Στιγμές που χάνονται είναι η ζωή μου μέσα στο χρόνο…

μαύρες κουκκίδες  η μία στην άλλη ασφυκτικά κολλημένες.

Ο νους  μου γυρεύει αχτίδες να βρει από ήλιο λουσμένες

μα  η καρδιά  μου σφαλίζει τα στόρια γιομάτη από πόνο.

 

Εκείνη ορίζει… και ο νους την κοιτάει όλο απορία…

την ταρακουνά τη χτυπάει τα στόρια ανοίγει σχεδόν με μανία!!!

μα ένας της χτύπος του δείχνει  τον πόνο απ’ την απουσία

εκείνου που λείπει και δεν μπορεί να καλύψει κανενός η παρουσία.

 

Κενό το μυαλό μου έπαψε πλέον σκιές…  να παλεύει,

από ήλιους αχτίδες δεν καρτερά και ούτε γυρεύει.

Από όλα πιο δύσκολο ειν’ το μονοπάτι του συμβιβασμού…

μα πώς να αλλάξεις το απόλυτο νόημα του χωρισμού!!!

 

Κουκκίδες -κουκκίδες είναι η ζωή μου τώρα στημένη,

ακούει, βλέπει, αγαπάει, δεν ζει …και απλά περιμένει...

Ο χρόνος αργός μα η ζωή τον κύκλο της  πρέπει να κάνει…

στο τέλος να φτάσει για να φανεί της καρδιάς το λιμάνι!!!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!