Λευκό και Γαλάζιο

21.10.2014

 

 

Χιλιάδες αποχρώσεις δύουν και ανατέλλουν
στον αέναο κύκλο της ζωής.  

Μα μονάχα δυο χρώματα στολίζουν
Θάλασσα και Ουρανό:
Λευκό και Γαλάζιο.

Αντιθέσεις ζωής, που σμίγουν με αρμονία
σε ένα παράλογο σύμπαν.

Γαλάζιος καμβάς με πινελιές
από εκφάνσεις της πιο αθώας απόχρωσης της πλάσης,
που τόσο περίτεχνα φθείρει τη φύση.

Σύννεφα, γλάροι και κύματα
συντροφεύουν τη Θαλασσινή αύρα και το Ουράνιο πνεύμα
σε ταξίδι με φόντο το απέραντο πέλαγος.

Σύννεφα, γλάροι και κύματα
πλανεύουν σα σειρήνες στο Αιγαίο Θαύματα και Όνειρα
σε ταξίδι αναζήτησης ξεχασμένων νησιών πάνω στο χάρτη. 

 

_

γράφει η Μαρία Θωμάδη

 

Η Μαρία Θωμάδη γεννήθηκε στη Χίο το 1993. Διανύει το τελευταίο έτος των σπουδών της στο τμήμα Λογοθεραπείας στα Ιωάννινα. Τα τελευταία 6 χρόνια ασχολείται ερασιτεχνικά με την ποίηση, με συμμετοχή σε αρκετούς Λογοτεχνικούς Διαγωνισμούς. Έχει αποσπάσει επαίνους και ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε δύο ποιητικές συλλογές. Αν η ποίηση είχε όνομα θα την έλεγε Ελπίδα και αν ήταν εποχή θα ήταν η άνοιξη. Ένα ανοιξιάτικο και ελπιδοφόρο ταξίδι, με δημιουργία και μεράκι. Αγαπημένος της ποιητής είναι ο «Αλεξανδρινός» Κωνσταντίνος Καβάφης.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Αντιθέσεις ζωής, που σμίγουν με αρμονία
    σε ένα παράλογο σύμπαν”

    Διότι εκεί βρίσκεται η αρμονία κι η ομορφιά – στην αντίθεση!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου