Κουκκίδες – κουκκίδες

10.07.2015

 

 

Στιγμές που χάνονται είναι η ζωή μου μέσα στο χρόνο…

μαύρες κουκκίδες  η μία στην άλλη ασφυκτικά κολλημένες.

Ο νους  μου γυρεύει αχτίδες να βρει από ήλιο λουσμένες

μα  η καρδιά  μου σφαλίζει τα στόρια γιομάτη από πόνο.

 

Εκείνη ορίζει… και ο νους την κοιτάει όλο απορία…

την ταρακουνά τη χτυπάει τα στόρια ανοίγει σχεδόν με μανία!!!

μα ένας της χτύπος του δείχνει  τον πόνο απ’ την απουσία

εκείνου που λείπει και δεν μπορεί να καλύψει κανενός η παρουσία.

 

Κενό το μυαλό μου έπαψε πλέον σκιές…  να παλεύει,

από ήλιους αχτίδες δεν καρτερά και ούτε γυρεύει.

Από όλα πιο δύσκολο ειν’ το μονοπάτι του συμβιβασμού…

μα πώς να αλλάξεις το απόλυτο νόημα του χωρισμού!!!

 

Κουκκίδες -κουκκίδες είναι η ζωή μου τώρα στημένη,

ακούει, βλέπει, αγαπάει, δεν ζει …και απλά περιμένει...

Ο χρόνος αργός μα η ζωή τον κύκλο της  πρέπει να κάνει…

στο τέλος να φτάσει για να φανεί της καρδιάς το λιμάνι!!!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφα δοσμένη η απόγνωση!!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Σας ευχαριστώ πολύ!!! Είναι πολύ όμορφο να μπορείς να αποσπάσεις έστω και για λίγο την προσοχή δυο τόσο αξιόλογων και εύγλωττων κυριών… ευχαριστώ.

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία με 2 διαφορετικά ποιήματα εκφράζεις το δύσκολο συναίσθημα της απουσίας. Η ποίησή σου είναι όμορφη γεμάτη συναίσθημα. Εύχομαι το λιμάνι της καρδιάς σου να δώσει τα… pixels που λείπουν για να ομορφύνει η εικόνα που βλέπεις

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Σωστά το εντόπισες Μάχη μου. Μόνο που εγώ θα έλεγα, της “απόλυτης απουσίας”.
      Το λιμάνι της καρδιάς μου δυστυχώς δεν θα το βρω ποτέ ή τουλάχιστον δεν θα το βρω εδώ… Ίσως κάποτε… και σε μια άλλη διάσταση.
      Δυστυχώς το έχασα για πάντα πριν από επτά χρόνια όταν έχασα και τον “υπέροχο” γιό μου…
      Οι κουκίδες είναι η πρώτη μου αποπήρα για να τον βρω… να τον αγγίξω. Έγραφε εκείνος και διαβάζοντας αυτά που άφησε πίσω του, προσπάθησα να βρω σημείο συνάντησης με την ψυχή του. Από τότε φυσικά, υπάρχουν μικροί προορισμοί στη ζωή μου, που μου τους προσφέρει η υπέροχη οικογένεια μου. Όμως για λιμάνι… ούτε λόγος…
      Αυτή τη στιγμή και μετά από αυτό που έγραψα αναρωτιέμαι. Πρέπει να κάνω άλλη ανάρτηση ή σας μαυρίζω την ψυχή με όσα γράφω;
      Με εκτίμηση Σοφία Ντούπη

      Απάντηση
      • Μάχη Τζουγανάκη

        Αγαπητή Σοφία, να μη σταματήσεις ποτέ να γράφεις και να εκφράζεσαι με την ποίησή σου. Τα αληθινά συναισθήματα είναι που κάνουν την ποίηση καθρέφτη όμορφο που βλέπουμε όλοι οι υπόλοιποι μικρές αντανακλάσεις μας. Η απώλεια που περιγράφεις είναι μη υποφερτή. Η υπόλοιπη όμως οικογένεια που περιγράφεις είναι κι αυτή ένα όμορφο λιμάνι ικανό να δίνει δύναμη και χαρές.

        Μη σταματήσεις να μας δίνεις την ψυχή σου…

        Απάντηση
        • Σοφία Ντούπη

          Ευχαριστώ!!!

          Απάντηση

Υποβολή σχολίου