Κλεψύδρα

19.11.2015

 

 

Άλλη μια κουραστική μέρα έφτασε στο τέλος της, σκέφτηκε και άνοιξε με την κάρτα της την πόρτα του δωματίου της. Σήκωσε το βλέμμα της και είδε τον αριθμό του δωματίου της: 233.
«Τι σύμπτωση», μουρμούρισε. 23/3 ήταν τα γενέθλια της. Ένιωσε ότι το είχε ξαναζήσει όλο αυτό, ένα έντονο déjà vu.
Πέταξε τις γόβες της στην άκρη τής ξεθωριασμένης μοκέτας και κατευθύνθηκε προς το μπάνιο. Ένα χαλαρό ντους θα έδιωχνε όλη την κούραση που είχε κυριεύσει το κορμί της.
«Ξεναγός ή οδοιπόρος;» σκεφτόταν ξανά και ξανά. Την είχε κουράσει πλέον αυτή η δουλειά. Πολλά ταξίδια, αμέτρητοι προορισμοί, συνεχείς αλλαγές στις αφετηρίες και τους τερματισμούς. Ώρες ατελείωτες ξεναγήσεων με διαφορετικούς ανθρώπους και σε διαφορετικούς τόπους, άγνωστη μεταξύ αγνώστων, ξένη μεταξύ ξένων.
Κάτι τέτοιες ώρες έρχονταν στο μυαλό της αυτά που άφησε πίσω τόσο βιαστικά, τόσο απερίσκεπτα.
Ντύθηκε γρήγορα! Μια απογευματινή βόλτα σίγουρα θα της έκανε καλό. Η Βιέννη ήταν πανέμορφη αυτήν την εποχή, λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, όταν όλα ήταν έτοιμα να υποδεχτούν τη μεγάλη μέρα.
Κατέβηκε στον πλακόστρωτο δρόμο και πήρε μια βαθιά ανάσα, βγάζοντας από μέσα της όλη την πίεση των συναισθημάτων της.
Έφτασε στην πλατεία του Αγίου Στεφάνου, πήρε ένα ζεστό ρόφημα από ένα μαγαζάκι και κάθισε στο πρώτο παγκάκι που βρήκε ελεύθερο. Πάντα της άρεσε να χαζεύει τους περαστικούς, να μαζεύει εικόνες και στιγμές από τις ζωές των άλλων. Όμως στο δικό της ταξίδι, στην πορεία της ζωής της είχε πέσει έξω. Ο ξεναγός της καρδιάς της τήν είχε προδώσει. Το ταξίδι των ονείρων της είχε ακυρωθεί και τώρα ζούσε μια ζωή χωρίς προορισμό, χωρίς ταξιδιωτικούς καταλόγους, χωρίς τερματικό σταθμό.
Γύρισε την κλεψύδρα πίσω στο χρόνο σε ένα τόπο που τα είχε αφήσει όλα πίσω, γιατί ο εγωισμός της δεν την άφησε να προχωρήσει μαζί του παρακάτω, γιατί φοβήθηκε τις δεσμεύσεις. Και τώρα αυτός ο εγωισμός ήταν που την είχε γονατίσει για τις επιλογές της.
Σηκώθηκε βιαστικά, πέταξε το χάρτινο ποτήρι και κατευθύνθηκε στην έκθεση βιβλίου που γινόταν στο κέντρο της πλατείας. Της άρεσε να διαβάζει βιβλία, της άρεσε που κάποιος άλλος έμπαινε στο μυαλό της και την ξεναγούσε σε φανταστικούς κόσμους και άγνωστους προορισμούς.
Πήρε στα χέρια της ένα βιβλίο και άρχισε να το ξεφυλλίζει. Στο εξώφυλλο είχε ζωγραφισμένη μια κλεψύδρα! Αυτό της τράβηξε το ενδιαφέρον να το πάρει από τον πάγκο με τα αμέτρητα βιβλία. Τα μάτια της σταμάτησαν σε μια φράση:
«Die Lieben verlieren sich nicht im Strudel des Egoismus, im Gegenteil, sie bekämpfen ihn und treten als Sieger hervor und nie als Verlierer».1
Αγάπη, εγωισμός, δύο έννοιες μέσα σε μια κλεψύδρα που ο χρόνος και οι πράξεις σου θα δείξουν σε ποιο σημείο θα σταματήσει και τί θα κυριαρχήσει στο τέλος.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και άνοιξε τα μάτια της διάπλατα, τα ρουθούνια της είχαν γεμίσει με ένα γνώριμο άρωμα και οι αναμνήσεις άρχισαν να στροβιλίζουν στο μυαλό της.
«Αποκλείεται, κάποιο λάθος θα κάνω», ψιθύρισε και συνέχισε να ξεφυλλίζει τις σελίδες του βιβλίου, μέχρι που ένα χέρι την ακούμπησε στον ώμο.
«Έλλη!»
«Αντρέα! Πώς βρέθηκες εσύ εδώ;» είπε με θαυμασμό, ενώ απορούσε αν αυτό που ζει είναι αλήθεια ή παραμύθι.
Μάλλον παραμύθι, τής ψιθύρισε το μυαλό της. Αυτά δεν γίνονται στην πραγματικότητα.
«Ήμουν σίγουρος ότι ήσουν εσύ! Ήρθα στη Βιέννη για ένα συνέδριο και είπα, αφού έχω χρόνο, να ρίξω μια ματιά στην έκθεση βιβλίου. Και απ’ ό,τι φαίνεται καλά έκανα».
«Φυσικά καλά έκανες», του είπε και τον αγκάλιασε σφιχτά προδίδοντας πόσο τον είχε ανάγκη. Όταν θέλεις κάτι τόσο πολύ… σκέφτηκε και χαμογέλασε.
«Και εμένα μου έλειψες», της είπε και χαμογέλασε κι αυτός. «Λοιπόν, κυρία μου, θα με ξεναγήσετε ή μήπως τελείωσε για σήμερα η εργασία σας;»
«Για εσάς πάντα θα είμαι στις υπηρεσίες σας, κύριε ταξιδιώτη», του είπε και του έπιασε το χέρι σφιχτά.
Ήθελε τόσα να του πει… είχε το χρόνο, είχε τη διάθεση. Πλέον είχε κάνει το πλάνο στο χάρτη του μυαλού της, είχε σχεδιάσει το νέο ταξίδι, δεν φοβόταν πια τις δεσμεύσεις. Δεν θα τον άφηνε ξανά, θα ήταν ξεναγός των ωραίων στιγμών τους με εισιτήριο την αγάπη τους.
«Die Lieben verlieren sich nicht im Strudel des Egoismus, im Gegenteil, sie bekämpfen ihn und treten als Sieger hervor und nie als Verlierer», μουρμούρισε στα γερμανικά.
«Τι σημαίνει αυτό;» της είπε.
«Σ’ αγαπώ», του απάντησε και τον αγκάλιασε σφιχτά.
Μια συνάντηση!
Μια αγάπη που δεν έχασε τον προορισμό της!
Μια κλεψύδρα που ξεκίνησε από την αρχή!


_

γράφει η Δέσποινα Γκουτζολίκα


_____

1 «Οι αγάπες δεν χάνονται στη δίνη του εγωισμού, αντίθετα τον πολεμάνε και βγαίνουνε νικήτριες και ποτέ ηττημένες».

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

14 σχόλια

14 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πανέμορφο Δέσποινα!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Μαριάνθη Πλειώνη

    Πολύ ωραίο Δέσποινα!!!!!

    Απάντηση
  3. Ανώνυμος

    Μπράβο Δεσποινάκι εξαιρετικό!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ευχαριστώ!!!

      Απάντηση
  4. Ευα

    Εξαιρετικο μπραβο!!!

    Απάντηση
  5. Μαρία

    Ποτέ δεν είναι αργά για την αγάπη.. Μπράβο Δέσποινα! Τα κέιμενά σου έχουν τη δύναμη, την απλότητα και την ευαισθησία της καθαρής ψυχής..

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Ευχαριστώ πολύ Μαρακι μου…φιλιά!!!

      Απάντηση
  6. Ανώνυμος

    Υπέροχο ταξίδεμα….. μπράβο κοριτσάκι…. καλή συνέχεια στη χώρας των ιδεών με ξεναγό τη φαντασία στο δρόμο των ονείρων….

    Απάντηση
    • Μαριλέτα

      Υπέροχο ταξίδεμα….. μπράβο κοριτσάκι….. καλή συνέχεια στη χώρα των ιδεών με ξεναγό τη φαντασία στο δρόμο των ονείρων….

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου