"Μέχρι τ’ αστέρια…"

Ώρα σκοτεινή...

Ασυντόνιστα δευτερόλεπτα.
Ασυντόνιστος κι εγώ με τη σκιά μου
Στο μυαλό μου σβήσανε τα φώτα
στην καρδιά μου δύει ο ήλιος

Ώρα σιωπής παθητικής
δεν τα  μετράω τα λόγια
και κείνα πάψαν να μετρούν εμένα
Συμφωνία απλή.

Μία πυγολαμπίδα σκέψης
τριγυρίζει στο σκοτεινό μου δωμάτιο
Την κοιτάζω σα χαμένος
με τη λειψή μου ανάσα, προσδοκίας ήχος

Την ξέρω. Μα δε τη γνωρίζω
Λυγά  περίτεχνα την αχτίδα της
και μου φωτίζει τα μάτια
«Δεν είσαι μόνος!» φωνάζει μητρικά


Τα μάτια μου φεγγοβολούν
ο δρόμος της Σελήνης απλώνει σα χαλί
«Υπάρχουμε!» της λέω φωναχτά
«Σα σβήνουν όλα θα γεννιόμαστε μαζί..»

Το φως γεννιέται καθαρό και αδιάβλητο
μόλις πεθάνουν τα μεγάλα τα φώτα..
Το σκοτάδι γεννά μικρές πυγολαμπίδες
τυχερά κουφέτα κάτω από το μαξιλάρι

Δε με φοβάμαι πια.
Εγώ ο μαύρος γεννώ τις αχτίδες
Εγώ ο σκοτεινός... ο φωτεινός γίγαντας
Της νύχτας μου ο αθώος και ο ένοχος…

Δε με φοβάμαι πια
Στο φωτισμένο πέλαγος των αισθήσεων
το κέρμα μου έριξα με βία στον πάτο
σαν τραμπολίνο παιδικό να μου πετάξει την ευχή

…μέχρι τ’ αστέρια…

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!