Λόγια…του αυτοκινήτου

24.02.2016

travel_car

-Κώστα το δυναμώνεις;

-Καλά δεν είναι τόσο;

-Γιατί είναι καλά;

-Τι εννοείς; Τα αυτάκια μου δεν τα λυπάσαι; Το κεφάλι μου; Την ηρεμία μου;

-Όλα αυτά γιατί θέλω δυο σκάλες παραπάνω;

-Μα εσύ δε θες δυο σκάλες, εσύ ασανσέρ θέλεις!

-Θα τελειώσει το τραγούδι και ακόμα θα μουρμουράς χριστιανέ μου!

-Ώχουυυυυ, δε γλιτώνω από τη μουρμούρα σου. Ορίστε να! Καλά είσαι έτσι; Εεεεεεεεεεεεεεεε;

-Γιατί φωνάζεις χριστιανέ μου;

-Γιατί δεν ξέρω αν πλέον μπορείς να ακούσεις κάτι πέρα από δαύτην τη μουσική

-Αμάν βρε Κώστα μου, αμάν!

-Τι αμάν ρε Καίτη; Τι αμάν;

-Ε μα λίγο ρομαντισμό δε διαθέτεις βρε παιδί μου;

-Ρομαντισμός η κώφωσή μου; Ε όχι Καιτούλα μου δεν είμαι διόλου ρομαντικός αν το θέτεις έτσι.

-Ναι γιατί είσαι αλλιώς…

-Καιτούλα φιρί φιρί το πας. Γιατί μου τη λες βρε Καίτη ε;

-Ε μα… εδώ παίζει το πιο αγαπησιάρικο τραγούδι της εποχής και εσύ το λιβανίζεις. Αντί να απλώσεις λίγο το κουλό σου και να με αγκαλιάσεις!

-Τι λες βρε Καίτη! Οδηγώ τόση ώρα και εσύ μου θες και αγκαλιές; Να σκοτωθούμε θες;

-Σιγά βρε Κώστα σιγά! Κάποτε οδηγούσες με το ένα χέρι και το άλλο δεν το ξεκολλούσες από το πόδι μου!

-Εμ, τότε πάλευα ο χριστιανός μπας και με αφήσεις να πιάσω και τίποτε άλλο!

-Α! Δηλαδή τώρα που τα έπιασες όλα πάει ε; Ως εκεί φτάνει δηλαδή ο «ρομαντισμός» σου!

-Όχι, ως εκεί φτάνει πλέον το τύμπανό μου. Να χαμηλώσω τώρα; Τέλειωσε το τραγούδι σου!

-Τέλειωσε; Ορίστε ορίστε! Μιλάς τόση ώρα με την αγριοφωνάρα σου και έχασα όλο το τραγούδι! Τι κατάλαβες, ε τι κατάλαβες;

-Τίποτα δεν κατάλαβα. Χρόνια τώρα το χώνεψα ότι απλά πρέπει να σε ακούω. Το να καταλαβαίνω κιόλας είναι πολυτέλεια.

-Σταμάτα τώρα το αυτοκίνητο! Σταμάτα!

-Τι λες βρε Καίτη μέσα στην Εθνική Οδό;

-Κώστα, σταμάτα γιατί θα ανοίξω τώρα την πόρτα!

-Έλα βρε Καίτη ηρέμησε! Πλάκα σου έκανα!

-Πλάκα μου κάνεις χρόνια τώρα. Μα δε γελάω. Έπαψα να γελάω!

-Τι λες βρε Καίτη, πριν λίγο δε γελάγαμε που σχολιάζαμε τη νέα γκόμενα του γιου μας;

-Είδες; Μόνο τα παιδιά μας, μου δίνουν πλέον χαρά!

-Ορίστε;

-Σταμάτα!

-Άσε κορίτσι μου την πόρτα ήσυχη. Ορίστε ορίστε θα κάνω στην άκρη, περίμενε ντε!

-Πώς με είπες;

-Κορίτσι μου.

-Κώστα μου…

-Τι είναι πάλι;

-Είμαι μπαμπόγρια πλέον και εσύ μες λες κορίτσι σου…

-Αφού είσαι το κορίτσι μου βρε χαζή!

-Άκου Κώστα! Το ξαναβάλαν το τραγούδι μου! Δεν το πιστεύω! Τι τύχη!

-Τι τύχη βρε μπαμπόγριά μου; CD είχα τόση ώρα και μόλις πάτησα το replay. Για σένα το αγόρασα. Για να ακούς στη διαδρομή αυτά τα ψυχοπονιάρικα που σου αρέσουν. Χαζή ε χαζή…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

«ΑΓΑΠΗ, ΑΓΑΠΗ…»

Φίλες, γειτόνισσες, συμμαθήτριες, αγαπημένες και κολλητές, η Σύλβια και η Μαρία, μακράν καλύτερες και από αδερφές, μοιράζονταν τη ζωή και τις ομορφιές της, σε ίσα μερίδια. Όλη την ημέρα μαζί, η μία στο σπίτι της άλλης και μόνο τη νύχτα, με βαριά καρδιά πήγαιναν για...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

18 σχόλια

18 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Να δεις πως κάπως έτσι, είμαστε όλα τα ζευγάρια!… Δυνατή η αμεσότητα του λόγου σου… μέσα από το διάλογο του ζευγαριού, μας περιέγραψες άψογα τους ρόλους και τους χαρακτήρες. Είναι μαγική η πένα σου!!! Τι να πούμε; Μέσα από ένα απλό διάλογο μου έβγαλες συναισθήματα όπως το γέλιο… την ανησυχία και στο τέλος την απόλυτη ικανοποίηση! Την αγάπη μου και την καλημέρα μου κορίτσι με τη μαγική πένα!!!.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Βουτιά σε μια καθημερινότητα που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε. Μα να εκείνο το cd που ξαναπαίζει το αγαπημένο τραγούδι και αγοράστηκε για να δώσει χαρά…αναβοσβήνει σα φάρος… και μαρτυρά πως ο χρόνος γδέρνει το σώμα αλλά ποτέ την καρδιά… Η καρδιά ακολουθεί διαδικασία παλαίωσης όπως το καλό κρασί. Την καλημέρα μου Σοφία και την αγάπη μου σε όλους σας!

      Απάντηση
  2. drmakspy

    Έψαχνα να δω ποιανού είναι η ιστορία βρε Μάχη μου… Με το να επιμελείσαι και τις άλλες μπερδεύομαι ενίοτε… Να ξέρω που έβαλα τα αστέρια μου ντε….
    Αληθινή, γλαφυρή και πικρόγλυκη ιστορία… Υπέροχα δοσμένη… Ξέρεις πολλοί θα ταυτιστούν με τον Κώστα σου…. Και πολλές με το “κορίτσι” του…
    Σε ευχαριστώ για το όμορφο ξεκίνημα της μέρας… Καλημέρααααααααα…

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σε μπέρδεψα ε; Μα κι εγώ μη νομίζεις…ενίοτε τα μπερδεύω. Σε λίγο θα με ρωτάω και θα μου απαντάω εγώ. Χμμμ…νομίζω οτι αυτό ήδη το κάνω…! Η αλήθεια είναι οτι σε αυτήν την ιστορία όλοι έχουμε κάτσει οδηγοί, συνοδηγοί ή και στο πίσω κάθισμα παρατηρώντας και γελώντας διακριτικά…

      Χαίρομαι πολύυυυυυυυυυυυυυυ που έκανα όμορφο ξεκίνημα. Καλη σου μέρα

      Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Τι όμορφος διάλογος τι όμορφη γκρίνια και τι μου θυμίζει της μπαμπόγριας 🙂 Όπως πάντα μου μίλησες Μάχη μου ..την καλημέρα μου!!!

    Απάντηση
  4. Βάσω Αποστολοπούλου

    “-Είμαι μπαμπόγρια πλέον και εσύ μες λες κορίτσι σου…
    -Αφού είσαι το κορίτσι μου βρε χαζή!”
    Και κάπως έτσι, όμορφα και τρυφερά, τελειώνει ένα ακόμη μικροκαυγαδάκι από τα τόσα που έχουμε βιώσει όλοι μας στο διάβα των κοινών μας χρόνων!
    Πολύ όμορφο και με πολύ χιουμορ, Μάχη μου!

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Νομίζω οτι τους έχουμε ανάγκη αυτούς τους καυγάδες… 😀
      Σας ευχαριστώ. Την καλημέρα μου

      Απάντηση
  5. Χριστίνα Σουλελέ

    Λατρεύω αυτούς τους διαλόγους ανάμεσα σε άτομα που έχουν περάσει μια ζωή μαζί. Τις γκρίνιες τους , που στην ουσία κρύβουν μία έννοια για τον άλλον, τις συζητήσεις τους, την ηρεμία στα λόγια τους, τα καυγαδάκια τους. Πολύ μου άρεσε.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      μετά από χρόνια…νομίζω πως είναι σα να μιλάς στον ίδιο σου τον εαυτό. μια του θυμώνεις..μια του γκρινιάζεις..αλλά αυτόν έχεις και τον αγαπάς…Χριστίνα μου! Κάπως έτσι είναι και οι μακρόχρονες σχέσεις που έχουν περάσει πολλά και αντέξαν και στήσανε ένα ακλόνητο μαζί..

      την καλημέρα μου

      Απάντηση
  6. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    Σου το έχω νομίζω ξαναπεί, πεθαίνω για κείμενο με διαλόγους έξυπνους, καθημερινούς και άμεσους σαν τους σημερινούς σου να πούμε. Ωραία.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Σε ευχαριστώ Λένα μου. Και πού να βρω λίγο χρόνο να αρχίσω το Ταξιθέατρο…εκεί να δεις διαλόγους…!!!

      Καλη σου μέρα!

      Απάντηση
  7. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ μου άρεσε ο διάλογος Μάχη μου! Τελικά μας την “έφερε” ο Κωστάκης!!! 🙂 Ωραία ανατροπή 😉

    Απάντηση
  8. Ζωή Δικταίου

    Έχω ζήσει το πλέον της ζωής μου ακροβατώντας σε όνειρα και πληθυντικούς ευγενείας που με πρόδωσαν πολλές φορές. Τα αληθινά είναι σε αυτούς τους διαλόγους. Γράφε Μάχη, γράφεις όμορφα στην κόψη της αλήθειας.

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      Ζωή μου, δε θα πάψω να γράφω. Δε θα πάψω ποτέ να χτυπώ όποια πόρτα θέλει να ανοίξει να μπω να τα πούμε….Κι όπου μας βγάζει όλο αυτό…Ας ανοίγουν μόνο εκείνες οι αληθινές οι πόρτες οι τρυφερές…να γίνεται η ώρα του καφέ..του ποτού και της κουβέντας ζηλευτή… Οι πληθυντικοί ευγενείας….γίνονται καμιά φορά καλάμια…τα ανεβαίνει κανείς..και δεν ξέρει να κατέβει από εκεί πέρα…Άντε να κάνεις μετά διάλογο μαζί του…!

      Σε ευχαριστώ για το πέρασμα.. Καλό μας ξημέρωμα!

      Απάντηση
  9. Ελένη Ιωαννάτου

    Μάχη μου υπέροχη ιστορία!!!
    Αυτό είναι που λέμε “μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε!”

    Απάντηση
    • Μάχη Τζουγανάκη

      έτσι είναι οι περισσότεροι Ελένη μου!!! Την καλησπέρα μου και ένα όμορφο Σαββατοκύριακο εύχομαι…

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου