Λευκό και Γαλάζιο

Δημοσίευση: 21.10.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Χιλιάδες αποχρώσεις δύουν και ανατέλλουν
στον αέναο κύκλο της ζωής.  

Μα μονάχα δυο χρώματα στολίζουν
Θάλασσα και Ουρανό:
Λευκό και Γαλάζιο.

Αντιθέσεις ζωής, που σμίγουν με αρμονία
σε ένα παράλογο σύμπαν.

Γαλάζιος καμβάς με πινελιές
από εκφάνσεις της πιο αθώας απόχρωσης της πλάσης,
που τόσο περίτεχνα φθείρει τη φύση.

Σύννεφα, γλάροι και κύματα
συντροφεύουν τη Θαλασσινή αύρα και το Ουράνιο πνεύμα
σε ταξίδι με φόντο το απέραντο πέλαγος.

Σύννεφα, γλάροι και κύματα
πλανεύουν σα σειρήνες στο Αιγαίο Θαύματα και Όνειρα
σε ταξίδι αναζήτησης ξεχασμένων νησιών πάνω στο χάρτη. 

 

_

γράφει η Μαρία Θωμάδη

 

Η Μαρία Θωμάδη γεννήθηκε στη Χίο το 1993. Διανύει το τελευταίο έτος των σπουδών της στο τμήμα Λογοθεραπείας στα Ιωάννινα. Τα τελευταία 6 χρόνια ασχολείται ερασιτεχνικά με την ποίηση, με συμμετοχή σε αρκετούς Λογοτεχνικούς Διαγωνισμούς. Έχει αποσπάσει επαίνους και ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε δύο ποιητικές συλλογές. Αν η ποίηση είχε όνομα θα την έλεγε Ελπίδα και αν ήταν εποχή θα ήταν η άνοιξη. Ένα ανοιξιάτικο και ελπιδοφόρο ταξίδι, με δημιουργία και μεράκι. Αγαπημένος της ποιητής είναι ο «Αλεξανδρινός» Κωνσταντίνος Καβάφης.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Αντιθέσεις ζωής, που σμίγουν με αρμονία
    σε ένα παράλογο σύμπαν”

    Διότι εκεί βρίσκεται η αρμονία κι η ομορφιά – στην αντίθεση!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου