τοβιβλίο.net

Select Page

Λεκές

Λεκές

Έψαχνα καιρό την αλήθεια. Πίσω από κάτι χαλασμένα ξυπνητήρια γύριζα το μοχλό να κουρδίσει ο χρόνος. «Ψιτ! Ξύπνα με όταν ανθίσει ο τόπος, ναι;» σ’ το είπα δυο φορές. Μία από μέσα μου, και μια απ’ έξω μου. Έψαχνα καιρό την αλήθεια. Μέσα στους σκουπιδοτενεκέδες της γειτονιάς μαζί με κάτι αλητόγατες. Φοβήθηκαν πως θα τους φάω την τροφή. Τα χέρια μου ανακάτευαν τις σακούλες. «Τι είσαι; Τι τρως; Τι πετάς; Τι δεν αντέχεις;» μονολογώ σαν εκείνη την τύπισσα της γειτονιάς με την κόκκινη ρόμπα και τις μπλε βελούδο παντόφλες. Έψαχνα καιρό την αλήθεια. Άνοιγα το κουτί και πάταγα με βία το κοντρόλ. Από κανάλι σε κανάλι δίχως ήχο. «Καλσόν που αδυνατίζει και μάσκα που σκοτώνει τη φθορά. Χαμογελάστε με δόντια αστραφτερά και σαπίστε τον έρωτα» ρουφάω με το τσιγάρο. Έψαχνα καιρό την αλήθεια. Μέσα στα ψηφία που μας φυλάκισαν. Ένα για μένα ένα για σένα ένα για τον διπλανό. «Πώς νιώθεις; Τι σου αρέσει; Τι σε στεναχωρεί; Πού θα πας; Τι θα δεις; Θα γίνουμε φίλοι; Εραστές; Άγνωστοι;» επίμονα ρωτά κάποια που μου μοιάζει πιστό αντίγραφο άψυχο, ωραιότερο από το είδωλο του καθρέφτη. Μια σέλφι κι άλλη μια από ψηλά να κόβει και δυο τρία φίλτρα στην σειρά για να θαυμάσει το αχόρταγο κοινό.  Έψαχνα καιρό την αλήθεια. Πίσω από εσένα. Πίσω από εμένα. Γίναμε εκείνοι οι διάφανοι. Σαν τα ποτήρια του πάρτι τα πλαστικά που τσαλακώνεις άχρηστα στο τέλος. Χωρίς γυαλάδα. Καμιά φορά σαν μας ψάχνω, λέω πως ήμασταν κάποτε σε εκείνα τα χρωματιστά σελοφάν χειροποίητο γλυκό για μια επίσκεψη της Κυριακής, για μια γιορτή. «Ωραίο το γλυκό σας. Ταιριάζει με το τραπεζομάντηλο και τον καινούριο σας λεκέ».

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

1 σχόλιο

  1. Ε.Λ

    Καυστική η γραφή σας,καταπέλτης.Μαρτυρά ένα νεκρό σημείο(στη ζωή σας;) όπου ο χρόνος σταμάτησε και άρχισε να μετρά ξανά.Από το τότε προς τα πίσω,από το σημείο μηδέν και δώθε,δεν ξέρω.Είμαστε τα σοφά γεννήματα του πόνου και θα τον αναγεννάμε μέχρι το εγκόσμιο
    τέλος,όπου ο λεκές του χρόνου θα εξαφανιστεί και ο πόνος θα σβήσει.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Λογοτεχνικοί διαγωνισμοί

Εκπαιδευτικό υλικό

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος