Κάπου στη Γη, 20χχ

Αγάπη μου,

Σου υποσχέθηκα μια ζωή χωρίς πόνο. Σου υποσχέθηκα να σε κάνω να χαμογελάς, μα ετούτο το άθλιο γράμμα μου, όταν θα φτάσει στα χέρια σου θα σε κάνει να κλάψεις με λυγμούς. Τόσο ανίκανος στάθηκα να σου προσφέρω ευτυχία . Δε μπορώ καν να φανταστώ τις γραμμές που θα σχηματίσει με τούτους τους λυγμούς το πρόσωπό σου. Το σώμα σου να πέφτει ανήμπορο στο κρεβάτι τρέμοντας. Ανίκανος, ναι.  Αυτό θα πω σε όλους να σου πουν κι ας φωνάζουν απόψε όλοι οτι είμαι λέει γενναίος και ήρωας.

Ήρωας! Τι ήρωας; Ηρωικός θάνατος θα πουν, για να σκεπάσουν τη ντροπή του πολέμου. Όχι, καθόλου ήρωας δεν υπήρξα Έλσα αγάπη μου. Σκότωσα καμιά δεκαριά νέα παλληκάρια σαν κι εμένα, που κι εκείνα αφήνανε πίσω τους αγάπες σαν κι αυτήν, τη δική μας. Τι νόημα έχει ετούτος ο ηρωισμός;  Τούτος ο πόλεμος είναι ψεύτικος. Όπως όλοι πλέον. Αποφάσεις και αποφάσεις έχουνε παρθεί κι εμείς στρατιωτάκια δειλά άπληστων αφεντάδων. Να σκοτωνόμαστε για να κατεβαίνουν και να ανεβαίνουν οι σημαίες και να μπερδεύουν τα όρια της γης, να φτιάχνονται χωράφια και χωράφια, κόσμοι και κόσμοι, που ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε κανένας από εμάς, θα περπατήσει ποτέ. Μονάχοι στον κόσμο αυτό αγάπη μου. Μονάχοι είμαστε. Και κανείς δε μας μαθαίνει να αγαπιόμαστε. Μονάχα να σκοτώνει ο ένας το άλλον. Ήρωας…λέω και γελάω και μόνος μου, τώρα που σβήνει το καντήλι μου.

Συγχώρεσέ με που φεύγω απόψε. Συγχώρεσέ με που δεν τα κατάφερα να γυρίσω κι ας σου το υποσχέθηκα σε εκείνο το τρένο. Συγχώρεσέ με, που θα με φέρουν ολόασπρο και ματωμένο. Άψυχο κορμί,  με σημαίες και παράσημα.  Μην τα κρατήσεις ψυχή μου. Δεν είμαι εγώ όλα τούτα τα σπουδαία, όπως λένε. Κράτα μόνο τις αναμνήσεις μας. Τις φεγγαράδες στο ποτάμι μας, τους ψιθύρους για να μη μας ακούσει η μάνα σου, το πρώτο μας φιλί με τη γάτα να νιαουρίζει από πάνω μας στον πλάτανο.

Μη μου κλάψεις πολύ. Αν ο Θεός με κάνει άγγελό σου, όπως θα του ζητήσω, δε θα αντέχω να σε βλέπω να κλαις σα θα στέκομαι δίπλα σου να σε προσέχω. Κάντο για χάρη μου και μάγκωσε τα δάκρυα. Διώξε τα. Αντάλλαξέ τα με χαμόγελα. Ελευθέρωσε τον πόνο σου, στο ποτάμι που σε πρωτοείδα να κολυμπάς. Με αυτήν την εικόνα θα φύγω απόψε καρδιά μου. Με εσένα να λάμπεις μέσα στα νερά. Να χτυπάς τα πόδια σου και να ερωτεύονται τα ψάρια, να χαμογελούν τα νούφαρα, να χοροπηδούν τα βατράχια χαρούμενα.

Δεν αντέχω άλλο καρδιά μου, θα ξεκουραστώ. Ο Πέτρος  θα σου δώσει το γράμμα που τον έβαλα να γράψει. Μου υποσχέθηκε οτι δε θα φύγει από κοντά σου μέχρι να είναι σίγουρος οτι είσαι καλά. Υποσχέσου μου κι εσύ, πως θα βρεις εκείνα τα θαύματα της ζωής και εκείνους τους αντι ήρωες, για να συνεχίσεις τη ζωή σου με χαμόγελο.

Να ξέρεις πως σε αγάπησα, όσο δεν αγάπησα τίποτα στον κόσμο, όσο δεν πήγαινε άλλο η καρδιά μου.  Ψυχή μου, θα σε βρω στον Παράδεισο. Ακόμα και αν με εξορίσουν στην Κόλαση για όλους ετούτους τους σπουδαίους ηρωισμούς μου, τους αγγέλους θα παρακαλέσω  χρόνια μετά σαν ανέβεις και γίνεις δική τους, να αφήσουν μια πόρτα ανοιχτή έστω για λίγο να γευτώ την ολόλευκη αγκαλιά σου, να ζητήσω τη δική σου συγχώρεση…

Δικός σου παντοντινά,

Αντρέας

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!