Κουκκίδες – κουκκίδες

10.07.2015

 

 

Στιγμές που χάνονται είναι η ζωή μου μέσα στο χρόνο…

μαύρες κουκκίδες  η μία στην άλλη ασφυκτικά κολλημένες.

Ο νους  μου γυρεύει αχτίδες να βρει από ήλιο λουσμένες

μα  η καρδιά  μου σφαλίζει τα στόρια γιομάτη από πόνο.

 

Εκείνη ορίζει… και ο νους την κοιτάει όλο απορία…

την ταρακουνά τη χτυπάει τα στόρια ανοίγει σχεδόν με μανία!!!

μα ένας της χτύπος του δείχνει  τον πόνο απ’ την απουσία

εκείνου που λείπει και δεν μπορεί να καλύψει κανενός η παρουσία.

 

Κενό το μυαλό μου έπαψε πλέον σκιές…  να παλεύει,

από ήλιους αχτίδες δεν καρτερά και ούτε γυρεύει.

Από όλα πιο δύσκολο ειν’ το μονοπάτι του συμβιβασμού…

μα πώς να αλλάξεις το απόλυτο νόημα του χωρισμού!!!

 

Κουκκίδες -κουκκίδες είναι η ζωή μου τώρα στημένη,

ακούει, βλέπει, αγαπάει, δεν ζει …και απλά περιμένει...

Ο χρόνος αργός μα η ζωή τον κύκλο της  πρέπει να κάνει…

στο τέλος να φτάσει για να φανεί της καρδιάς το λιμάνι!!!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Σπαράγματα καθημερινής ενημέρωσης

Φειδίας και ζωφόρος του Παρθενώνα   Δύο αιώνες βίαιης αποκοπής το μέλλον μια αρχαίας άγνωστης χώρας Άγνωστος ο πλαστουργός Φειδίας ανύπαρκτος ο Παρθενώνας   Ο Δυτικός πολιτισμός λησμόνησε την μήτρα του τη χρήση των Μουσείων ως χώρων αφιερωμένων στις Μούσες   Ελληνίδες...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφα δοσμένη η απόγνωση!!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Σας ευχαριστώ πολύ!!! Είναι πολύ όμορφο να μπορείς να αποσπάσεις έστω και για λίγο την προσοχή δυο τόσο αξιόλογων και εύγλωττων κυριών… ευχαριστώ.

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία με 2 διαφορετικά ποιήματα εκφράζεις το δύσκολο συναίσθημα της απουσίας. Η ποίησή σου είναι όμορφη γεμάτη συναίσθημα. Εύχομαι το λιμάνι της καρδιάς σου να δώσει τα… pixels που λείπουν για να ομορφύνει η εικόνα που βλέπεις

    Απάντηση
    • Σοφία Ντούπη

      Σωστά το εντόπισες Μάχη μου. Μόνο που εγώ θα έλεγα, της “απόλυτης απουσίας”.
      Το λιμάνι της καρδιάς μου δυστυχώς δεν θα το βρω ποτέ ή τουλάχιστον δεν θα το βρω εδώ… Ίσως κάποτε… και σε μια άλλη διάσταση.
      Δυστυχώς το έχασα για πάντα πριν από επτά χρόνια όταν έχασα και τον “υπέροχο” γιό μου…
      Οι κουκίδες είναι η πρώτη μου αποπήρα για να τον βρω… να τον αγγίξω. Έγραφε εκείνος και διαβάζοντας αυτά που άφησε πίσω του, προσπάθησα να βρω σημείο συνάντησης με την ψυχή του. Από τότε φυσικά, υπάρχουν μικροί προορισμοί στη ζωή μου, που μου τους προσφέρει η υπέροχη οικογένεια μου. Όμως για λιμάνι… ούτε λόγος…
      Αυτή τη στιγμή και μετά από αυτό που έγραψα αναρωτιέμαι. Πρέπει να κάνω άλλη ανάρτηση ή σας μαυρίζω την ψυχή με όσα γράφω;
      Με εκτίμηση Σοφία Ντούπη

      Απάντηση
      • Μάχη Τζουγανάκη

        Αγαπητή Σοφία, να μη σταματήσεις ποτέ να γράφεις και να εκφράζεσαι με την ποίησή σου. Τα αληθινά συναισθήματα είναι που κάνουν την ποίηση καθρέφτη όμορφο που βλέπουμε όλοι οι υπόλοιποι μικρές αντανακλάσεις μας. Η απώλεια που περιγράφεις είναι μη υποφερτή. Η υπόλοιπη όμως οικογένεια που περιγράφεις είναι κι αυτή ένα όμορφο λιμάνι ικανό να δίνει δύναμη και χαρές.

        Μη σταματήσεις να μας δίνεις την ψυχή σου…

        Απάντηση
        • Σοφία Ντούπη

          Ευχαριστώ!!!

          Απάντηση

Υποβολή σχολίου