ΚΛΕΦΤΡΕΣ ΜΑΤΙΕΣ, ΚΛΕΦΤΕΣ ΑΝΑΣΕΣ

Δημοσίευση: 11.09.2022

Ετικέτες

Κατηγορία

Άξιζε που περίμενε τόσο  

Οι ελπίδες άξιζαν περισσότερο

Και η μαρτυρική συμβίωση 

με τον φόβο πως δεν θα ‘ρθει

άξιζε και αυτή 

 

Ήρθα για να επιβιώσω 

και να ερωτευτώ

Η αποστολή έχει και δώρα 

να ξεπερνώ τις δυσκολίες

 

Απλές σκέψεις

Όλες οι περίπλοκες ανατρέπονται 

από νεότερες περίπλοκες

 

Ποτέ οι τυφλοπόντικες 

δεν θ’ αναρωτηθούν 

τι λεν γι’ αυτούς τα άστρα

 

Της άγνοιάς μου η έκταση 

όση και το σύμπαν

κατά τη φύση μου

 

Ένα άπειρο με περιέχει

Ένα άπειρο περιέχω κι εγώ

Με το άπειρο καλά τα πάω 

Το αγνοώ και δεν το νοιάζει

Το μικρό πεπερασμένο 

με  ταλαιπωρεί

 

Άσε τη φαντασία σου 

να σε διασκεδάζει 

Μην της επιτρέπεις 

να σε τρομοκρατεί

 

Στο δεύτερο πρόσωπο 

διαπρύσιος τιμητής

Παρακάμπτοντας το πρώτο

 

Ειρηνικός Ωκεανός

Ναυαγός 

Σε βάρκα χωρίς κουπιά 

Γυμνό παιδί 

Τοξοβόλος 

Με φτερά

 

Έζησα ματάκια μου γλυκά

Στερεύω 

Μονάχα δάκρυα φυλάω 

Και δάκρυα χαράς ανάμεσά τους

Για  τις χαρές σας 

που θα αξιωθώ να ζήσω

 

Διαρκώς διαβάζω

Βιβλία, έντυπα, οθόνες, τοίχους…

Παραμένω αδιάβαστος 

Διαβάζω, δεν είναι μάταιο

Μάχομαι την αναισθησία 

 

Αριστερά μου, σελίδες διαβασμένες

Κάποιες φράσεις φωτισμένες 

κι άλλες στο ημίφως

Δεξιά στοίβες οι αδιάβαστες 

Πολύ μεθοδικός, στην  τυχαιότητά μου

 

Πτήσεις μεταφορικές 

δεν τις προλαβαίνω

Κυριολεκτικά χαμένος 

Στο διάστημα  

 

Κάθε που κάποιος αναγγέλλει 

φλέβα νερού στην έρημο 

φουσκώνει κύμα ευφορίας

Και ποτέ δεν μας πτοούν

οι επαναλήψεις διαψεύσεων

 

Αν λίγο περιμένετε 

θα θυμηθώ το θεώρημα

Γνωρίζω πως το έχω φυλαγμένο

Στο προηγούμενο όνειρό μου 

το είχε περιγράψει 

εκείνος ο εξομολόγος

 

Άδειο τώρα το κελί

Λυγισμένες στον φεγγίτη οι σιωπές

Δραπέτευσαν οι στίχοι

Σε αμφίθυμο ουρανό

 

Το φως στο όνειρό μου 

η αχνάδα ενός βυθού

Να ξυπνήσω, να το βρω 

σε κάποια ντρίπλα μαγική 

σε ένα γκολ από πλανήτη άλλο

 

Από το φως του ήλιου 

να κοπούν οι κάβοι 

να σαλπάρει τ’ ακρωτήρι 

 

Ρευστή σαν την αλήθεια  

πλημμύρισες λογισμό κι αισθήσεις  

Ενεός σε χειροκροτώ  

κι έντρομος σε διευθετώ  

να αποκτήσεις σχήμα

 

_

γράφει ο Απόστολος Παλιεράκης

* (Από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή του σύντομων ποιημάτων με τον ίδιο τίτλο)

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου