Select Page

Με γυμνά χέρια

Με γυμνά χέρια

 

ΜΕ ΓΥΜΝΑ ΧΕΡΙΑ

 

Ήταν ένα γλυκό ανοιξιάτικο απομεσήμερο. Την προηγούμενη μέρα έβρεχε ασταμάτητα από το πρωί μέχρι το βράδυ και η πλατεία ήταν έρημη και μελαγχολική.

Την νύχτα ο καιρός άλλαξε και ο Ήλιος το πρωί ξεπρόβαλε ζεστός

Κυριακή τον είδα για πρώτη φορά στην πλατεία της γειτονιάς. Ένας νεαρός γύρω στα 26 αδύνατος με ένα βλέμμα λίγο χαμένο. Τα ρούχα του φτωχά αλλά καθαρά. Καθόταν μόνος και περίμενε ποιος ξέρει ποιον ποιος ξέρει τι Κάθε Κυριακή τον έβλεπα την ίδια ώρα να κάθεται στο παγκάκι της πλατείας. Άστεγος σκέφτηκα.

 

Κυριακή και περνώ μπροστά του. Δεν με κοιτά και τότε κάθομαι δίπλα του αφού το παγκάκι είναι άδειο. Με κοιτάζει και προσπαθεί να μου χαμογελάσει…

Το πρόσωπο του πανέμορφο, αλλά χλωμό. Με επιμονή και απορία του χαμογελώ και εγώ…

Του προσφέρω λίγο κέικ που έχω στην τσάντα μου. Το παίρνει με χέρια που τρέμουν. Ψίχουλα πέφτουν στο έδαφος και τα περιστέρια, κάτοικοι της πλατείας και αυτά τα διεκδικούν φτεροκοπώντας.

Ανεβαίνουν στα πόδια μου στα χέρια μου και αυθόρμητα γελώ και προσπαθώ να τα διώξω. Μια περίεργη έλξη μας ενώνει και ο διάλογος μεταξύ μας αρχίζει.

Μαθαίνω ότι τον λένε Ματθαίο και είναι το δεύτερο παιδί της μητέρας του που είναι άρρωστη. Ο πατέρας του έχει πεθάνει και πριν ένα χρόνο ο αδελφός του έφυγε για το εξωτερικό ζητώντας καλύτερη τύχη αφού στην Ελλάδα δεν υπήρχε δουλειά πια. Έφυγε για μια καλύτερη τύχη και ο Ματθαίος έμεινε εδώ προστάτης και φρουρός στην μητέρα του.

Με την τρυφερότητα της ηλικίας του βγάζει από την τσέπη του σακακιού του μια φωτογραφία.

Μου δείχνει την μητέρα του. Μια ωραία γυναίκα γύρω στα πενήντα.

Άνοια μου είπαν οι γιατροί μου λέει. Άνοια… έχει κενά ξεχνά τις ώρες, τις ημέρες. Κάθε μέρα χάνει την αίσθηση χάνει τις αναμνήσεις. Πάντα μου λέει ότι με αγαπά αλλά δεν με γνωρίζει πια. Ο γιατρός μου έλεγε ότι δεν υπάρχει θεραπεία και απαιτείται φροντίδα όλο το εικοσιτετράωρο. Σταματά λίγο και συνεχίζει… είναι 5 χρόνια τώρα

Χθες της κρατούσα το χέρι και με κοίταζε με μάτια απλανή

Χθες με είχε αγκαλιάσει για μια στιγμή και μετά ξαφνικά χάθηκε…

Χωρίς πρόσωπο γυρνώ… χωρίς πρόσωπο μου σιγοψιθυρίζει βουρκωμένος

Ξυπνώ και κοιμάμαι… την σκέφτομαι την φροντίζω τι άλλο να κάνω… Και η ζωή μου άλλαξε η ζωή μου αλλάζει… μα δεν με νοιάζει… Αλήθεια πόσο με πληγώνει που δεν με θυμάται πια…

Δίπλα του ένα βιβλίο μισάνοιχτο μαζί με τον στυλό του… Στο κάτω μέρος στο εξώφυλλο διαβάζω τον συγγραφέα Γκάμπριελ Γκαρσία Μάρκες. Μου το δίνει και μου λέει να διαβάσω τούτες τις σειρές που έχει σημειώσει με κόκκινο στυλό.

«Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’ αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις από την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ’δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα

Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…».

Καθώς διαβάζω αυτά τα υπέροχα λόγια συνεχίζει να μου μιλάει…

Τόσες φορές επισκέφθηκα τους γιατρούς και δεν έχουν να μου πουν τίποτε Μόνο… φάρμακα και αυτά είναι τόσο ακριβά σε μια Ελλάδα που όλα διαλύονται όλα σκορπίζουν…

Σπούδασα Δημοσιογραφία και προσπαθώ να γράφω τα δικά μου άρθρα να κερδίσω λίγα χρήματα μα και αυτά δεν φθάνουν. Πριν λίγες μέρες με έδιωξαν από την εφημερίδα που εργαζόμουν. Δεν μπορούν να ανεχθούν την απουσία μου τις ώρες που προσέχω την μητέρα μου. Το τελευταίο μου άρθρο είναι στην εφημερίδα « ΛΟΓΟΣ» με τίτλο στα Λατινικά “nonsibi” που σημαίνει… όχι μόνο για τον εαυτό σου, πριν δυο μέρες. Ίσως καταφέρω να σου φέρω την εφημερίδα να το διαβάσεις.

Του δίνω άλλο ένα κομμάτι κέικ αλλά το διπλώνει με προσοχή σε ένα χαρτομάντιλο που στα χέρια του κρατά. Με ευχαριστεί και μου λέει ότι αυτό είναι δώρο για την μητέρα.

Γυρίζει λίγο προς το μέρος μου… μια στιγμή αγάπης, μια στιγμή αγάπης μου λείπει μου ψιθυρίζει φιλικά, μια στιγμή αγάπης για να μπορέσω να κοιμηθώ ήσυχα κοντά της. Πως να αγκαλιάσω τούτον τον ζεστό Ήλιο της Κυριακής με γυμνά χέρια!!!

Μα τώρα πρέπει να φύγω, φοβάμαι μην την χάσω μην φύγει από το σπίτι.

Ξέρεις δεν κλειδώνω ποτέ την πόρτα, δεν θα το έκανα ποτέ αυτό δεν θέλω να βασανίζω τους ανθρώπους γύρω μου.

Και όλοι οι άνθρωποι είναι τόσο αδιάφοροι γύρω μου.

Σας ευχαριστώ πολύ που το συζητήσαμε. Όλα είναι ακριβά όπως και τα φάρμακα που χρειάζεται η μητέρα μου και εγώ βρίσκομαι σε οικονομικό αδιέξοδο… όμως σε αυτούς που μας ανάθρεψαν πρέπει να προσφέρουμε την καρδιά μας. Λόγια σοφά από έναν τόσο νέο άνθρωπο σκέφτομαι…

Τον χαιρέτησα και του υποσχέθηκα να τον βοηθήσω.

O αγώνας στην καθημερινή ζωή μας δεν γίνεται μόνο με λόγια αλλά με πράξεις αλληλεγγύης κα ανθρωπιάς. Όχι οίκτο, όχι φιλανθρωπία αλλά με σεβασμό με καλοσύνη με ανιδιοτέλεια με κατανόηση με ισοτιμία σε αυτό το παλικάρι που δίνει μόνος την δική του μάχη .

Τον έβλεπα να απομακρύνεται και αισθάνθηκα ότι έχω ένα μερίδιο ευθύνης για όλα αυτά. Η δουλειά μου και τα οικονομικά μου δεν ήταν σπουδαία ίσως ήμουν κα τυχερή αφού η επιχείρηση τροφίμων που δούλευα ήταν του παππού μου και παρ’ όλες τις αντιξοότητες της εποχής φαινόταν να αντέχει για πολλά χρόνια ακόμη.

Υποσχέθηκα να τον βοηθήσω και θα το κάνω.

Σε μια Ελλάδα που όλα βουλιάζουν ας παραμείνουμε άνθρωποι ας μείνουμε σε μια σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης σε ανθρώπους που πραγματικά μας χρειάζονται, σε ανθρώπους που στις μέρες μας ακόμα, κάνουν θυσίες κάνουν πράξεις αφοσίωσης και βαθιάς αγάπης

Αποφάσισα να γυρίσω στο σπίτι. Μπαίνοντας στο δωμάτιο μου δεξιά πάνω στο κομοδίνο σε ένα μικρό κάδρο που μου είχε χαρίσει μια καλή μου φίλη διαβάζω τα λόγια του Απ. Παύλου «Η αγάπη ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αλήθεια. Πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει»

Την άλλη μέρα το πρωί επικοινώνησα με την Κοινωνική Πρόνοια προσπαθώντας να βοηθήσω τον άγνωστο φίλο. Τους εξήγησα με λίγα λόγια την κατάσταση του φίλου μου και με παρέπεμψαν σε άλλες υπηρεσίες και σε ανθρώπους που μπορούν να βοηθήσουν άμεσα. Μια αμυδρή ελπίδα μου ζέστανε για λίγο την καρδιά για τον Ματθαίο.

Ο αγώνας είναι προσωπικός για τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά αλλά όταν γνωρίζουμε τον πόνο γινόμαστε πιο δυνατοί.

Ήξερα ότι θα τον εύρισκα στο ίδιο Παγκάκι την ίδια ώρα την «Δευτέρα». Ήμουν σίγουρη ότι δεν θα ξεχνούσε το ραντεβού μας

 

ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΡΙΑΔΝΗ

http://eftichiakapa.blogspot.gr/2014/01/blog-post_15.html

Επιμέλεια κειμένου

Ευτυχία Καπαρδέλη

Eftichia Kapardeli born in Athens and live in Patras. She writes poetry, stories, short stories, xai-kou, essays, novels. It deals with the painting Participate in treble choirs as a soprano She studied journalism AKEM (Athenian training center). He has participated in several training sessions, knowing H / Y 7 programs, English and Italian classical guitar. Was the body of the driver Greek Scouts. Is a volunteer fire department and to participate in voluntary programs. Like student listener heard the 2004 Faculty of Philology at the University of Patras. She has many awards in national competitions first, second and third prizes, accolades and honors In 2008 he took second prize in the unpublished collection of poems by the club Parnassus. Has published 16 books and has awarded nearly all Her work there is to many national and international anthologies Just a few days was author of the Indian Academy Anthology http://worldpeaceacademy.blogspot.com/2010/10/poets-for-world-peace.html The first collections of poetry are confiding and light. Has a section at the University of Cyprus in Greek culture is a member of the world poets society. The official website is http://world-poets.blogspot. com / is a member of the IWA (internasional writers) chaired by Teresinka Pereira Address Maizonos 229, TK 26222 Phone έως 2610 338248 6973930402 INTERNET: htt: / / durabond.ca / gdouridas / poetryArkadia.html e-mail: kapardeli@gmail.com eftichiakapa@yahoo.com My books http://eftichiakapa.blogspot.gr/2013_10_01_archive.html http://isbn.nlg.gr/index.php?lvl=author_see&id=30410 http://musicforglobalpeace.org/submit-prayer/ https://www.facebook.com/groups/eftichia/ https://www.facebook.com/kapardeli.eftichia http://eftichiakapa.blogspot.gr/2013/08/blog-post_4143.html http://www.durabond.ca/gdouridas/kapardeli.html http://worldpeaceacademy.blogspot.gr/2010/10/poets-for-world-peace.html http://www.biblionet.gr/main.asp?page=results&person_id=76495&person=x http://eosthecreativecontext.com/2013/03/18/oh-youth-by-eftichia-kapardeli-black-and-white-ballerina-by-al-preciado%EF%BB%BF/

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Σε μια Ελλάδα που όλα βουλιάζουν ας παραμείνουμε άνθρωποι ας μείνουμε σε μια σχέση ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης σε ανθρώπους που πραγματικά μας χρειάζονται”

    Πόσο πιο όμορφη και γεμάτη θα ήταν η ζωή μας αν το κάναμε όλοι πράξη! Πόσο δίκιο έχεις, Ευτυχία μου!

    Απάντηση
    • KAPARDELI

      Ευχαριστώ Βασω μου με τα λόγια ολοι ειμαστε χορτασμενοι πράξεις πολυ λίγοι ανθρωποι κάνουν πια @!!!!!!!!!Μα ξεχωρίζουμε απο τα ζ’ωα με την ανθρωπιά μας !!!!!!!ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!