Μετρώντας Πλακάκια

Δημοσίευση: 12.03.2014

Ετικέτες

Κατηγορία

 

Το μέρος που σύχναζα

ήταν ένα πλακόστρωτο δρομάκι.

Στη μέση του δρόμου

ένα φανάρι. Μαύρο και ψηλό.

Πάνω το φανάρι κρέμονταν

ένα αγγλικό ρολόι.

 

Εκεί σύχναζες και εσύ.

Πάντα ήσουν εκεί κοντά.

Και θυμάμαι κοιτούσα το ρολόι.

Τους δείκτες να γυρνάνε.

 

Όταν εξαφανιζόσουν, όπως έκανες συχνά.

Καθόμουν στωικά. Μετρούσα τα πλακάκια.

Σφύριζα, κουνούσα τα πόδια μου.

Μέχρι να φανείς πάλι.

 

Δεν έφευγα.

Ήλπιζα πως θα έρθεις.

Βλέπεις, ο έρωτας

είναι άκαρδος αφέντης

με χαιρέκακο χαμόγελο στα χείλη.

 

Και εσύ απορούσες

που σε κοίταζα στα μάτια.

Με εκείνο το περίεργο βλέμμα.

 

Μετά μου γύριζες την πλάτη,

εξαφανιζόσουν στα σοκάκια.  

Και το ρολόι πάγωνε. Οι δείκτες σταματούσαν.

 

Έτσι απέμενα όρθια.

Εκεί. Στωική.

Τα χέρια μου γροθιές.

Το στόμα μου σφιγμένο.

Βουρκωμένη.΄

 

Και σιωπηλή.

Να κοιτάω το ρολόι.

 

της Δήμητρας Τζελαλίδου

 

 

Η εικόνα είναι της Δήμητρας Τζελαλίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου