Λέων με ωροσκόπο Καρκίνο

29.10.2015

 

 

Το πρωτοβρόχι με βρήκε να περιμένω σε μια γωνία μαζεμένη . Τα σπασμένα πλακάκια από το πεζοδρόμιο γεμίζανε με νερά στις λακκούβες που κάνανε και η εφημερίδα που είχα βάλει πάνω στο κεφάλι, είχε ήδη αρχίσει να μουλιάζει. Κοίταζα το απέναντι πεζοδρόμιο με το πλατύ προστατευτικό μπαλκόνι του σπιτιού από πάνω. Οι περισσότεροι περαστικοί μαζεύτηκαν εκεί. Κι εγώ απέναντι. Στο γκρεμισμένο χαμόσπιτο.

Πώς τα κατάφερα πάλι; Αναρωτιόμουν. Πάντα ενάντια στο κύμα. Λες και το έχω βάλει στοίχημα με κάποιον. Ίσως και να το έχω βάλει «σε κάποια άλλη ζωή» που λέει και ο Πέτρος, ο φίλος των πνευμάτων, κοινώς ένας θεότρελος φίλος μου και τώρα να, το λούζομαι. Προς το παρόν βέβαια, λούζομαι τη μαυρίλα από τα γράμματα της εφημερίδας. Ολόκληρη η κρίση πάνω στο κεφάλι μου. Λουκέτα μαγαζιών, εκλογές και πολιτικοί τσακωμοί, μπερδεμένα στα μαλλιά μου. Άλλος ένας λόγος να κάθομαι με τις ώρες με τη χτένα να ξεμπλέκω τους κόμπους στα μαλλιά. 

Τον κόμπο τον άλλον που έχω στο λαιμό και εκείνον τον μεγάλο στην καρδιά να δω ποια χτένα μπορεί να μου ξεμπλέξει, σκέφτομαι, αλλά στο νου μου έρχεται αμέσως η φιλενάδα η Σοφία με τις σοφίες της και σωπαίνω. Σαν ηχώ μέσα στο άδειο ερείπιο ακούγεται να μου λέει «Σημασία φιλενάδα έχει να χαίρεσαι τα δευτερόλεπτα. Κόμποι και αηδίες. Δε ζεις φιλενάδα μου. Δε ζεις». Ολοζώντανη μέσα στο ρυτιδιασμένο κτίριο τη βλέπω να καπνίζει το τσιγάρο της, αφήνοντας δαχτυλίδια καπνού να πλανιόνται στον αέρα μαζί με τις φιλοσοφίες της. Μπα σε καλό σου… ως εδώ μου ήρθε η καπνίλα! Δε μου φτάνει τούτο το σημερινό μπουγέλο!

Συννεφιά έδειχνε αυτό το μαραφέτι, λέω και κοιτάζω το κινητό. Κοίτα το! Ακόμα και τώρα, για συννεφιά μιλάει. Βρε μπας και είναι μόνο από πάνω μου τούτο το σύννεφο; «Είσαι και λίγο γκαντέμω ρε φιλενάδα» όπως λέει και ο Κωστής, ο αστρολόγος της παρέας. «Πτυχίο στην αστρολογία» μου είχε πει όταν είχαμε συστηθεί και κόντεψε να μου βγει το κρασί από τη μύτη. Άκου πτυχίο! Η θύμηση εκείνης της συνάντησης μου προκαλεί ένα γλυκό γέλιο. Πώς γίναμε φίλοι κανείς δεν ξέρει. Άρχισε και μου έλεγε κάτι ασυναρτησίες για ανάδρομους πλανήτες και εγώ γέλαγα και τον ειρωνευόμουν. Κι εκείνος να επιμένει πως φταίει ο ωροσκόπος που έχω στον Σκορπιό που με κάνει τόσο καυστική. Μα όταν θα συναντήσω Λέων με ωροσκόπο στον Καρκίνο θα βρω λέει τον έρωτα της ζωής μου και θα καλμάρει ο σαρκαστικός εαυτός μου. Να δεις που για αυτό μείναμε φίλοι, λέω. Ενδόμυχα πάντα πίστευα ότι μόνη μου αποκλείεται να εντοπίσω τον οποιονδήποτε Λέοντα ή μη. Και όσο να ναι ο Κωστής, μου έδινε μια σιγουριά ακατανόμαστη. Τη σιγουριά των ζωδίων. Και ας μην χώνεψα ποτέ τι πάει να πει ωροσκόπος και μοίρα που καθορίζεται από δαύτον.

Η βροχή συνεχίζει και εγώ πλέον έχω γίνει το ασχημόπαπο του παραμυθιού που το βρήκε η κακοκαιρία σαν πήγε και ξεμοναχιάστηκε αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο. Μία από τις χιλιάδες διασκευές ετούτου του παραμυθιού που εντοπίζω κατά καιρούς στο βιβλιοπωλείο που εργάζομαι. Μόνο το τέλος δεν αλλάζει. Το ασχημόπαπο εξελίσσεται σε έναν όμορφο κύκνο. Τέλος. Ευτυχώς ετούτη η τελευταία σελίδα με κάνει να αισιοδοξώ. Δίνει μια δικαίωση. Τη δική μου δικαίωση. Κάτω από τους κόμπους των μαλλιών, πίσω από τον σαρκαστικό ωροσκόπο Σκορπιό και ό,τι άλλο θες, είμαι εγώ. Θα βρεθώ κάποια στιγμή στο μπουλούκι των κύκνων και θα αναφωνήσουν όλοι μαζί «πού ήσουν τόσο καιρό βρε κυκνάκι!» και θα πετάξω την όποια πανοπλία και θα κουνήσω περήφανα τα φτερά μου.

Ναι λοιπόν. Είμαι ένας κύκνος, λέω δίπλα στο γκρεμισμένο σπίτι. Βλέπω τη Σοφία να γελά ανάμεσα στα χορταριασμένα θεμέλια και τον Πέτρο να φωνάζει ξεκαρδισμένος «σε μια άλλη ζωή φιλενάδα, λίγο πριν γίνεις χαρωπό κοάλα». «Κι εσύ τέκνο Βρούτε;», ρωτάω τον Κωστή που χαχανίζει στο τηλέφωνο που έχω επικίνδυνα σηκώσει προσπαθώντας με χίλια ζόρια να μην το βρέξω και εκείνο με την καταιγίδα. «Ε ναι βρε φιλενάδα. Αφού σου το ‘πα, σήμερα δεν είναι η μέρα σου. Απέφυγε τα extreme sports κι εσύ μου βγήκες με το τιραντέ φουστάνι, σαν την Βουγιουκλάκη, εν μέσω φθινοπώρου!!». Προσπαθώ να μη θυμώσω αλλά εντάξει εδώ που τα λέμε δε μπορώ. Είναι ετούτοι οι φίλοι, σκέφτομαι, που κάνουν το ερείπιο του εαυτού μου να λάμπει σαν πολυτελής βίλα. Με ωροσκόπο Σκορπιό ή μη και τα συναφή, είμαι η φίλη ετούτων των υπέροχων πλασμάτων που με κάνουν να αναπνέω στην άχαρη πόλη που ζω.

Στο απέναντι πεζοδρόμιο, έχω γίνει θέα. Χαχανίζω έχοντας βγάλει την εφημερίδα από πάνω μου, κοιτάζοντας τον γκρίζο ουρανό γευόμενη τις σταγόνες της βροχής έχοντας καταφέρει να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν πίνει κάποιο δηλητήριο! Ωραίο το συναίσθημα, να πετάς τις φυλλάδες της κρίσης στα βρωμόνερα και να αφήνεσαι στα απρόοπτα της φύσης! Μπορεί να μην έγινα κύκνος, αλλά έγινα σίγουρα η νέα ατραξιόν του γκρεμισμένου σπιτιού.

Τότε, ένας νέος, βγαλμένος από τον κινηματογράφο του ’70, διασταύρωση Αλεξανδράκη με Χορν με πλησίασε. «Έρχομαι από το απέναντι πεζοδρόμιο» μου είπε. «Εκεί ήταν στεγνά και βαρετά» συνέχισε γελώντας και μου έκλεισε το μάτι.

Λέων με ωροσκόπο Καρκίνο. Άντε να το πεις στον Κωστή τώρα…! 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

16 σχόλια

16 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Μάχη μου όμορφο πολύ το κείμενο σου!!!
    Οι εικόνες σου ολοζώντανες! Ειλικρινά είχα την αίσθηση πως στεκόμουν κι εγώ κάτω απ’ το υπόστεγο.

    Καλό βράδυ!!!

    Απάντηση
  2. ΛέναΜαυρουδή Μούλιου

    Προσωπικά δεν πιστεύω στα ζώδια, Ίσως να πιστεύω στην Τύχη και τις παρατρεχάμενές της, (”Συμπτώσεις”τις λέμε οι άνθρωποι). Έτσι και σου στήσουν καρτέρι, είτε για καλό είτε για κακό, μωρέ δεν τους γλυτώνεις με καμία Κυβέρνηση.Καλή ώρα σαν το τέλος της ιστορίας, που εύχομαι ΣΤΗΝ ΗΡΩΙΔΑ να έχει καλή συνέχεια…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Να στε καλά! Τα μετέφερα και στην ηρωίδα μου και σας ευχαριστεί! Ούτε αυτή τα πάει καλά με τα ζώδια αλλά όσο να ναι έχουν την πλάκα τους! Μη χαλάσει και το χατίρι του Κωστή!

      Απάντηση
  3. drmakspy

    Βγάζει μια τρυφερότητα το κείμενό σου… Πολύ γλυκιά ιστορία. Όμορφο σκάρωμα της μοίρας (και δικό σου)…

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Εδώ φαίνεται πως η τύχη πάει να παρει άλλη στροφή ..έστω και μουσκεμένη…αν και εγω επίσης δεν πιστεύω στα ζώδια πιστέυω ομως στα ασχημόπαπα και μου αρέσουν γιατι δεν χάνουν την ελπίδα, που τους δινει η όμορφη ψυχή της πως θα γινουν κύκνοι ανεξαρτήτως ζωδίων 😉 Eύγε Μάχη μου για την όμορφη, γλυκια και αισιόδοξη ιστορία σου!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Να γράφουμε που και που κάτι πιο αισιόδοξο Άννα μου! Να παίρνουν θάρρος και τα αβγαλτα κυκνακια!

      Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Όμορφη ιστορία γραμμένη με μεράκι και φωτογραφικό ρεαλισμό!!!!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σας. Χαίρομαι που είδατε την πραγματικότητα που περιγράφω να εξελίσσεται φωτογραφικά. Εξάλλου, η αποτύπωση της πραγματικότητας είναι συνήθως και ο πιο βασικός στόχος των ιστοριων μου…

      Απάντηση
  6. erina espiritu

    Σχεδόν βράχηκα, σχεδόν μύρισα τον καπνό απ’ το τσιγάρο… σχεδόν πίστεψα ότι γίνονται και θαύματα!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ιδίως το τελευταίο με κάνει να χαίρομαι περισσότερο Ερίνα μου! Αν καταφέρω να σου αφαιρέσω και το…σχεδόν…θα χοροπηδάω από τη χαρά μου! Καλή σου μέρα…και καλό μας Σαββατοκύριακο…έρχεται!!!

      Απάντηση
  7. Βάσω Αποστολοπούλου

    “«Έρχομαι από το απέναντι πεζοδρόμιο» μου είπε. «Εκεί ήταν στεγνά και βαρετά»”
    Όταν κάποιες “ασήμαντες” και “αδιάφορες” λέξεις σου κλείνουν το μάτι γεμάτες νόημα!
    Πολύ πετυχημένο, Μάχη μου!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σας ευχαριστώ πολύ! Καλό μας Σαββατοκύριακό με τέτοιες παιχνιδιάρικες λέξεις 😉

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου