Ημέρα Δεύτερη, κατά σειρά η τρίτη από το τέλος
Ώρα πρώτη πρωινή, λίγο πριν το ξημέρωμα μιας νέα σελήνης

Καιρός βροχερός, με λίγο από καλοκαιρινές μπόρες χαράς
Θάλασσα παράφρων ήρεμη και ασάλευτα φουρτουνιασμένη

Ομίχλη παντού, φωτίζει τα πιο δύσβατα μονοπάτια
Καθαρό βοριαδάκι κουβαλά τις μυρωδιές του νότου

Κύκλος η ζωή, μιας ευθείας γραμμής
Τέλος αρχής και παύση ροής

Κάθε δεύτερο συνεχόμενο βράδυ, τυχαίου μήνα και χρονιάς
Βγαίνεις για ψάρεμα στα ανοιχτά της πιο κοντινής πλατείας

Επιστρέφεις στο άδειο σπίτι χαρούμενος
Γεμάτος ψύλλους, με άδειο στομάχι και παγωμένη καρδιά

Στολίζεις την μοναξιά σου με λαμπάκια μιας χρήσης
Αγορασμένης μπαλαντέζας, χωρίς εγγύηση επιστροφής

Σου έμειναν μόνο δύο χρόνια να σκεφτείς δυνατά
Επισκέφτηκες όλους τους γνωστούς σου άγνωστους

Έβγαλες τα ρούχα από τις βαλίτσες και μπήκες
Τώρα ήσουν έτοιμος να αποκοιμηθείς

Τελευταία στιγμή πετάχτηκες όρθιος
Τρόμαξες! Ξέχασες να κλειδώσεις πριν πετάξεις το κλειδί

Τόσα χρόνια, τόσες άκυρες προετοιμασίες πήγαν χαμένα
σκούπισε τα δάκρυα, αμελητέα ποσότητα είσαι μιας ανούσιας ζωής

 

_

γράφει η Erina Espiritu

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!