Μάνα, της Μαρίας Σκουρολιάκου

2.07.2015

 

 

Επιστρέφω απ’ το οδοιπορικό των τελετών

Απ’ την πόρτα του Άδη.

Αίματα σταλάζουν οι λέξεις μου

κι ορφάνεψε το ποίημα της καρδιάς.

Στων λουλουδιών τα ποτάμια

έμεινες αγκάλιασμα τυφλό.

Να σε κρατήσω πάλευα όπως ήσουν,

μα έγινες το βλέμμα και το σώμα

και το στόμα το κλειστό.

Η λέξη άγιος για Σένα.

Η λέξη βάλσαμο για Σένα.

Συντρόφισσα, της χαράς και του πόνου.

Πυξίδα και φως στου λογισμού τα βήματα.

Λιμάνι της καρδιάς, στοργή άνευ όρων.

Σημάδι λαμπερό ως την άκρη του χρόνου μου.

Τώρα που τρέφομαι με τη λέξη σου μόνο,

τώρα που σε φωνάζω αναπάντητα,

σε ζητιανεύω στ’ ακροθαλάσσι της ερημιάς

που ξεβράζει τις θύμησες.

Ο άνεμος ψαρεύει τις κραυγές μου

στο δίχτυ των προσκλητήριων χωρίς παραλήπτες.

Προσφεύγω στη συλλογή των ιερών σου.

Στο μηνολόγιο των ευχών, στο χτενάκι των μαλλιών,

στις ευλογημένες σου προτροπές.

Σ’ αναζητώ στης αυλής τα τριαντάφυλλα,

στο παγερό ακουστικό του τηλεφώνου.

Σε ποιο λουλούδι κρυμμένη μας φυλάς;

Σε ποιο αστέρι φέγγουν τα μάτια σου;

 

 

Μ’ ακούς;

Σε ποιο αηδόνι της ρεματιάς η λαλιά σου;

Σε ποια ψυχή ανθοπατείς να φέρω μέλι.

Άχ αγάπη, Άχ Μάνα,

που κήρυττες τις εντολές των αλλήλων.

Άχ ματιά μου,

που χώραγες τις συγνώμες της γης.

Άχ νου, που καταλάγιαζες τις πληγές και τα πάθη.

Φοράω την ψυχή σου

να ξορκίζω τον Αχέροντα

με τη στερνή σου ευχή ανέσπερο καντήλι

κι έναν ισόβιο καημό κάνω τρισάγιο

στην ασώματη αιωνιότητα της μορφής σου.

 

_

γράφει η Μαρία Σκουρολιάκου 

 

Από τον "Ακάθιστο Λόγο"

Α΄ Πανελλήνιο Βραβείο στον 25 Ποιητικό Διαγωνισμό ΠΕΛ 2006    

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. drmakspy

    Όπως και στην δική μου περίπτωση η απώλεια αυτή έβγαλε ατόφιο δυνατό και συνάμα τρυφερό συναίσθημα που υπέροχα καταγράψατε… Διαφορετικός ο δικός σας τρόπος, όμως αγγίζει στα τρίσβαθα της ψυχής όποιον η ίδια απώλεια έχει σημαδέψει… Ζήλεψα κάποιες εκφράσεις…

    Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    ” Φοράω την ψυχή σου
    να ξορκίζω τον Αχέροντα ” .

    Ευλογημένη η σκέψη και η ψυχή που φέρει και φοράει την ψυχή κατάσαρκα, για να μπορεί να εκφράζεται με τόση ευαισθησία.

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Φοράω την ψυχή σου …….. πόσο όμορφο, με πόση συγκίνηση μας πλημμυρίζετε……!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Οι λέξεις σας εικόνες στον ανείπωτο πόνο που ένιωσα κάποια χρόνια πριν με το ξαφνικό και αναπάντεχο “ταξίδι” του πατέρα μου. Ξεχύθηκε από το είναι μου ο καημός που φωλιάζει χρόνια τώρα για την απουσία του!!!!! Συγχαρητήρια!!!!!!!!!!!
    Μαριάνθη Παπάδη

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    υπέροχο..υπέροχο… δεν έχω λόγια!!!

    Απάντηση
  6. Μαρία Σκουρολιάκου

    Ευχαριστώ θερμά τον Κώστα Θερμογιάννη που μου ζήτησε και δημοσίευσε τις ιερές λέξεις που αφιέρωσα στην μητέρα μου.
    Ευχαριστώ όλους εσάς για τα υπέροχα λόγια και τα συναισθήματά σας. Η συγκλονιστική αλήθεια είναι ότι οι αγαπημένοι μας που έφυγαν, είναι εδώ, μέσα μας. Κυρίως όταν έχουμε
    την ευλογία να φορέσουμε την ψυχή τους. Όταν αυτή η ψυχή είναι μια θάλασσα αγάπης, καλωσύνης και ευχής να υπάρχουμε Άνθρωποι. Αυτά τα μαλάματα και φυλακτά, είναι όλα τα πλούτη. Πριν από μας και μετά από μας. Ευχαριστώ για την τιμή και τη συγκίνηση.

    Απάντηση
  7. Ελένη Ιωαννάτου

    Μαρία με συγκινήσατε τόσο πολύ!!!
    Βούρκωνα συνεχώς…
    ώσπου στο τέλος δάκρυσα!!!

    Μάνα… Αχ!

    Απάντηση
    • Μαρία Σκουρολιάκου

      Ελένη ευχαριστώ! Σου στέλνω τη φιλία μου στον πανέμορφο Βόλο που έγινε το σπίτι των παιδιών μου!

      Απάντηση
  8. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Ύμνος …

    Μετά απ᾽ αυτό το ποίημα,
    θα ήθελα να σας γνωρίσω!

    Πολλά, πολλά συγχαρητήρια!

    Φιλικά !

    Παναγιώτης

    Απάντηση
  9. maria-foustalieraki

    Αν ήταν μπορετό απ’ το μανδύα του Άδη θα κρατιόμασταν εκεί στην άκρη, στα κρυφά και μέσα στο σκοτάδι του το μαύρο μια τόση δα κλωστή θα του ξηλώναμε με κακία.
    Πίσω από το δέντρο θα κρυβόμασταν να φτιάξουμε μίτο από το ξήλωμά του για να παρηγορήσουμε τα δακρυά μας πως το τελείωμά του στου Λώρου της Μάνας έχει δεθεί σφιχτά

    Με συγκλονίσατε….Σας ευχαριστώ.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου