Κλέφτης ονείρων, της Μαριάνθης Παπάδη

6.03.2015

 

Άφησε τα γυαλιά του πάνω στις σελίδες της εργασίας που διόρθωνε, βολεύτηκε στην καρέκλα του γραφείου του και αφουγκράστηκε τους ήχους του γραπτού, που τον ταξίδευαν. Κάθε φορά η ίδια αίσθηση μούδιαζε τα μέλη του. Διάβαζε την καινούρια εργασία του μεταπτυχιακού φοιτητή και ονειροπολούσε. Ο λόγος του άρτιος γεμάτος δόκιμους όρους, σμιλεμένος σαν γερό οικοδόμημα, με έντονη την παρουσία τόσο ελληνικής, όσο ξένης βιβλιογραφίας και αρθογραφίας. Μα μέσα από το γραπτό αναδυόταν μια μυρωδιά μεθυστική, ταξιδιάρα. Έφερνε στο νου τη φιγούρα του νεαρού με τα σπαστά μαλλιά να ακουμπούν στους ώμους, το γλυκό χαμόγελο, το στοχαστικό βλέμμα. Του νεαρού με τα μακριά δάχτυλα, που έτρεχαν στα πλήκτρα του πιάνου, στη χριστουγεννιάτικη μάζωξη στο μπαράκι του Αστρινού.

Σηκώθηκε και έβαλε μια πλάκα στο παλιό γραμμόφωνο, στολίδι του γραφείου του. Οι νότες από το βαλς του Shostakovich πλημμύρισαν το χώρο. Άρχισε να ταιριάζει το πάζλ της σκέψης, να οσμίζεται σαν κυνηγάρικο σκυλί την ένταση που ανατέλλει την ώρα που τα μάτια του χάνονται στις επιστημονικές λέξεις. Η μουσική, η αγάπη που πρόδωσε χρόνια πριν, για την ακαδημαϊκή καριέρα, αυτή, αυτή στριφογύριζε μέσα από την παρουσία του νέου και τον αναστάτωνε. Την εγκατέλειψε, την έσπρωξε βίαια, τη στρίμωξε στο ντουλαπάκι της καρδιάς και του μυαλού του, την κλείδωσε. Η προοπτική για μια θέση καθηγητή σε ένα πανεπιστήμιο της χώρας του ή του εξωτερικού, γιατί όχι, ήταν Σειρήνα στο γυρισμό του Οδυσσέα στην Ιθάκη.

Η Παιδαγωγική και τα Μαθηματικά λατρεύτηκαν από αυτόν, μπλέχτηκαν, συμβίωσαν άριστα. Το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό έπειτα, απαιτούσαν ολοκληρωτικό δόσιμο. Η έρευνα, οι δημοσιεύσεις φλέρταραν έντονα το χρόνο του, τον δέσμευαν. Οι κόποι δικαιώθηκαν με την παρουσία του στην έδρα ως τακτικός καθηγητής στη Διδακτική των Μαθηματικών. Οι επιλογές, που έκανε, βρήκαν λιμάνι. Η παρουσία του στη ζωή των φοιτητών μέσα από τη διδασκαλία, ο καθοδηγητικός του ρόλοs στις μεταπτυχιακές σπουδές τους, η εποπτεία στα διδακτορικά είναι το ελιξίριο της ψυχής που δε γερνάει. Μα ύστερα από κείνο το βράδυ που δέχθηκε την πρόσκλησή τους για ένα ποτό, στις γιορτές των Χριστουγέννων, η γλυκιά ρουτίνα άφησε το παράθυρο ανοιχτό, για να μπει η αγαπημένη του, αυτή που περίμενε να αναδυθεί ως άλλη Αφροδίτη, να τον ξελογιάσει, να του ζητήσει το μερίδιό της στα κιτάπια της ζωής του.

Ξαναγύρισε στην εργασία του μουσικού φοιτητή και με ένα αχνό χαμόγελο στα γκρίζα του μάτια, φόρεσε τα γυαλιά, να συνεχίσει τη συγγραφή των παρατηρήσεών του και τη βαθμολόγησή της. Λίγες ώρες αργότερα γλίστρησε αποκαμωμένος στο βαθύ καναπέ. Τα μάτια του σφάλισαν φευγαλέα και ο Σαμπού από τον Κλέφτη της Βαγδάτης καθισμένος σε ένα ιπτάμενο πιάνο, κοιτάζοντάς τον με πονηρό βλέμμα, του ψιθύρισε στο αυτί, πως αυτός έκλεψε το παιδικό του όνειρο, να γίνει πιανίστας, όταν κορδωτός το διαλαλούσε σε όσους τον ρωτούσαν τι θέλει να γίνει, όταν μεγαλώσει. Μα ο πατέρας του, ένας αγλαός Γυμνασιάρχης, σχεδίασε την πορεία του εμφυτεύοντάς το στόχο του πανεπιστημιακού καθηγητή .

Η φωνή της κόρης του, τον έσυρε στην πραγματικότητα. Τα δάχτυλά του είχαν μουσκέψει από την αγωνία του ονείρου του. Της χαμογέλασε, άνοιξε την αγκαλιά του, χάιδεψε τα σταχένια μαλλιά της και άκουσε το παράπονό της με τα μπερδεμένα λογάκια, που της υπαγόρευε το άγουρο της ηλικίας της.

- Είναι τόσο τλομελό αυτό που ζητάω από τη μαμά; Τέλω να μάθω, να παίζω πιάνο. Τέλω να γίνω μια διάσημη πιανίστα.

Τη σήκωσε ψηλά, τη γύρισε γύρω του κάνοντας της μικρούς σταθερούς κύκλους στον αέρα. Δίνοντάς της ένα πεταχτό φιλί, της είπε κοιτάζοντας με λατρεία τα αθώα μάτια της :

-Το όνειρο επέστρεψε καρδιά μου. Είναι δικό σου!

 

_

γράφει η Μαριάνθη Παπάδη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο ανάποδος καθρέφτης

Ο ανάποδος καθρέφτης

Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

Ζωή σε δόσεις

Ζωή σε δόσεις

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην Τρίτη...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν τ'...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου