γράφει ο Κατερίνα Σιδέρη

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν εσείς οι αναγνώστες μού ζητάτε να διαβάσω και να παρουσιάσω βιβλία! Χαίρομαι όταν ο εκδότης ανταποκρίνεται στο αίτημά μου και επίσης χαίρομαι περισσότερο όταν το βιβλίο που εσείς έχετε επιλέξει είναι ένα μικρό διαμαντάκι, όπως το σημερινό!

Όταν πήρα το βιβλίο που θα σας παρουσιάσω σήμερα στα χέρια μου, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, ήταν Yummy – Yummy! Δεν σας κρύβω ότι, άρχισαν να τρέχουν τα σάλια μου και μόνο στη θέα του εξωφύλλου. Καλέ, μη γελάτε, αλήθεια σας λέω!

Τα κεράσια είναι τα αγαπημένα μου φρούτα. Ολοστρόγγυλα, κατακόκκινα, ζουμερά και εύγευστα! Τα λατρεύω όσο κανένα άλλο φρούτο, γι’ αυτό και μόλις είδα ένα τέτοιο κεράσι στο εξώφυλλο του βιβλίου, γρήγορα – γρήγορα κάθισα αναπαυτικά και ετοιμάστηκα να διαβάσω και να απολαύσω την ιστορία του.

Το βιβλίο είναι μια αποκάλυψη! Στις σελίδες του θα παρελάσουν πάρα, μα πάρα πολλά φρούτα και θα μας χαρίσουν την όμορφη ιστορία τους! Είναι ένα βιβλίο με το οποίο θα ταξιδέψουμε σε έναν μακρινό ή και όχι πλανήτη,  τον Φρουτοπλανήτη. Αλήθεια τον έχεις κανένας ακουστά;

Εγώ για να πω την αλήθεια δεν τον ήξερα, αλλά πλέον τον έχω μάθει! Σε αυτόν λοιπόν τον πλανήτη, θα γνωρίσουμε πολλές και διαφορετικές χώρες και σε αυτές τις χώρες θα γίνουν συνταρακτικά γεγονότα! Δεν θέλω όμως άλλο να χρονοτριβώ. Ετοιμαστείτε, εξοπλιστείτε με ότι εσείς κρίνετε απαραίτητο, γιατί το ταξίδι μας στον Φρουτοπλανήτη ξεκινάει ευθύς αμέσως!

Η πρώτη χώρα που θα επισκεφτούμε μόλις προσγειωθούμε, είναι η όμορφη Κερασία. Στην Κερασία ζει ο μικρός ήρωας της ιστορίας μας, ο Κερασίντ. Αν και δεν χρειάζεται να σας γράψω διευκρινήσεις, θα το κάνω. Πρόκειται για ένα κατακόκκινο και στρουμπουλό κεράσι, το οποίο ασχολείται με πολλά και διάφορα. Πηγαίνει στο σχολείο, παίζει με τους φίλους του, κάνει βόλτες με το ποδήλατο και τι πιο φυσιολογικό, λατρεύει τη θάλασσα και του αρέσει να πηγαίνει στην παραλία. Μια όμορφη ζωή θα έλεγα πως έχει το κεράσι της ιστορίας μας και ελπίζω ότι συμφωνείτε μαζί μου μικροί μου φίλοι.

Κάποια στιγμή όμως η ζωή του άλλαξε, όταν τα μήλα άφησαν τη χώρα τους τη Μηλία και αποφάσισαν να διεκδικήσουν τη χώρα των κερασιών. Κακό το βρίσκω όλο αυτό! Συμφωνείτε;

Τα μήλα, όπως πολύ καλά γνωρίζετε, υπερέχουν σε μέγεθος από τα κεράσια και ίσως γι’ αυτό, άδραξαν την ευκαιρία και κατάφεραν με μη δημοκρατικές διαδικασίες, να διώξουν τα κεράσια από τα σπίτια τους και να τα καταπατήσουν εκείνα.

Δεν μου άρεσε καθόλου η συμπεριφορά των μήλων. Άρχισα να θυμώνω με όλα όσα διάβαζα, μα κράτησα την ψυχραιμία μου γιατί ακόμη ήμουν στην αρχή της ιστορίας και ήλπιζα η συγγραφέας να βοηθήσει τα κεράσια και τον νέο φίλο μας τον Κερασίντ.

Τα καημένα τα κεράσια, έχοντας μαζέψει λίγα από τα υπάρχοντά τους, άρχισαν να περπατούν μέρα και νύχτα για να βρουν μια νέα χώρα για να κατοικήσουν. Έφτασαν στην χώρα Μπανανιστάν. Εκεί, συνάντησαν δύο κατακίτρινες μπανάνες και αφού συστήθηκαν μεταξύ τους, τα κεράσια ζήτησαν να ζήσουν και εκείνα στην όμορφη χώρα τους.

Οι μπανάνες όμως, άρχισαν να παραθέτουν κάποιο άρθρο από την οικουμενική διακήρυξη των δικαιωμάτων των φρούτων. Μπερδευτήκατε;  Όλα θα τα λύσουμε. Όπως οι άνθρωποι προφανώς έτσι και τα φρούτα, έχουν δικαιώματα και για να μην τα ξεχνούν τα έχουν όλα συγκεντρώσει σε ένα βιβλίο. Ένα από αυτά τα δικαιώματα επικαλέστηκαν και οι μπανάνες και στο τέλος δεν δέχτηκαν τα κεράσια να μείνουν μαζί τους. Εννοείται πως τα κεράσια απογοητευμένα, συνέχισαν το ταξίδι τους, αναζητώντας εκείνη τη χώρα που θα τους φιλοξενήσει και θα τους αγαπήσει.

Έπειτα από μέρες και νύχτες, έφτασαν στην χώρα των φραουλών, όμως και εκεί συνάντησαν παρόμοια συμπεριφορά. Ούτε οι φράουλες καταδέχτηκαν να συνυπάρξουν με τα κεράσια. Αντιλαμβάνεστε ότι μια νέα απογοήτευση περίμενε το Κερασίντ και τους φίλους του, μα δεν είχαν επιλογή. Έπρεπε το δίχως άλλο να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

Έφτασαν στην χώρα των καρπουζιών. Λέτε εδώ να ήταν καλύτερη η κατάσταση; Χμ… θα σας στενοχωρήσω γιατί και εδώ τα πράγματα δεν ήταν ευχάριστα. Κανένας δεν ήθελε να συνυπάρξει με τα κεράσια. Κανένας δεν δεχόταν κάτι διαφορετικό στη χώρα του.

Τα κεράσια, με υπομονή και επιμονή συνέχισαν να περπατούν, κουράστηκαν αναζητώντας νέα πατρίδα, όταν κάποια στιγμή έφτασαν σε έναν πανέμορφο τόπο, που δεν έμοιαζε με κανέναν από όλους όσους ήξεραν ή από όσους είχαν περάσει μέχρι τώρα.

Μαγεύτηκαν από την ομορφιά του και θαύμασαν όλα όσα τους περιτριγύριζαν. Τότε ξαφνικά, τους πλησίασαν τρία φρούτα, παράξενα στην όψη και διαφορετικά φρούτα που ίσως και να μην είχαν ξαναδεί, ίσως και να μην είχαν ξανακούσει. Ένα βερικοστάφυλο, ένα αχλαδοβατόμουρο  και ένα ανανομάνγκο.

Περίεργα ονόματα για φρούτα! Ακόμη και εγώ που είμαι μεγάλη, ούτε που τα είχα ακουστά.

Αυτά τα φρούτα είχαν στην καρδιά τους αγάπη, είχαν στην καρδιά τους καλοσύνη, είχαν θετική διάθεση και ανοιχτή αγκαλιά! Καλοδέχτηκαν τα κεράσια στη χώρα τους, χάρηκαν που τους είχαν επισκεφτεί και χωρίς δεύτερη σκέψη δέχτηκαν να τους φιλοξενήσουν!

Τα κεράσια και ο Κερασίντ, βρήκαν σπίτι, βρήκαν μια νέα χώρα, βρήκαν τη φιλοξενία που τόσο αναζητούσαν και σίγουρα ήταν τρισευτυχισμένα!

Όμως, σε ποια τελικά χώρα βρέθηκαν;

Μην περιμένετε να σας το αποκαλύψω! Αν θέλετε να μάθετε πώς λεγόταν αυτή η χώρα, δεν έχετε πάρα να αναζητήσετε το βιβλίο και να διαβάσετε το τέλος της ιστορίας του Κερασίντ.

Μικροί μου φίλοι, η ιστορία που μόλις σας παρουσίασα, είναι πολύ ιδιαίτερη, είναι πολύ ξεχωριστή, είναι μια ιστορία για την διαφορετικότητα και την αποδοχή της, είναι μια ιστορία στοργής, καλοσύνης και τρυφερότητας.

Είναι μια ιστορία αλληλεγγύης που με όμορφο τρόπο μας διδάσκει τη συνύπαρξη και τον σεβασμό. Κανένας από εμάς δεν είναι ίδιος με τον άλλον. Όλοι μας έχουμε τα χαρακτηριστικά μας, όλοι μας έχουμε τις ιδιαιτερότητες μας, όλοι μας έχουμε τους μοναδικούς μας χαρακτήρες. Αλίμονο αν αναζητούσαμε μονάχα εκείνους που μας μοιάζουν ακριβώς, για να μπορέσουμε να συναναστραφούμε και να συνυπάρξουμε.

Ανοίξτε την καρδιά σας, αφήστε μέσα της να φωλιάσει η αγάπη, αγκαλιάστε όλους εκείνους που μπορούν να γίνουν φίλοι σας, αποδεχτείτε τους χωρίς να σταθείτε σε τυχόν διαφορετικά χαρακτηριστικά και να είστε σίγουροι ότι και εσείς θα είστε κερδισμένοι!

Κλείνοντας να αναφέρω ότι, το βιβλίο διαθέτει μία υπέροχη εικονογράφηση και φυσικά μια εξίσου υπέροχη κεντρική ιδέα ικανή να γίνει κατανοητή ακόμη και από παιδιά μικρότερων ηλικιών.

Εικονογράφηση: Νικολέττα Φιλιππίδη

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Μέσα από αυτή την τρυφερή και συναρπαστική ιστορία, τα παιδιά θα μάθουν την αξία της αλληλεγγύης, της ενότητας και της αποδοχής της διαφορετικότητας.

Ένα παραμύθι που μιλάει στην καρδιά μικρών και μεγάλων, προσφέροντας ελπίδα και έμπνευση για έναν κόσμο καλύτερο.

Υπόθεση:

Στην Κερασία έχει ξεσπάσει πόλεμος!

Ο Κερασίντ, το μικρό κεράσι, χάνει το σπίτι του και αναγκάζεται να ξεκινήσει ένα μακρύ ταξίδι αναζητώντας μια νέα πατρίδα.

Στην πορεία του, θα συναντήσει πολλά και μοναδικά φρούτα. Θα καταφέρει άραγε να βρει ένα νέο σπίτι;

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου:

Η Γαλήνη Τριπερίνα είναι δασκάλα δημοτικού και συνοδοιπόρος των παιδιών στον κόσμο της μάθησης, της φαντασίας και της αποδοχής. Μεγαλώνει δύο ζωηρές μικρές αναγνώστριες που αποτελούν για εκείνη καθημερινή πηγή έμπνευσης. Αγαπά τα παιδιά και τα παραμύθια γιατί μέσα από αυτά βρίσκει τρόπο να μιλά για όσα μας ενώνουν.

Με δύο μεταπτυχιακά και συνεχή επιμόρφωση, διαλέγει πάντα την πιο σημαντική πιστοποίηση: την εμπιστοσύνη και το βλέμμα των παιδιών, εκεί όπου οι ανισότητες σβήνουν και η ελπίδα ανθίζει. Ευαισθητοποιημένη σε κοινωνικά ζητήματα, προσπαθεί μέσα από τη γραφή της να δώσει φωνή σε όσους αναζητούν μια θέση να ριζώσουν και μια αγκαλιά να τους χωρέσει.

Όταν δεν διδάσκει, διαβάζει δυνατά ιστορίες, συλλέγει λέξεις που παρηγορούν και ονειρεύεται σχολικές αυλές όπου όλα τα παιδιά έχουν χώρο.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δίσιγμα.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.