Επιλέξτε Page

Μάνα, της Μαρίας Σκουρολιάκου

2.07.2015

 

 

Επιστρέφω απ’ το οδοιπορικό των τελετών

Απ’ την πόρτα του Άδη.

Αίματα σταλάζουν οι λέξεις μου

κι ορφάνεψε το ποίημα της καρδιάς.

Στων λουλουδιών τα ποτάμια

έμεινες αγκάλιασμα τυφλό.

Να σε κρατήσω πάλευα όπως ήσουν,

μα έγινες το βλέμμα και το σώμα

και το στόμα το κλειστό.

Η λέξη άγιος για Σένα.

Η λέξη βάλσαμο για Σένα.

Συντρόφισσα, της χαράς και του πόνου.

Πυξίδα και φως στου λογισμού τα βήματα.

Λιμάνι της καρδιάς, στοργή άνευ όρων.

Σημάδι λαμπερό ως την άκρη του χρόνου μου.

Τώρα που τρέφομαι με τη λέξη σου μόνο,

τώρα που σε φωνάζω αναπάντητα,

σε ζητιανεύω στ’ ακροθαλάσσι της ερημιάς

που ξεβράζει τις θύμησες.

Ο άνεμος ψαρεύει τις κραυγές μου

στο δίχτυ των προσκλητήριων χωρίς παραλήπτες.

Προσφεύγω στη συλλογή των ιερών σου.

Στο μηνολόγιο των ευχών, στο χτενάκι των μαλλιών,

στις ευλογημένες σου προτροπές.

Σ’ αναζητώ στης αυλής τα τριαντάφυλλα,

στο παγερό ακουστικό του τηλεφώνου.

Σε ποιο λουλούδι κρυμμένη μας φυλάς;

Σε ποιο αστέρι φέγγουν τα μάτια σου;

 

 

Μ’ ακούς;

Σε ποιο αηδόνι της ρεματιάς η λαλιά σου;

Σε ποια ψυχή ανθοπατείς να φέρω μέλι.

Άχ αγάπη, Άχ Μάνα,

που κήρυττες τις εντολές των αλλήλων.

Άχ ματιά μου,

που χώραγες τις συγνώμες της γης.

Άχ νου, που καταλάγιαζες τις πληγές και τα πάθη.

Φοράω την ψυχή σου

να ξορκίζω τον Αχέροντα

με τη στερνή σου ευχή ανέσπερο καντήλι

κι έναν ισόβιο καημό κάνω τρισάγιο

στην ασώματη αιωνιότητα της μορφής σου.

 

_

γράφει η Μαρία Σκουρολιάκου 

 

Από τον "Ακάθιστο Λόγο"

Α΄ Πανελλήνιο Βραβείο στον 25 Ποιητικό Διαγωνισμό ΠΕΛ 2006    

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Διαβάστε κι αυτά

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

Γυναίκα

Γυναίκα

Ρόδο εσύ της άνοιξης, αστέρι της καρδιάς μας γλυκιά νότα της ποίησης, πηγή της ομορφιάς μας. Με σένα η μέρα ξεκινά και η ζωή αρχίζει με σένα αγάλλεται η αυγή κι ο έρωτας ανθίζει.   Κάθε ανάσα σου, πνοή, κάθε σου γέλιο, ελπίδα απάγκιο και αναπνοή, μέσα στην...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. drmakspy

    Όπως και στην δική μου περίπτωση η απώλεια αυτή έβγαλε ατόφιο δυνατό και συνάμα τρυφερό συναίσθημα που υπέροχα καταγράψατε… Διαφορετικός ο δικός σας τρόπος, όμως αγγίζει στα τρίσβαθα της ψυχής όποιον η ίδια απώλεια έχει σημαδέψει… Ζήλεψα κάποιες εκφράσεις…

    Απάντηση
  2. Ζωή Δικταίου

    ” Φοράω την ψυχή σου
    να ξορκίζω τον Αχέροντα ” .

    Ευλογημένη η σκέψη και η ψυχή που φέρει και φοράει την ψυχή κατάσαρκα, για να μπορεί να εκφράζεται με τόση ευαισθησία.

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Φοράω την ψυχή σου …….. πόσο όμορφο, με πόση συγκίνηση μας πλημμυρίζετε……!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    Οι λέξεις σας εικόνες στον ανείπωτο πόνο που ένιωσα κάποια χρόνια πριν με το ξαφνικό και αναπάντεχο “ταξίδι” του πατέρα μου. Ξεχύθηκε από το είναι μου ο καημός που φωλιάζει χρόνια τώρα για την απουσία του!!!!! Συγχαρητήρια!!!!!!!!!!!
    Μαριάνθη Παπάδη

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    υπέροχο..υπέροχο… δεν έχω λόγια!!!

    Απάντηση
  6. Μαρία Σκουρολιάκου

    Ευχαριστώ θερμά τον Κώστα Θερμογιάννη που μου ζήτησε και δημοσίευσε τις ιερές λέξεις που αφιέρωσα στην μητέρα μου.
    Ευχαριστώ όλους εσάς για τα υπέροχα λόγια και τα συναισθήματά σας. Η συγκλονιστική αλήθεια είναι ότι οι αγαπημένοι μας που έφυγαν, είναι εδώ, μέσα μας. Κυρίως όταν έχουμε
    την ευλογία να φορέσουμε την ψυχή τους. Όταν αυτή η ψυχή είναι μια θάλασσα αγάπης, καλωσύνης και ευχής να υπάρχουμε Άνθρωποι. Αυτά τα μαλάματα και φυλακτά, είναι όλα τα πλούτη. Πριν από μας και μετά από μας. Ευχαριστώ για την τιμή και τη συγκίνηση.

    Απάντηση
  7. Ελένη Ιωαννάτου

    Μαρία με συγκινήσατε τόσο πολύ!!!
    Βούρκωνα συνεχώς…
    ώσπου στο τέλος δάκρυσα!!!

    Μάνα… Αχ!

    Απάντηση
    • Μαρία Σκουρολιάκου

      Ελένη ευχαριστώ! Σου στέλνω τη φιλία μου στον πανέμορφο Βόλο που έγινε το σπίτι των παιδιών μου!

      Απάντηση
  8. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Ύμνος …

    Μετά απ᾽ αυτό το ποίημα,
    θα ήθελα να σας γνωρίσω!

    Πολλά, πολλά συγχαρητήρια!

    Φιλικά !

    Παναγιώτης

    Απάντηση
  9. maria-foustalieraki

    Αν ήταν μπορετό απ’ το μανδύα του Άδη θα κρατιόμασταν εκεί στην άκρη, στα κρυφά και μέσα στο σκοτάδι του το μαύρο μια τόση δα κλωστή θα του ξηλώναμε με κακία.
    Πίσω από το δέντρο θα κρυβόμασταν να φτιάξουμε μίτο από το ξήλωμά του για να παρηγορήσουμε τα δακρυά μας πως το τελείωμά του στου Λώρου της Μάνας έχει δεθεί σφιχτά

    Με συγκλονίσατε….Σας ευχαριστώ.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου