκοπους στην Κερκυρα.

    Απάντηση
  12. Λ'ΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Eγώ το θυμάμαι καλά ότΙσού είχα απαντήσεισε τούτο το σχόλιό σου και φυσικά το αίτημα σου έγινε δεκτό ΤΥΧΑΊΑ ΤΏΡΑ ΜΕΤΆ ΤΌΣΟΝ ΚΑΙΡΌ ΒΛΈΠΩ ΌΤΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΉ ΜΟΥ ΣΒΗΣΤΗΚΕ ζΗΤΏ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΛΕΝΑ…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!